آخرین مطالب

 
No Image
خوش آمديد!
احادیث شرک و نفاق (۲) پيوند ثابت

امام صادق علیه السلام :
اَلمُؤمِنُ لایُخلَقُ عَلَى الکِذبِ وَلا عَلَى الخیانَهِ وَ خِصلَتانِ لا یَجتَمِعانِ فِى المُنافِقِ، سَمتٌ حَسَنٌ وَ فِقهٌ فِى السُّنَّهِ؛
مؤمن در سرشتش دروغ و خیانت نیست و دو صفت است که در منافق جمع نگردد: سیرت نیکو و دین شناسى.
تحف العقول، ص۳۶۷

امام صادق علیه السلام :
الغِناءُ یورِثُ النِّفاقَ.غِنا از خود نفاق بر جای می گذارد.بحار الانوار ج ۷۹ ص ۲۴

امام على علیه‏ السلام :
اِنَّ لِسانَ المُؤمِنِ مِن وَراءِ قَلبِهِ وَ اِنَّ قَلبَ المُنافِقِ مِن وَراءِ لِسانِهِ، لاَِنَّ المُؤمِنَ اِذا اَرادَ اَن یَتَکَلَّمَ بِکَلامٍ تَدَبَّرَهُ فى نَفسِهِ، فَاِن کانَ خَیرا اَبداهُ وَ اِن کانَ شَرّا واراهُ وَ اِنَّ المُنافِقَ یَتَکَلَّمُ بِما اَتى عَلى لِسانِهِ لا یَدرى ماذا لَهُ وَ ماذا عَلَیهِ؛زبان مؤمن، در پشت دل اوست و دل منافق، در پشت زبان او، زیرا مؤمن هرگاه بخواهد سخنى بگوید، ابتدا درباره آن مى‏اندیشد، اگر خوب بود اظهارش مى‏کند و اگر بد بود آن را پنهان مى‏دارد. اما منافق هر چه به زبانش آید مى‏گوید، بى آن‏که بداند چه سخنى به سود او و چه سخنى به زیان اوست.نهج البلاغه، خطبه ۱۷۶

امام على علیه السلام :
اَلمُؤمِنُ یُرضِیهِ عَلَى اللّه الیَسیرُ و لا یُسخِطُهُ الکَثیرُ… وَ المُنافِقُ یُسخِطُهُ عَلَى اللّه الیَسیرُ و لا یُرضِیهِ الکَثیرُ؛
مؤمن از اندک خدا خشنود مى شود و بسیارش او را ناراحت نمى کند و منافق از اندک خدا ناخشنود مى شود و بسیارش هم او را خشنود نمى سازد.تحف العقول، ص۲۱۲

امام على علیه السلام :
اَلمُؤمِنُ فَهُوَ قَرِیبُ الرِّضى بَعیدُ السَّخَطِ… وَالمُنافِقُ فَهُوَ قَریبُ السَّخَطِ بَعیدُ الرِّضى؛
مؤمن زود خشنود و دیر ناراحت مى شود و منافق زود ناراحت و دیر خشنود مى گردد.تحف العقول، ص۲۱۲

امام على علیه السلام :
لَو ضَرَبتُ خَیشُومَ المُؤمِنِ بِسَیفی هذا عَلى أن یُبغِضَنی ما أبغَضَنی ولَو صَبَبتُ الدُّنیا بِجَمّاتِها عَلَى المُنافِقِ عَلى أن یُحِبَّنی ما أَحَبَّنی؛اگر با این شمشیرم بر بینى مؤمن بزنم که مرا دشمن بدارد با من دشمنى نمى کند و اگر همه دنیا را به منافق بدهم تا مرا دوست بدارد هیچگاه دوستم نخواهد داشت.نهج البلاغه، حکمت ۴۵

امام على علیه السلام :
عِلمُ المُنافِقِ فی لِسانِهِ وَعِلمُ المُؤمِنِ فی عَمَلِهِ؛
دانش منافق در زبان او و دانش مؤمن در کردار اوست.غررالحکم، ح۶۲۸۸

امام على علیه السلام :
إنَّ المُؤمِنَ إذا أَصابَهُ السُّقمُ ثُمَّ أَعفاهُ اللّه مِنهُ کانَ کَفّارَهً لِما مَضى مِن ذُنُوبِهِ و مَوعِظَهً لَهُ فِیما یَستَقبِلُ، وَ إِنَّ المُنافِقَ إذا مَرِضَ ثُمَّ اُعفِی کانَ کَالبَعیرِ، عَقَلَهُ أهلُهُ ثُمَّ أَرسَلُوهُ فَلَم یَدرِ لِمَ عَقَلُوهُ و لِمَ أَرسَلُوهُ؛
هرگاه مؤمن بیمار شود سپس خداوند شفایش دهد، آن بیمارى کفّاره گناهان گذشته و پندى براى آینده اوست و منافق هرگاه مریض شود سپس سلامت یابد، مانند شترى است که صاحبش او را بسته است و سپس رهایش کرده اند او نمى داند براى چه او را بسته اند و براى چه رهایش کرده اند. کنزالعمّال، ح ۶۶۸۶

امام على علیه السلام :
إِنَّ المُؤمِنَ… إذا أَصابَتهُ شِدَّهٌ صَبَرَ… وَالمُنافِقُ إِذا أصابَتهُ شِدَّهٌ ضَغا؛
مؤمن در گرفتارى صبور است، و منافق در گرفتارى بى تاب.تحف العقول، ص۲۱۲

امام على علیه السلام :
إِنَّ المُؤمِنَ… إذا سَکَتَ فَکَّرَ… وَالمُنافِقُ إِذا سَکَتَ سَها؛سکوت مؤمن تفکر و سکوت منافق غفلت است.تحف العقول، ص۲۱۲

امام على علیه السلام :
إِنَّ المُؤمِنَ إِذا نَظَرَ اعتَبَرَ… وَالمُنافِقُ إِذا نَظَرَ لَها؛نگاه مؤمن عبرت آمیز و نگاه منافق سرگرمى است.
تحف العقول، ص۲۱۲

امام على علیه السلام :
وَرَعُ المُنافِقِ لایَظهَرُ إلاّ عَلى لِسانِهِ؛پرهیزکارى منافق جز در زبانش ظاهر نمى شود.غررالحکم، ۱۰۱۳۰

امام على علیه السلام :
المُنافِقُ وَقِحٌ غَبىٌّ مُتَمَلِّقٌ شَقىٌّ؛منافق، بى شرم، کودن، چاپلوس و بدبخت است.غررالحکم، ح ۱۸۵۳

امام على علیه السلام :
اَلمُنافِقُ مَکُورٌ مُضِرٌّ مُرتابٌ؛منافق، نیرنگباز، زیانبار و شکّاک است.غررالحکم، ح ۱۲۸۹

امام على علیه السلام :
إنَّ کَثرَهَ المالِ عَدُوٌّ لِلمُؤمِنینَ و یَعسُوبُ المُنافِقینَ؛ثروت فراوان، دشمن مؤمنان و پیشواى منافقان است.
التمحیص، ص۴۸

امام على علیه السلام :
عَلى لِسانِ المُؤمِنِ نُورٌ یَسطَعُ وَعلى لِسانِ المُنافِقِ شَیطانٌ یَنطِقُ؛
بر زبان مؤمن نورى (الهى) است و درخشان و برزبان منافق شیطانى است که سخن مى گوید.
شرح نهج البلاغه، ابن أبى الحدید، ج۲۰، ص۲۸۰، ح ۲۱۸

امام على علیه السلام :
شُکرُ المُنافِقِ لا یَتَجاوَزُ لِسانَهُ؛سپاسگزارى منافق از زبانش فراتر نمى رود.غررالحکم، ح ۵۶۶۲

امام على علیه السلام :
إنَّ المُؤمِنَ مَن یُرى یَقینُهُ فی عَمَلِهِ، وَ المُنافِقُ مَن یُرى شَکُّهُ فی عَمَلِهِ؛
در عمل مؤمن یقین دیده مى شود و در عمل منافق شک.غررالحکم، ح۳۵۵۱

امام على علیه السلام :
إنَّ المُؤمِنَ إذا تَکَلَّمَ ذَکَّرَ… والمُنافِقُ إذا تَکَلَّمَ لَغا؛
مؤمن هرگاه سخن گوید یاد (خدا) مى کند و منافق هرگاه سخن گوید بیهوده گویى مى کند.تحف العقول، ص۲۱۲

امام على علیه السلام :
إِنَّ المُؤمِنَ إذَا استَغنى شَکَرَ… وَ المُنافِقُ إِذَا استَغنى طَغى؛
مؤمن هنگام بى نیازى شکر مى گزارد و منافق هرگاه بى نیاز شود طغیان مى کند.تحف العقول، ص۲۱۲

امام على علیه السلام :
مَن أمَرَ بِالمَعروفِ شَدَّ ظَهرُ المُؤمِنِ وَمَن نَهى عَنِ المُنکَرِ أَرغَمَ أَنفَ المُنافِقِ وَأَمِنَ کَیدَهُ؛
هر کس امر به معروف کند به مؤمن نیرو مى بخشد و هر کس نهى از منکر نماید بینى منافق را به خاک مالیده و از مکر او در امان مى ماند.کافى، ج۲، ص۵۰، ح۱

رسول خدا صلی الله علیه و آله:
آیَهُ المُنافِقِ ثَلاثٌ: اِذا حَدَثَ کَذِبَ وَ اِذا وَعَدَ اَخلَفَ وَ اِذا اؤتُمِنَ خانَ؛
نشان منافق سه چیز است: ۱ – سخن به دروغ بگوید . ۲ – از وعده تخلف کند .۳ – در امانت خیانت نماید .
صحیح مسلم، کتاب الایمان، ح ۸۹

رسول اکرم صلى ‏الله ‏علیه ‏و ‏آله :
ثَلاثٌ مَن کُنَّ فیهِ فَهُوَ مُنافِقٌ وَ اِن صامَ وَ صَلّى وَحَجَّ وَاعتَمَرَ وَقالَ «اِنّى مُسلِمٌ» مَن اِذا حَدَّثَ کَذِبَ وَ اِذا وَعَدَ اَخلَفَ وَ اِذَا ائتُمِنَ خانَ؛سه چیز است که در هر کس باشد منافق است اگر چه روزه دارد و نماز بخواند و حج و عمره کند و بگوید من مسلمانم، کسى که هنگام سخن گفتن دروغ بگوید و وقتى که وعده دهد تخلف نماید و چون امانت بگیرد، خیانت نماید.نهج الفصاحه، ح ۱۲۸۰

پیامبر صلى الله علیه و آله :
إنَّ لِسانَ المُؤمِنَ وَراءَ قَلبِهِ فَإِذا أَرادَ أَن یَتَکَلَّمَ بِشَیءٍ یُدَبِّرُهُ قَلبُهُ ثُمَّ أمضاهُ بِلِسانِهِ وَ إنَّ لِسانَ المُنافِقِ أمامَ قَلبِهِ فَإِذا هَمَّ بِشَیءٍ أمضاهُ بِلِسانِهِ وَلَم یَتَدَبَّرهُ بِقَلبِهِ؛
زبان مؤمن در پس دل اوست، هرگاه بخواهد سخن بگوید درباره آن مى اندیشد و سپس آن را مى گوید اما زبان منافق جلوى دل اوست هرگاه قصد سخن کند آن را به زبان مى آورد و درباره آن نمى اندیشد.
تنبیه الخواطر، ج۱، ص ۱۰۶

پیامبر صلى الله علیه و آله :
مَثَلُ المُؤمِنِ کَمَثَلِ خامَهِ الزَّرعِ تُکفِئُهَا الرِّیاحُ کَذا و کَذا وکَذلِکَ المُؤمِنُ تُکفِئُهُ الوجاعُ وَالمراضُ و مَثَلُ المُنافِقِ کَمَثَلِ الرزَبَّهِ المُستَقیمَهِ الَّتی لایُصِیبُها شَیءٌ حَتّى یَتیهِ المَوتُ فَیَقصِفَهُ قَصفا؛
مَثَل مؤمن مانند ساقه کاشته است که بادها آن را به این سو و آن سو خم مى کند هم چنین مؤمن را دردها و بیماریها خم مى کند و مثل منافق مانند عصاى آهنى است که چیزى به او نمى رسد تا اینکه مرگ او فرا رسد و او را سخت مى شکند.الکافى، ج۲، ص ۲۵۸، ح۲۵

پیامبر صلى الله علیه و آله :
إِنَّ المُؤمِنَ هِمَّتُهُ فِی الصَّلاهِ وَالصِّیامِ وَالعِبادَهِ وَالمُنافِقُ هِمَّتُهُ فِی الطَّعامِ وَالشَّرابِ کَالبَهیمَهِ؛
همّت مؤمن در نماز و روزه و عبادت است و همّت منافق در خوردن و نوشیدن؛ مانند حیوانات.
تنبیه الخواطر،ج۱، ص ۹۴

پیامبر صلى الله علیه و آله :
یُبعَثُ کُلُّ عَبدٍ على ما ماتَ عَلَیهِ، اَ لمُؤمِنُ عَلى إیمانِهِ وَالمُنافِقُ عَلى نِفاقِهِ؛
هر بنده اى بر همان چیزى که در درون داشته و با آن از دنیا رفته، برانگیخته مى شود، مؤمن بر ایمانش و منافق بر نفاقش.کنزالعمّال، ح ۳۸۹۵۴

پیامبر صلى الله علیه و آله :
اَلمُؤمِنُ لَیِّنُ المِنکَبِ یُوَسِّعُ عَلى أَخیهِ وَ المُنافِقُ یَتَجافى یُضَیِّقُ عَلى أَخیهِ؛
مؤمن نرمخوست و براى برادرش جا (ى نشستن) باز مى کند و منافق درشتخوست و جا را بر برادرش تنگ مى کند.کنزالعمّال، ح ۷۷۸

پیامبر صلى الله علیه و آله :
بُکاءُ المُؤمِنِ مِن قَلبِهِ وَ بُکاءُ المُنافِقِ مِن هامَّتِهِ؛
گریه مؤمن از (درون) دل اوست و گریه منافق از (ظاهر و) سرش.الجامع الصغیر، ح ۳۱۵۶

پیامبر صلى الله علیه و آله :
اَلمُؤمِنُ یَبدَأُ بِالسَّلامِ وَ المُنافِقُ یَقُولُ: حَتّى یُبدَأَ بی؛
مؤمن ابتدا به سلام مى کند و منافق منتظر سلام دیگران است.کنزالعمّال، ح ۷۷۸

امام صادق علیه السلام :
یَقولُ إِبلیسُ لِجُنودِهِ: أَلقوا بَینَهُمُ الحَسَدَ وَالبَغىَ، فَإِنَّهُما یَعدِ لانِ عِندَ اللّه الشِّرکَ؛
شیطان به سپاهیانش مى گوید: میان مردم حسد و تجاوزگرى بیاندازید چون این دو، نزد خدا برابر با شرک است.
کافى، ج۲، ص۳۲۷، ح۲

قال رسول الله صلى الله علیه و آله :
اَلطِّیَرَهُ شِرکُ وَمامِنّا إِلاّ وَلکِنَّ اللّه یُذهِبُهُ بِالتَّوَکُّلِ؛
فال بد زدن شرک است و هیچ کس ازما نیست مگر این که به نحوى دستخوش فال بد زدن مى شود، اما خداوند با توکل به او آن را از بین مى برد.سنن ابن ماجه، ج۲، ص۱۱۷۰، ح۳۵۳۸

قال رسول الله صلى الله علیه و آله :
اَلظُّلْمُ ثَلاثَهٌ: فَظُلْمٌ لایَغْفِرُهُ اللّه وَ ظُلْمٌ یَغْفِرُهُ وَ ظُلْمٌ لایَتْرُکُهُ، فَأَمَّا الظُّلْمَ الَّذى لایَغْفِرُ اللّه فَالشِّرْکُ قالَ اللّه : «إنَّ الشِّرْکَ لَظُلْمٌ عَظیمٌ» وَ أَمَّا الظُّلْمَ الَّذى یَغْفِرُهُ اللّه فَظُلْمُ الْعِبادِ أَنْفُسَهُمْ فیما بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ رَبِّهِمْ وَ أَمَّا الظُّلْمَ الَّذى لا یَتْرُکُهُ اللّه فَظُلْمُ الْعِبادِ بَعْضُهُمْ بَعْضا؛
ظلم سه قسم است: ظلمى که خدا نمى آمرزد، ظلمى که مى آمرزد و ظلمى که از آن نمى گذرد، اما ظلمى که خدا نمى آمرزد شرک است. خداوند مى فرماید: «حقا که شرک ظلمى بزرگ است» و اما ظلمى که خدا مى آمرزد، ظلم بندگان به خودشان میان خود و پروردگارشان است اما ظلمى که خدا از آن نمى گذرد ظلم بندگان به یکدیگر است.نهج الفصاحه، ح ۱۹۲۴

پیامبر صلى الله علیه و آله :
اَلمُؤمِنُ یَکُلُ فی مِعاءٍ واحِدَهٍ وَ المُنافِقُ یَکُلُ فی سَبعَهِ أمعاءٍ؛
مؤمن کم خوراک است و منافق پرخور.وسائل الشیعه، ج ۲۴، ص ۲۴۰، ح۶

پیامبر صلى الله علیه و آله :
عَلیٌّ یَعسوبُ المُؤمِنینَ وَ المالُ یَعسوبُ المُنافِقینَ؛على پیشواى مؤمنان و ثروت پیشواى منافقان است.
الأمالى طوسى، ص ۳۵۵

پیامبر صلى الله علیه و آله :
نِیَّهُ المُؤمِنِ خَیرٌ مِن عَمَلِهِ و نِیَّهُ المُنافِقِ شَرٌّ مِن عَمَلِهِ؛
نیّت مؤمن بهتر از عمل او و نیت منافق بدتر از عمل اوست.مستدرک الوسائل، ج ۱، ص ۹۱، ح۴

پیامبر صلى الله علیه و آله :
أَمارَهُ المُنافِقِ الَّذی لاتَسوؤُهُ سَیِّئَتُهُ ولا تَسُرُّهُ حَسَنَتُهُ ؛
نشانه منافق این است که بدى اش ناراحتش نمى کند و خوبى اش او را خوشحال نمى سازد.
الدرالمنثور، ج۴، ص ۶۶

رسول اکرم صلى الله علیه و آله :
اَلمُؤمِنُ دَعِبٌ لَعِبٌ وَالمُنافِقٌ قَطِبٌ غَضِبٌ؛
مؤمن شوخ و شنگ است و منافق اخمو و عصبانى.تحف العقول، ص ۴۹

رسول اکرم صلى الله علیه و آله :
اَلمُؤمِنُ یَأکُلُ بِشَهوَهِ أَهلِهِ، اَلمُنافِقُ یَأکُلُ أَهلُهُ بِشَهوَتِهِ؛
مؤمن به میل و رغبت خانواده اش غذا مى خورد ولى منافق میل و رغبت خود را به خانواده اش تحمیل مى کند.
کافى، ج۴، ص۱۲، ح۶

رسول اکرم صلى الله علیه و آله :
اَلغَیرَهُ مِنَ الیمانِ وَالمِذاءُ مِنَ النِّفاقِ؛
غیرت از ایمان است و بى بند و بارى از نفاق.نهج الفصاحه، ح ۲۰۴۵

امام صادق علیه السلام :
إِنَّ المُؤمِنَ یَغبِطُ وَلایَحسُدُ وَالمُنافِقُ یَحسُدُ وَلایَغبِطُ؛
مؤمن غبطه مى خورد و حسادت نمى ورزد، منافق حسادت مى ورزد و غبطه نمى خورد.
کافى، ج۲، ص۳۰۷، ح۷

امام علی(علیه السلام) فرمودند:
یَسیرُ الرِّیاءِ شِرکٌ ؛ ریا ، اندکش نیز شرک است .غرر الحکم و درر الکلم، حدیث۱۰۹۷۶

امام علی(علیه السلام) فرمودند:
لا تَجعَل عِرضَکَ غَرَضا لِقَولِ کُلِّ قائِلِ ؛ آبروى خود را هدف تیر گفتار هر گوینده‏اى نساز .غرر الحکم و درر الکلم، حدیث۱۰۳۰۴

امام علی(علیه السلام) فرمودند:
إیّاکَ وَالنِّفاقَ فَإنَّ ذَا الوَجهَینِ لا یَکُونُ وَجیها عِندَ اللّه‏ِ ؛ از دورویى دور باش ، که دورو نزد خداوند آبرویى ندارد .
غرر الحکم و درر الکلم، حدیث۲۶۹۴

امام علی(علیه السلام) فرمودند:
اَلغیبَهُ آیَهُ المُنافِقِ ؛ غیبت کردن ، نشانه انسان دوروست .غرر الحکم و درر الکلم، حدیث۸۹۹

امام حسین (علیه السلام) می فرمایند:
مبادا کاری کنی که عذرت باید به راستی که مؤمن بدی نکند و پوزش نخواهد و منافق پیوسته بدی کند و عذر بخواهد.تحت‌العقول

قال رسول الله – صلى الله علیه وآله -:
من سمع النداء فى المسجد فخرج منه من غیر عله فهو منافق الا ان یرید الرجوع الیه ؛
کسى که بانگ نماز را در مسجد بشنود و بدون علت از آن جا خارج شود، منافق است ،مگر آن که قصد بازگشت به آن جا را داشته باشد.(بحارالانوار، ج ۸۸، ص ۹)

قال رسول الله – صلى الله علیه وآله -:
من ادرک التکبیره الاولى اربعین یوما فى خمس صلوات کتب له براءه من النار و برائه من النفاق ؛
کسى تکبیر اول نماز پنجگانه را در نماز جماعت چهل روز درک کند، براى او آزادى از آتش جهنم و آزادى از نفاق نوشته مى شود.(مستدرک الوسائل ، ج ۱، ص ۴۸۸)

قال رسول الله – صلى الله علیه وآله -:
الجفاء کل الجفاء و الکفر من سمع منادى الله تعالى ینادى بالصلاه و یدعوه الى الفلاح فلا یجیبه ؛
نشان خشونت و کفر (نفاق ) آن است که کسى منادى خدا را بشنود که به نماز ندا مى دهد و وى را به رستگارى مى خواند و دعوت او را اجابت نکند.(نهج الفصاحه ، ص ۲۷۹)

قال رسول الله – صلى الله علیه وآله -:
من صلى صلوه یرائى بها فقد اشرک ؛ کسى که براى خودنمایى نماز بخواند مشرک است .(بحارالانوار، ج ۶۷، ص ۲۲۲)

قال رسول الله – صلى الله علیه وآله -:من صلى صلوه یرائى بها فقد اشرک ؛ کسى که براى خودنمایى نماز بخواند، مشرک است .(تفسیر قرطبى ، ج ۱۰، ص ۷۱)

امام على علیه‏السلام :
إنّ فیهِ شِفاءً مِن أکبَرِ الداءِ ، وهُو الکُفرُ والنِّفاقُ ، والغَیُّ والضَّلالُ ؛
در قرآن، درمان بزرگترین دردهاست : درد کفر و نفاق و تباهى و گمراهى

نظرات[۰] | دسته: احادیث شرک و نفاق | نويسنده: admin | ادامه مطلب...

 
احادیث شرک و نفاق (۱) پيوند ثابت

قال الامام الباقر – علیه السّلام – : الغناءُ یُنبِتُ النفاق فی القلب کما یُنبت النخلُ الطلع.
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: غناء و آوازه خوانی نفاق و دروئی را در دل می رویاند همان گونه که درخت نخل، خوشه خرما را رویش می دهد.«دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۲۰۸»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : الغناءُ عُشُّ النفاق.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: غناء و آوازه خوانی، لانه نفاق و دوروئی است.
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۲۲۷»

قال الله عزّوجلّ:
من بی‌نیازترین شریک هستم، هر کس کاری انجام دهد و دیگری را (با من) شریک کند، من از آن (کار) بیزارم و آن (کار)، برای همان شریک خواهد بود.(بحارالانوار۶۷/۲۲۲)

عَنْ أبِی عَبْدِ اللهِ – عَلَیْهِ السَّلامُ – قالَ: اُمِرَ النّاسُ بِمَعْرِفَتِنا وَ الرَّدِّ إلَینا وَ التَّسْلیمِ لَنا، ثُمَّ قالَ: وَ إنْ صامُوا وَ صَلُّوا وَ شَهِدُوا أنْ لا إله إلّا اللهُ وَ جَعَلُوا فِی إنْفُسِهِمْ أنْ لا یَرُدُّوا إلَیْنا کانُوا بِذلِک مُشْرِکینَ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: مردم مأمورند تا ما را بشناسند و به سوی ما بازگردند و تسلیم ما باشند. سپس فرمودند: و در غیر این صورت اگر به سوی ما باز نگردند و از ما پیروی نکنند، هر چند که روزه بدارند و نماز بخوانند و به یگانگی خداوند اقرار نمایند، در شمار مشرکین خواهند بود.«الکافی، ج ۲، ص ۳۹۸»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : مَن ماتَ وَ لا یُشرکُ بِاللهِ دَخَلَ الجنهَ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که بمیرد و حال آن که هیچ گاه شرک به خدا نورزیده باشد، وارد بهشت می شود.«مشکات الانوار، ص ۳۸»

قال الامام الصادق – علیه السلام – فی قوله تعالی «وَمَا یُؤمِنُ أَکثَرُهُم»: یُطِیعُ الشَّیطَانَ مِن حَیثُ لا یَعلَمُ فَیُشرِک.امام صادق – علیه السلام – درباره آیه «و بیشتر آنان به خدا ایمان نمی آورند»، فرمودند: ندانسته از شیطان پیروی می کند و بدین سان مشرک می شود.«الکافی، ج ۲، ص ۳۹۷»

قال الامام الصادق – علیه السلام – فی قَولِ النَّبِیِّ – صلی الله علیه و آله – : إنَّ الشِّرک أَخفَی مِن دَبِیبِ النَّملِ عَلَی صَفَاهٍسَودَاءَ فی لَیلَهٍ ظلماءَ کانَ المُؤمِنُونَ یَسُبُّونَ مَا یَعبُدُ المُشرِکونَ مِن دُونِ اللهِ … .
امام صادق – علیه السلام – در مورد قول پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – که فرموده اند: همانا شرک نامحسوس تر از راه رفتن مورچه در یک شب تاریک بر روی تخته سنگی سیاه است؛ فرمودند: مؤمنان به معبودهای مشرکان ناسزا می گفتند و مشرکان نیز متقابلا به معبود مسلمانان دشنام می دادند … از این رو برای آن که مشرکان به معبود مؤمنان ناسزا نگویند خداوند ایشان را از ناسزا گفتن به معبودهای مشرکان نهی فرمود. بنابراین مؤمنان ندانسته به خدا شرک آورده بودند.«بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۹۳»

قال الامام الصادق – علیه السلام – لَمَّا سُئِلَ عَن کونِ الشِّرک أَخفَی مِن دَبِیبِ النَّملِ فی اللَّیلَهِ الظَّلمَاءِ عَلَی المَسحِالأسوَدِ؟: لا یَکونُ العَبدُ مُشرِکاً حَتَّی یُصَلِّی لِغَیرِ اللهِ، أو یَذبِحَ لِغَیرِ اللهِ، أو یَدعُوَ لِغَیرِ اللهِ عَزَوَجَلَ.
هنگامی که از امام صادق – علیه السلام – درباره این جمله که شرک نامحسوس تر از حرکت مورچه در شب تاریک بر روی گلیمی سیاه است، سؤال شد، فرمودند: بنده مشرک نباشد مگر آن گاه که برای غیر از خدا نماز خواند، یا برای غیر خدا ذبح کند و یا به غیر خدای عزوجل دعوت کند.«الخصال، ص ۱۳۶، ح ۱۵۱»

قال الامام الصادق – علیه السلام – فی قوله تعالی «وَ مَا یُؤمِنُ أَکثَرُهُم»: شِرک طَاعَهٍ وَ لَیسَ شِرک عِبَادَهٍ.
امام صادق – علیه السلام – درباره آیه «و بیشتر آنان به خدا ایمان نمی آورند»، فرمودند: منظور شرک در فرمانبری است نه شرک در عبادت.«الکافی، ج ۲، ص ۳۹۷»

قال الامام الصادق – علیه السلام – فی قوله تعالی «وَمَا یُؤمِنُ أَکثَرُهُم»: هُوَ الرَّجُلُ یَقُولُ: لَولا فُلانٌ لَهَلَکتُ، وَ لَولا فُلانٌ لَأَصَبتُ کذَا وَکذَا، وَلَولا فُلانٌ لَضَاعَ عَیَالی، ألا تَرَی أَنَّهُ قَد جَعَلَ للهِ شَرِیکاً فی مُلکهِ … .
امام صادق – علیه السلام – درباره آیه «و بیشتر آنان به خدا ایمان نمی آورند»، فرمودند: مانند این که انسان بگوید: اگر فلانی نبود من از بین می رفتم و اگر فلانی نبود چنین و چنان می شدم و اگر فلانی نبود خانواده ام نابود می شد؛ مگر نمی بینی که او با این حرفها در ملک خدا برایش شریکی قائل شده که روزیش می دهد و از او دفاع و دفع گرفتاری می کند؟ راوی می گوید: عرض کردم: پس بگوید: اگر خداوند به واسطه فلانی بر من منّت نمی نهاد از بین می رفتم؟ فرمودند: آری، (اینگونه گفتن) اشکالی ندارد.«تفسیر عیاشی، ج ۲، ص ۲۰۰»

قال الامام الصادق – علیه السلام – :
لَو أَنَّ قَوماً عَبَدُوا اللهَ وَحدَهُ لا شَرِیک لَهُ، وَأقَامُوا الصَّلاهَ، وَآتَوُا الزَّکاهَ، وَحَجُّوا البَیتَ،وَصَامُوا شَهرَ رَمَضَانَ، ثُمَّ قَالُوا لِشَئٍ صَنَعَهُ اللهُ أو صَنَعَهُ النَّبِیُّ – صلی الله علیه و آله – : ألا صَنَعَ خِلافَ الَّذِی صَنَعَ؟ … .
امام صادق – علیه السلام – فرمودند:
اگر مردمی خدای یگانه و بی شریک را بپرستند و نماز بخوانند و زکات بپردازند و حج بروند و ماه رمضان را روزه بگیرند ولی (از روی اعتراض) به چیزی که خداوند یا پیامبر – صلی الله علیه و آله – ساخته است، بگویند: چرا خلاف آن را نساخت؟ یا در دلشان چنین اعتراضی کنند (و به زبان نیاورند)، به سبب آن مشرک شوند. امام آن گاه این آیه را تلاوت کرد: «سوگند به پروردگارت که ایمان نیاورده باشند مگر آن گاه که در اختلافات میان خود تو را داور کنند و از داوری تو احساس دلتنگی نکنند و کاملاً تسلیم باشند». امام صادق – علیه السلام – سپس فرمودند: پس تسلیم باشید.«الکافی، ج ۲، ص ۳۹۸»

قال الامام الصادق – علیه السلام – :
إنَّ رَجُلاً مِن خَثعَمَ جَاءَ إلی النَّبی – صلی الله علیه و آله – قَالَ: أَیُّ الأعمَالِ أبغَضُ إلی اللهِ عَزَوَجَلَ؟ فَقَالَ: الشِّرک بِاللهِ، قَالَ: ثُمَّ مَاذَا؟ قَالَ: قَطِیعَهُ الرَّحِمِ، قَالَ: ثُمَّ مَاذَا؟ قَالَ: الأمرُ بِالمُنکرِ وَالنَّهیُ عَنِ المَعرُوفِ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند:
مردی از خثعم نزد پیغمبر – صلی الله علیه و آله – آمد و سوال نمود: کدام یک از اعمال بیشتر از همه مورد غضب خداست؟ پیامبر – صلی الله علیه و آله – فرمودند: شرک به خدا، گفت: بعد از آن کدام عمل؟ فرمودند: قطع صله رحم، گفت: سپس چه چیزی؟ فرمودند: امر به بدی و نهی از خوبی.«الکافی، ج ۲، ص ۲۹۰»

قال الامام الصادق – علیه السلام – :
إنَّ الرَّجعَهَ لَیسَ بِعَامَّهٍ، وَهِیَ خَاصَّهٌ لا یَرجِعُ إلا مَن مَحَّضَ الإیمَانَ مَحضاً أو مَحَّضَ الشِّرک مَحضاً.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند:
رجعت برای همه نیست بلکه اختصاص به عده خاصی دارد. رجعت نمی کند مگر کسی که ایمان خالص داشته باشد یا شرک خالص.«بحار الأنوار، ج ۵۳، ص ۳۹»

قال الامام الصادق – علیه السلام – :
یَقُولُ إبلِیسُ لِجُنُودِهِ: ألقُوا بَینَهُم الحَسَدَ وَالبَغیَ فَاِنَّهُمَا یَعدِلانِ عِندَ اللهِ الشِّرک.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند:
ابلیس به سربازان خود می گوید: حسادت و ظلم را در میان انسانها منتشر کنید که اینها در نزد خدا با شرک برابرند.«الکافی، ج ۲، ص ۳۲۷»

قال الامام الصادق – علیه السلام – :
مَن اِبتَدَعَ رَأیاً فَأَحَبَّ عَلَیهِ أَو أَبغَضَ عَلَیهِ.
امام صادق – علیه السلام – درباره (کمترین حد شرک) فرمودند: کسی که رأی و عقیده ای را بدعت گذارد و به آن حبّ و بغض ورزد.«الکافی، ج ۲، ص ۴۱۵»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – :
إنَّ أخوَفَ مَا أخَافُ عَلَیکم اَلشِّرک الأصغَرُ، قَالُوا: وَمَا الشِّرک الأصغَرُ یَا رَسُولَاللهِ؟ قَالَ: هُوَ الرِّیَاءُ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند:
آنچه بیش از هر چیز دیگری بر شما می ترسم شرک اصغر است، گفتند: ای پیغمبر خدا شرک اصغر چیست؟ حضرت فرمودند: ریا. «بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۳۰۳»

قال الامام زین العابدین – علیه السلام – :
اِعلَمُوا عِبَادَ اللهِ اِنَّ أَهلَ الشِّرک لا تُنصَبُ لَهُمُ المَوَازِینُ، وَ لا تُنشَرُ لَهُمُ الدَّوَاوِینُ، وَإنَّما یُحشَرُونَ إلی جَهَنَّمَ زُمَراً، وَإنَّمَا نَصبُ المَوَازِینِ وَ نَشرُ الدَّوَاوِینِ لأهلِ الإسلامِ.
امام سجّاد – علیه السلام – فرمودند:
ای بندگان خدا آگاه باشید برای اهل شرک ترازوهای اعمال قرار نخواهد گرفت و دفترهای حساب و کتاب گسترده نمی شوند بلکه دسته جمعی به سوی جهنم فرستاده می شوند و قرار دادن آن ترازوها و گستردن آن دیوان و دفترها برای اهل اسلام است.«نور الثقلین، ج ۴، ص ۵۰۷»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – :
یَابنَ مَسعُودٍ! إِیَّاک أَن تُشرِک بِاللهِ طَرفَهَ عَینٍ وَإن نُشِرتَ بِالمِنشَارِ، أو قُطِعتَ، أَو صُلِبتَ، أو اُحرِقتَ بِالنَّارِ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند:
ای پسر مسعود! مبادا آنی به خدا شرک ورزی حتی اگر اره شوی یا تکه تکه ات کنند یا به دارت آویزند و یا به آتشت سوزانند.«مکارم الأخلاق، ج ۲، ص ۳۵۷»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – :
إِیَّاک وَ مَا یُعتَذَرُ مِنهُ، فَإِنَّ فِیهِ الشِّرک الخَفِیُّ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند:
از کاری که موجب عذر خواهی می شود بپرهیز؛ زیرا در آن شرک خفی است.«بحار الأنوار، ج ۷۸، ص ۲۰۰»

قال الامام علی – علیه السلام – :
اَلظُّلمُ الَّذِی لا یُغفَرُ فَالشِّرک بِاللهِ، قَالَ اللهُ تَعَالی «إنَّ اللهَ لا یَغفِرُ أن یُشرَک بِهِ».
امام علی – علیه السلام – فرمودند:
آن ستمی که بخشوده نمی شود، شرک آوردن به خداست. خدای متعال فرموده است: خداوند شرک به خود را نمی بخشد.«نهج البلاغه، خطبه ۱۷۶»

قال الامام علی – علیه السلام – :
سَبَبُ الهَلاک اَلشِّرک.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: شرک، موجب هلاکت است.«غرر الحکم، ح ۵۵۴۱»

قال الامام علی – علیه السلام – :
اعلَمُوا أَنَّ یَسِیرَ الرِّیَاءِ شِرک.
امام علی – علیه السلام – فرمودند:بدانید که کمترینِ ریا، شرک به حساب می آید.«تحف العقول، ص ۱۵۱»

قال الامام علی – علیه السلام – :
آفَهُ الإِیمَانِ الشِّرک.
امام علی – علیه السلام – فرمودند:آفت ایمان، شرک است. «غرر الحکم، ح ۳۹۱۵»

رسول اللّه‏ صلى‏ الله‏ علیه‏ و‏ آله :
الاِختِلافُ إلَى المَساجِدِ رَحمَهٌ ، وَالاِجتِنابُ عَنها نِفاقٌ .
پیامبر خدا صلى‏ الله‏ علیه‏ و‏ آله :
آمد و شد به مساجد ، [ مایه ] رحمت است ، و پرهیز از آن ، [ موجب ] نفاق است .
کنز العمّال: ج ۷ ص ۵۷۰ ح ۲۰۳۰۲ نقلاً عن الدیلمی عن ابن عبّاس .

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
مَن ماتَ ولَم یَغْزُ ، ولَم یُحدِّثْ بهِ نَفسَهُ ، ماتَ على شُعْبَهٍ مِن نِفاقٍ .
کسى‏که‏جهاد نکرده‏یا آرزوى جهاد نداشته باشد و بمیرد به نوعى نفاق مرده‏است .
صحیح مسلم : ۳ / ۱۵۱۷ / ۱۹۱۰ منتخب میزان الحکمه : ۱۱۴

امام على علیه‏السلام :
الخِیانَهُ رأسُ النِّفاقِ .خیانت سرآمد نفاق است .غرر الحکم : ۹۶۹

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
إنّ الکذبَ بابٌ مِن أبوابِ‏النِّفاقِ .
دروغ ، درى از درهاى نفاق است .کنز العمّال : ۸۲۱۲

پیامبر خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم :
مَن رَدَّتهُ الطِّیَرَهُ عَن حاجَتِهِ فَقَد أشرَکَ .
هر که فال بد زدن ، او را از کارش باز دارد ، شرک ورزیده است

نظرات[۱] | دسته: احادیث شرک و نفاق | نويسنده: admin | ادامه مطلب...

 

No Image
No Image No Image No Image
 
 
 

بایگانی شمسی

تقویم شمسی

شهریور ۱۳۹۶
د س چ پ ج ش ی
« مرداد    
 12345
۶۷۸۹۱۰۱۱۱۲
۱۳۱۴۱۵۱۶۱۷۱۸۱۹
۲۰۲۱۲۲۲۳۲۴۲۵۲۶
۲۷۲۸۲۹۳۰۳۱  
No Image No Image