امام علی (ع) (۱)

دسته: مجموعه احادیث در مناسبتها ی اعیادوشهادتها

۱۵ آبان ۱۳۹۰

الامام علی (ع) : مَن قَرَعَ بابَ اللهِ سُبحانَهُ، فُتِحَ لَهُ.
ترجمه حدیث : هر کس در رحمت خدای سبحان را بکوبد، به رویش گشوده می شود.
منبع : غررالحکم، ح ۸۲۹۲

الامام علی (ع): لـِلمُسرِفِ ثَلاثَ عَلاماتٍ یَأکُلُ ما لَیسَ لَهُ وَ یَلبِسُ ما لَیسَ لَهُ وَ یَشتَری ما لَیسَ لَهُ.
ترجمه حدیث : اسرافکار سه نشانه دارد:۱-آنچه نباید بخورد، می خورد ۲- آنچه در شأن او نیست، می پوشد. ۳- آنچه را شایسته او نیست ، می خرد.
منبع : الخصال ص ۹۸

الامام علی (ع) : اِیّاکَ وَ مُعاشِرَةَ الاَشرارِ فَأِنّهُم کَالنّارِ مُباشَرَتُها تَحرُقُ

ترجمه حدیث : از معاشرت و همنشینی با افراد شرور و بد کردار بپرهیزید: زیرا رفت و آمد با آنها همچون آتش خوبی ها را می سوزاند.
منبع : غررالحکم، ج۲، ص۲۸۹

امام على علیه‏السلام :
العُلَماءُ حُکّامٌ عَلَى‏النّاسِ؛
عالمان ، فرمانرواى بر مردمند.
غرر الحکم : ۵۰۷ منتخب میزان الحکمة : ۴۰۲

قال الامام علی – علیه السلام – : زَعَمَ اِبنُ النَّابِغَةِ أنی تِلعابة تِمزَاحَةٌ ذُو دُعَابَةٍ، اُعَافِسُ وَاُمَارِسُ، هَیهَاتَ! یَمنَعُنِی مِن ذَاکخَوفُ المَوتِ وَذِکرُ البَعثِ وَالحِسَابِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: پسر نابغه (عمروعاص) پنداشته است که من اهل زیاده روی در بازیگری و شوخی کردنم و مردم را به بازی و بیهودگی می گیرم، هرگز، ترس از مرگ و یاد قیامت و حسابرسی مرا از این کارها باز داشته.
«نهج السعاده، ج ۲، ص ۸۷»

رسول اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند:
أن الله خلقنی و خلق علیاً و فاطمه و الحسن و الحسین و الأئمه من نور واحد؛
خداوند، من و علی و فاطمه و حسن و حسین و امامان را از یک نور آفریده است.
جامع الاخبار ص ۴۶

قال امام علی (ع) : سَیِئَةٌ تَسُوؤکَ ، خَیرٌ عِندَ اللهِ مِن حَسَنَةٍ تُعجِبُکَ.
ترجمه حدیث : گناهی که اندوهگینت سازد، نزد خدا بهتر از کاری است که به خود پسندی گرفتارت سازد.
منبع : نهج البلاغه ، خ۴۶

الامام علی (ع) : اِعلَمُوا اَیُّهَا النَّاسُ اَنَّهُ مَن لَم یَملِکُ لِسانَهُ، یَندَم.
ترجمه حدیث : ای مردم ! بدانید که هرکس اختیار زبانش را نداشته باشد. پشیمان شود.

منبع : تحف العقول، ص۹۴
حدیث : لا یَجِدُ عَبدٌ طَعمَ الایمانِ حَتَّی یَترُکَ الکِذبَ هَزلَة وَ جِدَّهُ.
الامام علی (ع)
ترجمه حدیث : هیچ بنده ای مزه ایمان را نمی چشد تا دروغ را چه شوخی و چه جدی رها کند.
:
منبع : تحف العقول، ص۲۱۶

حضرت امام باقر (علیه السلام) فرمودند:
و لقد ولى خمس سنین و ما وضع آجرة على آجرة ولا لبنة على لبنة و لا أقطع قطیعا و لا أورث بیضأ لاحمرأ.
امیرالمؤمنین (علیه السلام) پنج سال حکومت کرد، و در طول این مدت آجرى بر آجر و خشتى روى خشت ننهاد، و زمینى را به خود اختصاص ‍ نداد و درهم سفید و دینار سرخى به ارث نگذاشت.
المناقب لابن شهر آشوب ۲:۹۵

حضرت صادق (علیه السلام) فرمودند:
کان أمیر المؤمنین (علیه السلام) اذا توضأ لم یدع أحدا یصب علیه المأ قال: لا احب أن اشرک فى صلاتى أحدا.
حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام): به هنگام وضو گرفتن اجازه نمى داد کسى برایش آب بریزد و مى فرمودند: دوست ندارم در نمازم به درگاه خدا کسى را شریک قرار دهم.
علل الشرایع ۱: ۳۲۳

حدیث : مَن قَرَعَ بابَ اللهِ سُبحانَهُ، فُتِحَ لَهُ.
الامام علی (ع)

ترجمه حدیث : هر کس در رحمت خدای سبحان را بکوبد، به رویش گشوده می شود.

منبع : غررالحکم، ح ۸۲۹۲
حدیث : ثَلاثٌ هُنَّ مِنَ المُحرِقاتِ المُویقاتِ: فَقرٌ بَعدَ غِنًی وَ ذُلٌّ بَعدَ عِزٍٍّّ وَ فَقدُ الاَ حِبَّةِ.
الامام علی (ع)

ترجمه حدیث : سه چیز سوزنده و کشنده است: فقر پس از دولتمندی، خواری بعد از عزت و از دست دادن دوستان.

منبع : غررالحکم، ح۴۶۷۲
حدیث : ثلاث یبلغن بالعبد رضوان الله تعالی کثرة الاستغفار و لین الجانب و کثرة الصدقة.
الامام علی (ع)

ترجمه حدیث : سه چیز بنده را به رضوان و خشنودی خدا می رساند: ۱- استغفار فراوان ۲- نرمخویی ۳- صدقه بسیار.
منبع : بحارالانوار، ج ۷۸، ص ۸۱

حضرت صادق (علیه السلام) فرمودند:
کان على (علیه السلام) قد جعل بیتا فى داره لیس بالصغیر و لا بالکبیر لصلاته و کان اذا کان اللیل ذهب معه بصبى لیبیت معه فیصلى فیه.
حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) در خانه خود اتاقى را که نه کوچک بود و نه بزرگ، اختصاص به نماز خود داده و هر شب کودکى را براى خوابیدن بهمراه خود مى برد و در همانجا نمازهایش را مى خواند.
المحاسن ۲: ۴۵۲ ح ۲۵۵۷

حضرت صادق (علیه السلام) فرمودند:
ان علیا (علیه السلام) کان اذا أصبح یقول:
مرحبا بکما من ملکین حفیظین املى علیکما ما تحبان ان شأ الله. فلا یزال فى التسبیح و التهلیل حتى تطلع الشمس و کذالک بعد العصر حتى تغرب الشمس.
حضرت امیر (علیه السلام) هر بامداد – در خطاب به دو فرشته نویسنده اعمال – مى فرمودند: مرحبا بر شما دو فرشته بزرگوار و یادداشت کننده اعمال – به خواست خدا امروز نیز – آنچه دوست دارید بر شما املأ خواهم کرد، و به دنبال این تعهد به ذکر: ععع سبحان الله و لا اله الا الله مشغول مى شد تا خورشید طلوع مى کرد. و هنگام عصر نیز تا غروب آفتاب، به همان ذکرها مى پرداخت.
بحارالانوار ۸۴: ۲۶۷ ح ۳۸

حضرت صادق (علیه السلام) فرمودند:
کان أمیرالمؤمنین (علیه السلام) أشبه الناس طعمة برسول الله (علیه السلام) کان یأکل الخبز و الخل و الزیت و یطعم الناس الخبز و اللحلم.
حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) در نوع غذا شبیه ترین افراد به پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) بود. او خود نان و سرکه و روغن زیتون مى خورد و به مردم – مهمانان خود – نان و گوشت مى داد.
الکافى ۶: ۳۲۸

حضرت زهرا (سلام الله علیها) فرمودند:
… ما الذى نقموا من أبى الحسین؟!
نقموا – و الله – منه شدة و طأته و نکال وقعته و نکیر سیفه – و قلة مبالاته لحتفه – و تبحره فى کتاب الله و تنمره فى ذات الله.
اینان – کارگردانان سقیفه – چه عیبى از ابوالحسن گرفتند؟! که او را براى رهبرى جامعه اسلامى صالح ندیدند! – بخدا سوگند عیب او را بر خورد سخت – و بدون مسامحه و سهل انگارى در برابر حق – و مرگبار بودن رویارویى با او و شمشیر بران و بى اعتنایى به مرگ و آگاهى گسترده نسبت به کتاب خدا و گردن فرازى در راه خدا دانسته اند.
دلائل الامامة: ۱۲۵، الاحتجاج ۱: ۱۴۷

پیامبر گرامى اسلام (صلى الله علیه و آله و سلم) فرمودند:
یا على ان الله جعلک تحب المساکین و ترضى بهم أتباعا و یرضون بک اماما.
یا على، خداى متعال تو را چنین قرار داده که بینوایان را دوست مى دارى و آنان را به عنوان پیروان خویش بپسندى و آنان هم تو را به پیشوایى و امامت بپسندند.
حلیة الاولیأ ۱: ۷۱

حضرت صادق (علیه السلام) فرمودند:
… و الله ما أکل على بن أبى طالب (علیه السلام) من الدنیا حراما قط حتى مضى لسبیله و ما عرض له أمران کلاهما لله رضا الا أخذ بأشدهما علیه فى بدنه – دینه – و ما نزلت برسول الله (صلى الله علیه و آله و سلم) نازلة قط الا دعاه ثقة به و ما أطاق أحد عمل رسول الله (صلى الله علیه و آله و سلم) من هذه الامة غیره و ان کان لیعمل عمل رجل کان وجهه بین الجنة و النار یرجو ثواب هذه و یخاف عقاب هذه.
به خدا سوگند على بن ابى طالب (علیه السلام) تا روزى که از این دنیا رفت مال حرامى نخورد و هیچگاه بر سر دو راهى – که هر دو راه مورد خشنودى خدا باشد – قرار نگرفت مگر اینکه پر زحمت ترین آنها را برگزید و هر حادثه مهمى که براى پیامبر خدا پیش مى آمد – به دلیل اعتمادى که به على داشت – از او کمک مى گرفت. و در میان این امت هیچ کس نتوانست همانند على (علیه السلام): راه پیامبر را – بى کم و کاست – طى کند و با این همه تلاش و کوشش همواره چنان بیمناکان کار مى کرد، چشمى به بهشت و چشم دیگر بر آتش داشت، از سویى امیدوار پاداش بهشت و از سوى دیگر هراسناک از کیفر آتش بود.
الارشاد: ۲۵۵

حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمودند:
والله ما سألت ربى ولدا نضیر الوجه و لا سألت ولدا حسن القامة ولکن سألت ربى ولدا مطیعین لله خائفین و جلین منه حتى اذا نظرت الیه و هو مطیع لله قرت به عینى.
به خدا سوگند هیچگاه از پروردگار خود فرزندانى خوش سیما و نه فرزندانى سرو قامت نخواسته ام، بلکه فرزندانى مطیع خداوند و ترسان از او خواسته ام، تا هرگاه به فرزندم نگریستم و او را در حال اطاعت خدا دیدم، چشمانم روشن گردد.
تفسیر الصافى ۴:۲۷

پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) فرمودند:
من أراد أن ینظر الى آدم فى علمه و الى نوح فى تقواه و الى ابراهیم فى حلمه و الى موسى فى هیبته و الى عیس فى عبادته فلینظر الى على بن ابیطالب (علیه السلام)
هر که مى خواهد به آدم و علم او و نوح و تقواى او و ابراهیم و دور اندیشى – بردبارى – او و موسى و هیبت او و عیسى و عبادت او بنگرد، به على بن ابى طالب بنگرد.
ارشاد القلوب: ۲۱۷

حضرت على (علیه السلام) فرمودند:
… هیهات أن یغلبنى هواى و یقودنى جشعى الى تخیر الأطعمة و لعل بالحجاز أو الیمامة من لا طمع له فى القرص و لا عهد له بالشبع او أبیت مبطانا و حولى بطون غرثى و أکباد حرى.
هیهات که هوا و هوسم بر من چیره شود و شکمبارگى به گزینش طعام هاى لذیذ وادارم نماید، در حالى که چه بسا در یمامه و یا حجاز کسانى باشند که امید دستیابى به قرص نانى نداشته و خاطره اى از سیرى ندارند و هرگز مباد که من با شکم پر بخوابم در حالى که شاید پیرامون من شکمهاى به پشت چسبیده و جگرهاى سوخته باشد.
نهج البلاغه، الکتب: ۴۵

حضرت امیر (علیه السلام) فرمودند:
ان الله جعلنى اماما لخلقه، ففرض على التقدیر فى نفس و مطعمى و مشربى و ملبسى کضعفأ الناس، کى یقتدى الفقیر بفقرى و لا یطغى الغنى غناه.
خداوند، مرا پیشواى خلق خود قرار داد و هماهنگى با مردم تهیدست را در امور شخصى و خوراک و پوشاک بر من واجب نمود، تا فقرا از من الگو بگیرند و بى نیازى ثروتمندان، آنان را به سرکشى و طغیان نخواند.
الکافى ۱: ۴۱۰

حضرت على (علیه السلام) فرمودند:
و الله لو اعطیت الاقالیم السبعة بما تحت افلاکها على أن أعصى الله فى نملة أسلبها جلب شعیرة ما فعلت،
و ان دنیاکم عندى لا هون من ورقة فى فم جرادة تقضمها، ما لعلى و نعیم یفنى و لذة لا تبقى!
بخدا سوگند اگر اقلیمهاى هفت گانه زمین را با هر چه در زیر آسمان آنها است به من دهند تا خدا را در حد گرفتن پوست جوى از دهان مورى نافرمانى کنم، نخواهم کرد. چرا که این دنیاى شما در نزد من از برگ نیم جویده اى در دهان ملخى ناچیزتر است. على را با نعمتهاى فناپذیر و لذت هاى گذرا و ناپایدار چه کار!
نهج البلاغه، الخطب: ۲۲۲

الإمام علیّ علیه السلام :
تَعَرَّضوا لِلتِّجارَةِ ؛ فَإِنَّ فیها غِنىً لَکُم عَمّا فی أیدِی النّاسِ ؛
امام على علیه السلام :
به بازرگانى روى آورید ؛ که در آن ، بى نیازى تان از آن چه مردم دارند ، نهفته شده است .

الامام علی علیه السلام:
حُسنُ الخُلُقِ فی ثَلاثٍ : اِجتِنابِ المَحارِمِ ، وطَلَبِ الحَلالِ ، وَالتَّوَسُّعِ عَلَى العِیالِ؛
امام على علیه السلام :
نیک رفتارى در سه کار است: دورى گزیدن از حرام ها ، جست و جوى حلال ، و گشاده گرفتن بر خانواده .
بحار الأنوار : ۷۱ / ۳۹۴ / ۶۳ .

الامام علی علیه السلام:
یوشِکُ أن یَفقِدَ النّاسُ ثَلاثا : دِرهَما حَلالاً ، ولِسانا صادِقا ، وأخا یُستَراحُ إلَیهِ ؛
امام على علیه السلام :
چیزى نمانده است که مردم [= مردم باید مراقب باشند که مبادا ]سه چیز را از دست دهند : دِرهمى مال حلال ، زبانى راستگو ، و دوستى که از او آرامش توان یافت .
بحار الأنوار : ۷۸ / ۷۰ / ۳۰٫

الإمام علیّ علیه السلام ـ کانَ یَقولُ ـ:
مَن وَجَدَ ماءً وتُرابا ثُمَّ افتَقَرَ ؛ فَأَبعَدَهُ اللّه ُ ؛
امام على علیه السلام ـ مى فرمودند ـ:
هر کس آب و خاکى بیابد و فقیر باشد ، خدا او را رانده است .
بحار الأنوار : ۱۰۳ / ۶۵ / ۱۰ .

امام علی (علیه السلام) می‏فرمایند:
مَن تَرَکَ العُجبَ وَالتَّوانِیَ لَم یَنزِل بِهِ مَکروهٌ؛
هر کس خودپسندى و سستى را ترک کند ، ناخوشایندى بر او فرود نمى آید .
غرر الحکم : ۸۸۰۵ .

حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) فرمودند:
ایها الناس! انى و الله ما أحثکم على طاعة الا و أسبقکم الیها و لا أنهاکم عن معصیة الا و أتناهى قبلکم عنها.
اى مردم! بخدا سوگند من هرگز شما را به هیچ طاعتى فرا نمى خوانم مگر آنکه خود بر شما – در عمل به آن – پیشى مى جویم و از هیچ گناهى بازتان نمى دارم و نهى نمى کنم – مگر آنکه پیش از شما، خود را از عمل به آن باز مى دارم.
نهج البلاغه، الخطب: ۱۷۳

حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) فرمودند:
… و من العجب بعثهم الى أن أبرز للطعان و أن أصبر للجلاد، هبلتهم الهبول! لقد کنت و ما اهدد بالحرب و لا ارهب بالضرب و انى لعبى یقین من ربى و فى غیر شبهة من دینى.
… و از شگفتیهاى زمانه این است که – شامیان – به من پیام داده اند که خود را براى مقابله با سر نیزه ها آماده کنم و براى ضربه هاى شمشیر شکیبا باشم، مادران گریان بسوگشان بنشینند! تا کنون کسى مرا با دعوت به جنگ تهدید نکرده است و از زخمهاى نیزه و شمشیر هراسى نداشته ام، چرا که بر یقین به پروردگارم تکیه دادم و دینم را زنگار شبهه نیالوده است.
نهج البلاغه، الخطب، ۲۲

حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) فرمودند:
اما و الله ان کنت لفى ساقتها حتى تولت بحذافیرها، ما ضعفت و لا جبنت و ان مسیرى هذا لمثلها، فلا نقبن الباطل حتى یخرج الحق من جنبه. مالى و لقریش؟ و الله لقد قاتلتهم کافرین و لأقاتلنهم مفتونین و انى لصاحبهم بالأمس کما أنا صاحبهم الیوم.
به خدا سوگند، من همواره در زمره پیشتازان این حرکت بودم تا روزى که جبهه دشمن تار و مار شد و جاهلیت از صحنه بیرون رفت، بى آنکه کم ترین ضعف یا ترسى داشته باشم و امروز نیز در همان راستا قدم بر مى دارم و تصمیم دارم باطل را بشکافم تا حق از پهلوى آن بیرون آید.
مرا با قریش چه کار؟ که دیروز در موضع کفر بودند و با آنان جنگیدم و امروز نیز که گرفتار فتنه و انحراف شده اند به پیکارشان خواهم خاست. من همانگونه که دیروز با آنان برخورد کردم امروز نیز همانم.
نهج البلاغه، الخطب: ۳۳

حضرت على (علیه السلام) فرمودند:
… لم یکن لأحد فى مهمز و لا لقائل فى مغمز، الذلیل عندى عزیز حتى اخذ الحق له، و القوى عندى ضعیف حتى اخذ الحق منه. رضینا عن الله قضأه و سلمنا لله أمره.
در تمامى زندگى من، نقطه سیاهى نیست تا عیب جویان و اشاره کنندگان با چشم و ابرو اشاره کنند و سخنى گویند. خوارترین افراد نزد من عزیز است تا حق او را بستانم و نیرومند نزد من ناتوان است تا حق دیگران را از او بازگیرم. ما با تمام وجود به قضاى الهى خشنود و در برابر فرمانش تسلیم هستیم.
نهج البلاغه الخطب: ۳۷

حضرت على (علیه السلام) فرمودند:
و لعمرى ما على من قتال من خالف الحق و خابط الغى من ادهان و لا ایهان.
به جان خودم سوگند، در نبرد با کسى که مخالفت حق کند و راه گمراهى پیش ‍ گیرد، نه مداهنه مى کنم نه سستى.
نهج البلاغه، الخطب: ۲۴

حضرت امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمودند:
و الله ما نزلت ایة الا و قد علمت فیما نزلت و أین نزلت، ان ربى وهب لى قلبا عقولا و لسانا سؤ لا.
بخدا سوگند آیه اى از قرآن کریم نازل نشده است مگر اینکه من مى دانم در چه موضوعى و در کجا نازل شده است، زیرا پروردگارم به من دلى اندیشمند – ژرف اندیش – و زبانى پرسشگر عنایت کرده است.
انساب الاشراف ۲: ۹۸ ح ۲۷

حضرت على (علیه السلام) فرمودند:
کنت اذا سألت رسول الله (صلى الله علیه و آله و سلم) أعطانى و اذا سکت ابتدأنى.
هرگاه از پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) سؤ ال مى کردم، خواسته ام را پاسخ مى داد و اگر من سکوت مى کردم او خود پیشگام مى شد و از دانش خود بهره مندم مى ساخت.
المصنف ۶: ۳۶۸ ح ۳۲۰۶۱

حضرت على (علیه السلام) فرمودند:
کانت لى من رسول الله (صلى الله علیه و آله و سلم) منزلة لم یکن لاحد من الخلائق انى کنت آتیه کل سحر فاسلم علیه.
موقعیتى که من در محضر پیامبر خدا داشتم براى هیچ کس دیگر نبود. من هر روز سحر محضر ایشان مى رفتم.
مسند احمد ۱: ۸۵-۷۷

حضرت على (علیه السلام) مى فرمایند:
و قد علمتم موضعى من رسول الله (صلى الله علیه و آله و سلم) بالقرابة القریبة و المنزلة الخصیصة، وضعنى فى حجره و أنا ولد یضمنى الى صدره ، و یکنفنى الى فراشه، و یمسنى جسده، و یشمنى عرفه، و کان یمضغ الشیى ء ثم یلقمنیه، و ما وجد لى کذبة فى قول و لا خطلة فى فعل.
… شما خود در پیوند با رسول خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) هم بدلیل خویشاوندى و هم به سبب موقعیت ویژه من، جایگاه مرا مى شناسید. او مرا از روزگارى که نوزادى بودم در دامن خود مى نشاند و بر سینه مى چسبانید، در بستر خویش مى خوابانید و بدنش را به بدنم مى سایید و از عطر دلپذیرش بهره مندم مى ساخت، لقمه را مى جوید و در دهانم مى گذاشت و هرگز در گفتارم دروغى نشنید و در رفتارم لغزش و سبکسرى ندید.
نهج البلاغه: الخطب: ۱۹۲

قال الامام علی ـ علیه السلام ـ : فی ذیلِ هذهِ الایة «وابْتَغوا الیهِ الوَسیلةَ» أنا وسیلَتُه.
امام علی ـ علیه السلام ـ در تفسیر این آیه شریفه که خداوند می فرماید: «و برای تقّرب به پروردگارتان وسیله بجوئید» فرمودند: من وسیله تقرب به خدا هستم.
«تفسیر المیزان، ج ۵، ص ۳۶۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : حُبُّ عَلیِ بنِ اَبیِ‌طالِب یَأْکُلُ الذُنُوبَ کَما تَأکُلُ النارُ الحُطَبَ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: محبت علی – علیه السّلام – گناهان را می‌بلعد (نابود می کند)، همان‌گونه که آتش چوب‌ها را می‌بلعد.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۳۰۴»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : جائَنی جَبْرَئِیل مِن عِندِ الله بِوَرقَةِ آس خضرا، مَکتوُبٌ فیها ببیاضٍ انّی اِفْتَرَضتُ مَحَبَةَ عَلیٍّ عَلی خَلقِی فَبَلِّغْهِم ذلِکَ عَنّی.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: جبرئیل از نزد خدا برای من نامه‌ای (ورقه ای سبز که در آن با رنگ سفید نوشته شده بود) آورد که در آن آمده بود، من محبت علی را بر مردم واجب کرده‌ام پس آن را به مردم ابلاغ نما.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۲۷۵»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : خَلَقَ اللهُ مِنْ نُورٍ وَجْهِ عَلیِ بنِ اَبی طالب بسبعینَ اَلْفَ مَلَکٍ یَسْتَغْفِروُنَ لَهُ وَ لِمُحبیهِ اِلی یَومِ القِیامِةِ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: خداوند از نور صورت علی بن ابی طالب، هفتاد هزار فرشته‌ای خلق کرده که تا روز قیامت برای او و دوستانش طلب آمرزش می‌کنند.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۲۷۵»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : اِنَّ الناسَ لَو اِجْتَمعُوا عَلی حُبِّ عَلی لَما خَلَقَ اللهُ النّارَ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: اگر همه مردم بر (گِرد) محبت علی – علیه السّلام – جمع می‌شدند، خداوند آتش (جهنم) را نمی‌آفرید.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۲۴۸»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : اِنَّ وَجْهَ عَلیِّ بنِ اَبیِ طالب یَزْهَرُ فی الجَنَّةِ کَما یَزْهَرُ کَوکَبُ الصُبحَ لِاهَلِ اِلدُّنیا.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: سیمای علی بن ابی‌طالب در بهشت چنان می‌درخشد که ستاره صبح (خورشید) برای اهل دنیا می‌درخشد.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۲۳۰»
قالَ رسولُ الله – صلی الله علیه و آله – : لَمّا اُسری بی اِلَی السَّماءِ فاذا اَنَا بمَلَکٍ مِنْ مَلائِکةِ اللهِ فِی صورةِ عَلِیِّ اسمُهُ علی … .
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: شب معراج که مرا به آسمان بردند، ناگاه با فرشته‌ای روبرو شدم که به صورت و شمائل علی – علیه السّلام – بود و اسم او نیز علی بود، در زیر عرش الهی در حال سجده می‌گفت: پروردگارا علی و اولاد او و دوستان و پیروان او را بیامرز … .
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۹۸»

قالَ رسولُ الله – صلی الله علیه و آله – : اِنَّ المَلائِکةَ تَتَقَرَّبُ اِلَی اللهِ بِمَحَبَتِکَ … .
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: یا علی همانا فرشتگان، با محبت تو به سوی خداوند تقرب می‌جویند … .
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۹۳»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : و الذّی بَعَثَنی بِالنَبُوةِ … ما نَصَبْتُ عَلیاً لِاُمتی فیِ الاَرضِ حَتی نَوَّهَ اللهُ باِسمِهِ فی سَماواتِهِ وَ أوجَبَ ولایَتَهُ عَلی مَلائِکتِه.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: سوگند به خدایی که مرا به نبوت مبعوث کرد … من علی را به عنوان جانشین در میان امت خود نَصب نکردم، مگر آنکه خداوند قبلاً او را در آسمانهایش ستایش کرده و نام او را به عظمت برده و ولایت او را بر فرشتگان واجب کرده بود.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۹۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : یا عَلی اِنَّکَ اُعطیتَ ثَلاثَةً لَمْ اُعطِ … .
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: ای علی به تو سه چیز داده شده که حتی به من هم داده نشده از جمله: پدر زنی مثل من داری، همسری چون فاطمه، و فرزندانی چون حسنین.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۸۹»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : مَنْ اَحَبَّ أَنْ یَنْظُرَ اِلیَ یُوسفِ فِی جَمالِهِ فَلْینَظْرُ اِلیَ هذا.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که دوست دارد جمال یوسف را ببیند به سوی این مرد (علی- علیه السلام -) نگاه کند.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۳۵»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : مَنْ اَرادَ أَنْ یَنْظُرَ اِلی آدمَ فِی عِلمهِ، و اِلی نوُحِ فی حِکمَتِهِ وَ اِلیَ اِبراهیمَ فی حِلمِهِ فَلْیَنْظُر اِلیَ عَلیِّ بنِ اَبیِ طالِب.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که می‌خواهد علم و معرفت آدم ابوالبشر و حکمت نوح و حلم ابراهیم را ببیند، پس باید به سوی علی بن ابی طالب نگاه کند.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۳۵»

قال امیرالمؤمنین – علیه السّلام – : اِنّی لَمْ اَردَّ عَلی اللهِ وَ لا عَلی رسوُلِه ساعَةٌ قَط و لقد … .
امیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: من هرگز لحظه‌ای از فرمان خدا و رسول او روی نگردانده‌ام و پیامبر را به جان و دل‌ یاری داده‌ام آن هم در میدان‌هایی که پهلوانان می‌گریختند، و گام ها به عقب باز می‌گشت و این شجاعتی بود که خداوند مرا بدان گرامی داشت.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۷»

قال امیرالمؤمنین – علیه السّلام – : سَلوُنیِ قَبْل أَنْ تَفقِدوُنی فلَأنا بطُرقِ السَماءِ اَعلمُ منّی بطرُقِ الارَضِ.
امیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: پیش از آنکه مرا از دست دهید، از من سؤال کنید، همانا من به راه‌های آسمان داناتر از راه‌های زمین هستم.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۸۹»

قال امیرالمؤمنین – علیه السّلام – : و اللهِ لو شِئتُ أَنْ اُخبرَ کُلَّ رجلٍ مِنکمُ لمخرجهِ و مَولِجهِ … .
امیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: به خدا قسم اگر بخواهم می‌توانم هر یک از شما را خبر دهم که از کجا آمده و به کجا می‌رود و امورش چگونه خواهد بود؟ ولی از آن می‌ترسم که اگر چنین کنم درباره‌ام غلوّ کنید و به رسول خدا – صلی الله علیه و آله – کافر شوید، بدانید که من اینجا رازها را به یاران خاصّ خود که از خطر غلوّ و کفر در امان‌اند می‌سپارم.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۷۵»

قال امیرالمؤمنین – علیه السّلام – : قُمتُ بالاَمر حینَ فَشِلوُا و تَطَلعت ُحینَ تَقبعوُا وَ نَطَقت ُحینَ تَعتوُا … .
امیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: زمانی که دیگران سستی کردند من به انجام وظیفه برخاستم و هنگامی که هر کس سر در لاک خود فرو برده بود، من آشکارا به میدان آمدم و آن زمان که زبان همه بسته بود من سخن گفتم، وقتی که همگان در راه مانده بودند من با نور خدا گام در راه نهادم، در هنگام شعار صدایم از همه آهسته تر بود، ولی در مقام عمل از همه برتر بودم.
«نهج البلاغه، خطبه ۳۷»

قال امیرالمؤمنین – علیه السّلام – : وللهِ لَابنُ ابی طالب آنسُ بالموَتِ مِنَ الطِفلِ بثَدْیِ اُمّهِ.
امیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: به خدا سوگند، اُنس و علاقه پسر ابوطالب به مرگ از اُنس طفل شیرخوار به پستان مادر بیشتر است.
«نهج البلاغه، خطبه ۵»

قال امیرالمؤمنین – علیه السّلام – : ما شَککتُ فی الحَق مُذْ اُریتُه.
امیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: از زمانی که حق را به من نشان داده‌اند در آن شک نکرده‌ام.
«نهج البلاغه، خطبه ۴»

قال امیرالمؤمنین – علیه السّلام – : اِنّی لَمِنْ قومٍ لا تأخذُهُم فی اللهِ لَومَةُ لائِم سیماهم سیما الصدِّیقین … .
امیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: من از کسانی هستم که در راه خدا از سرزنش کنندگان نمی‌ترسم، از آنانم که سیمایشان سیمای صدیقان، و گفتارشان گفتار نیکان است، شب زنده‌دار و روشنی بخش روز‌اند، دل‌هایشان‌ در بهشت و پیکرهایشان در کار طاعت خداوند است.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : اِنَّکَ تَسْمَعُ ما اَسْمَعَ وَ تَری ما اَری، اِلّا اِنَّکَ لَسْتَ بنَبیٍّ و لکنَّکَ لوزیرٌ …
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: ای علی! تو می‌شنوی آن چه را که من می‌شنوم، و می‌بینی آن چه را که من می‌بینم، جز آن که پیامبر نیستی؛ ولی وزیر و یاور من هستی و بر راه خیر می‌روی.
«نهج البلاغه، خطبة ۱۹۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : اَنَا وَ عَلیٌ اَبوا هذهِ الاُمَةِ…
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: من و علی پدران این امت هستیم، کسی که ما را بشناسد بی‌تردید خدا را شناخته است و کسی که ما را نپذیرد، بی‌تردید خدا را نپذیرفته است.
«بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۲۵۵»

قال امیرالمؤمنین – علیه السّلام – : … عَلَّمَنی اَلفَ بابٍ یَفْتَحُ مِنْ کُلِّ بابٍ اَلفُ بابٍ.
امیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: پیامبر – صلی الله علیه و آله – هزار درِ علم و دانش را به من آموخت که از هر در آن هزار در دیگر گشوده می شود.
بحار الانوار، ج ۳۸، ص ۳۳۱

قال رَسولُ الله – صلی الله علیه و آله – : یا علی اَنْتَ مِنّی بمَنزِلَة هارون مِنْ موسی اِلّا اِنّه لا نَبِیَّ بَعدی.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: ای علی تو نسبت به من مانند هارون نسبت به موسی هستی، به جز اینکه بعد از من پیامبری نیست.
«بحار الانوار، ج ۳۸، ص ۳۳۱»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : النَظَر اِلی علیٍّ عِبادَةٌ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: نگاه کردن به علی عبادت است.
«بحار الانوار، ج ۳۸، ص ۱۹۸»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : یا علی مَنْ خالَفَکَ فقَد خالَفَنَی و مَنْ خالَفَنی فقد خالَفَ اللهَ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: یا علی کسی که با تو مخالفت کند با من مخالفت کرده است و کسی که با من مخالفت کند با خدا مخالفت کرده است.
«بحار الانوار، ج ۳۸، ص ۳۰»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : علیٌّ مع الحق و الحق معه و علی لسانه و الحقُ یدور حیثما دار علیٌّ.‌
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: علی با حق است و حق با او و بر زبان اوست و حق بر محور علی دور می‌زند.
«بحار الانوار، ج ۳۸، ص ۲۸»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : مَنْ حارَبَ علیاً فقد حارَبَنی و مَنْ حارَبَنی، حارَبَ اللهَ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که با علی بجنگد با من جنگیده است و کسی که با من جنگ نماید با خداوند جنگیده است.
«بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۳۴۶»

قالَ رسولُ الله – صلی الله علیه و آله – : یا عَلی اَنْتَ الامام و الخلیفة بعدی، حربُکَ حربی و سِلمُکَ سِلمی.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: یا علی تو امام و جانشین بعد از من هستی، جنگ با تو جنگ با من است و مسالمت با تو مسالمت با من است.
«بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۳۳۷»

قالَ رسولُ الله – صلی الله علیه و آله – : یا عَلی اَنتَ مَعِی فی الدَرجاتِ العُلی و اَنْتُ قَسیمُ الجَنْةِ وَ النّارِ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: ای علی! تو در بالاترین درجات با من هستی و تو تقسیم کنندة بهشت و دوزخ هستی.
«بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۳۳۵»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : عُنوانُ صَحیفَةِ المَؤمِنِ حُبُّ عَلیِ بنِ اَبی ‌طالِب.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: سرآغاز نامة عمل مؤمن، محبت علی بن ابی طالب است.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۲۸۴»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : لَمّا اُسری بی الی السَماءِ، رأیتُ علی ساق العرش: لااله الّا الله، محمد رسولی و صَِفی خلقی، ایدتُه بعلیٍّ و نصرتُه به.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: شبی که مرا به معراج بردند، دیدم که بر پایه عرش، کلمه توحید (لااله الّا الله) نقش بسته و آمده است که محمد فرستاده و صفی من است که او را با علی – علیه السّلام – تأیید کرده و یاری داده‌ام.
«بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۵۳»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : حقُ علیٍّ عَلی هذهِ اِلاُمَةِ کَحَقِ الوالِدِ عَلی الوَلَدِ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: حق علی بر این امت مثل حق پدر بر فرزندش است.
«بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۵»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : یا علی اََنتَ حُجَةُ اللهِ اَنْتَ الطریقُ اِلی الله وَ انْتَ الصراطُ المستقیم.
رسول الله – صلی الله علیه و آله – فرمودند: یا علی تو حجت خداوند، طریق الهی و صراط مستقیم هستی.
«بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۴»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : علیٌّ اَوّلُ مَنْ آمَنَ بی وَ اَوّلُ مَنْ یُصافِحُنیِ یوم القیامةِ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: علی – علیه السّلام – نخستین کسی بود که به من ایمان آورد و اولین کسی است که در قیامت با من مصافحه می‌کند.
«بحار الانوار، ج ۳۵، ص ۵۵»
قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : خُلِقتُ اَنَا وَ عَلیٌ مِنْ نُورٍ واحدٍ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: من و علی از یک نور آفریده شده‌ایم.
«بحار الانوار، ج ۳۵، ص ۳۴»

قال رسوُل الله – صلی الله علیه و آله – : کنُتُ أَنَا وَ عَلیٌ نوُراً بَیْنَ یَدَی الله قَبْلَ أنْ یَخْلُقَ آدَمَ … .
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: من و علی قبل از خلقت آدم، نوری بودیم در پیشگاه خداوند، وقتی آدم آفریده شد، آن نور در وجود او قرار گرفت و پیوسته آن نور یکی بود تا اینکه در صلب عبدالمطلب به صورت دو نور، از هم جدا شد، نور نبوت در من و نور خلافت در وجود علی – علیه السّلام – قرار گرفت.
«بحار الانوار، ج ۳۵، ص۲۴»

قال الله عزّوجلّ:
اگر علی را نیافریده بودم، همسری مناسب فاطمه، از فرزندان آدم و نسل او نبود.
(عیون اخبارالرضا(ع)۲۰۳)

قال الله عزّوجلّ:
همانا علی امام پرهیزگاران و رهبر روسفیدان پاک و پادشاه مؤمنان است.
(امالی‌الصدوق۳۵۲)

قال الله عزّوجلّ:
ولایت علی بن ابی طالب(ع) دژ (امان) من است هرکه وارد آن شود، از عذاب من در امان خواهد بود.
(عیون اخبارالرضا(ع)۱/۱۴۶)

قال الله عزّوجلّ:
برادرت علی را بشارت ده، که من دوست‌دار او را عذاب نمی‌کنم و به دشمن او رحم نمی‌کنم.
(امالی صدوق۳۹)

قال الله عزّوجلّ:
به‌راستی در‌می‌گذرم از مردمان مسلمانی که ولایت امام عادلی را که از جانب خداوند است پذیرفته‌اند.
(کافی۱/۳۷۶)

قال امیر المؤمنین – علیه السّلام – :
اَحْمَدُ اللهِ ما قَضی مِنْ اَمرٍ وَ قدّر مِن فعلٍ.
امیر مؤمنان – علیه السّلام – فرمودند:
خدا را بر آنچه که قضای اوست و هر کاری را که مُقدّر فرموده، ستایش می کنم.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۸۰»

قال امیر المؤمنین – علیه السّلام – :
رَضینا عَنِ اللهِ قَضاهُ وَ سَلَّمنا لِلّهِ اَمْرَهُ.
امیر مؤمنان – علیه السّلام – فرمودند:
من در برابر قضای الهی راضی و تسلیم امر او هستم.
«بحار الانوار، ج ۳۹، ص ۳۵۱»

عَنْ أبی عَبْدِ الله عَنْ قَوْلِهِ تَعالی «هُنَالِکَ الْوَلَیَةُ لِلَّهِ الْحَقِّ» (کهف/۴۴)، قالَ: ولایةُ أمیرِ الْمُؤمِنیِنَ.
امام صادق – علیه السلام – در تفسیر آیه «در آنجا ثابت شد که ولایت از آن خداوند بر حق است»، فرمودند: مراد (از ولایت خدا) ولایت امیر المؤمنین است.
«نور الثقلین، ج ۳، ص ۲۶۲»

قالَ أمِیرِ الْمُؤمِنِینَ – عَلَیْهِ السَّلامُ – : وَ إنِّی النَّباءُ الْعَظِیمُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: و مقصود از نبأ عظیم (در سوره نباء) من هستم.
«نور الثقلین، ج ۵، ص ۴۹۱»

قالَ رَسُولُ اللهِ – صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه – : عَلِیُّ بْنُ أبِی طالِبٍ أقْدَمُ اُمَّتِی سِلْماً وَ أکثَرُهُمْ عِلْماً وَ أَصَحُّهُمْ دِیناً وَ أفْضَلُهُمْ یَقِیناً و أحْلَمُهُمْ حِلْماً وَ أسْمَحُهُمْ کفّاً وَ هُوَ الْاِمامُ وَ الْخَلِیفَةُ بَعْدِی.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: علی بن ابی طالب پیشگام امت من در گرویدن به اسلام است و علم و دانش او از همه بیشتر و دین او از همه کاملتر و یقین او از همه برتر و حلم او از همه بیشتر و دست او از همه بخشنده تر است و او امام و خلیفه پس از من است.
«أمالی صدوق، ص ۸»

عَنِ النَّبِیِّ – صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه – قالَ: لِکلِّ شَیْءٍ جَوازٌ وَ جَوازُ الصِّراطِ حُبُّ عَلِیِّ بْنِ أبِی طالِبٍ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: برای (عبور از) هر چیزی، جوازی لازم است و جواز گذشتن از «صراط»، محبت و عشق به علی بن أبی طالب است.
«بحار الأنوار، ج ۳۹، ص ۲۰۲»

عَنْ ابْنِ مَسْعُودٍ قالَ: قالَ لی رَسُول اللهِ – صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه – : لَمّا اُسْرِیَ بِی إلی السّماءِ إذاً مَلِک قَدْ أتانِی فَقالَ لِی یا مُحَمَّدُ! سَلْ مَنْ أرْسَلنا قَبْلَک قُلْتُ یا مَعاشِرَ النّاسِ وَ النَّبِیینَ عَلی ما بَعَثَکمْ اللهُ قَبلی؟ قالوُا: عَلی ولایتِک یا محمدُ و ولایةِ علیِّ بن ابی طالب.
ابن مسعود گفت: پیامبر به من فرمودند: هنگامی که در آسمان سیر کردم (در معراج) یکی از فرشتگان به پیش من آمد و گفت یا رسول الله پرسش خویش را با آن ها که قبل از شما مبعوث گشته اند در میان گذار! و من گفتم ای گروه مردم و پیامبران (سلف) بر چه چیزی خداوند متعال شما را مبعوث ساخته است؟ پاسخ دادند: بر ولایت تو ای محمد و ولایت علی ابن ابی طالب.
«بشارة المصطفی، ص ۲۰۱»

قالَ رَسُول اللهِ – صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه – :
مَثَلِی وَ مَثَلُ عَلِیٍّ مَثَلُ شَجَرَةٍ أنا أصْلُها وَ عَلِیٌّ فَرْعُها … .
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند:
مَثَل من و علی مَثَل درختی است که من ریشه و ساقه و علی شاخه آن است…
«تاریخ دمشق، ج ۲، ح ۹۹۹»

قالَ النَّبِیُّ – صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه – :
إنَّ اللهَ لَهُ الْحَمْدُ، عَرَضَ حُبَّ عَلِیٍّ وَ فاطِمَةَ، وَ ذُرّیَّتِهما عَلی الْبَرِیَّةِ فَمَنْ بادَرَ مِنْهُمْ بِالإجابَةِ جَعَلَ اللهُ مِنْهُمْ الرُّسُلَ، وَ مَنْ أجابَ بَعْدَ ذلِک جَعَلَ مِنْهُمْ الشِّیعَةَ وَ إنَّ اللهَ جَمَعَهُمْ فِی الْجَنَّةِ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند:
خداوند که حمد وستایش برای اوست، دوستی علی و فاطمه و ذریه آن دو را بر همه انسان ها عرضه داشت، اول کسانی که آن را پذیرفتند به عنوان رُسُل (رسولان) انتخاب شدند و پس از آنان کسانی که آن را پذیرفته به عنوان «شیعه» برگزیده شدند و خداوند در بهشت همه آنان را جمع خواهد کرد.
«احقاق الحق، ج ۹، ص ۱۹۱»

عَنِ النَّبِیِّ – صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِه – قالَ: یا عَلِیُّ أنْتَ وَ شِیعَتُک فِی الْجَنَّةِ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: یا علی! جنّت، سرای تو و شیعیان تو است.
«حلیة الاولیاء، ج ۴، ص ۳۲۹»

امام رضا علیه‏السلام :
کانَ أمیرُ المؤمنینَ علیه‏السلام لایَنامُ ثلاثَ لیالٍ : لَیلةَ ثلاثٍ وعِشرِینَ مِن شَهرِ رَمَضانَ ، ولَیلةَ الفِطرِ ، ولَیلةَ النِّصفِ مِن شَعبانَ ، وفیها تُقسَمُ الأرزاقُ والآجالُ وما یَکونُ فی السَّنَةِ .
امیر المؤمنین علیه‏السلام سه شب را نمى‏خوابید : شب بیست و سوم ماه رمضان ، شب عید فطر و شب نیمه ماه شعبان ؛ در این شبها ، روزیها تقسیم و مدّت عمر و هر آنچه در آن سال رخ خواهد داد ، تعیین مى‏شود .
بحار الأنوار :۹۷ / ۸۸ / ۱۵ منتخب میزان الحکمة : ۲۸۴

امام صادق علیه‏السلام :
إنَّ أمیرَ المؤمنینَ علیه‏السلام أشبَهُ الناسِ طُعمَةً برسولِ اللّه صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم ، کانَ یَأکُلُ الخُبزَ والخَلَّ والزَّیتَ ، ویُطعِمُ الناسَ الخُبزَ واللَّحم ؛
امیر المؤمنین علیه‏السلام در زمینه طـعـام و غـذا ، شبیه‏ترین مردم به رسول خدا صلى‏ الله ‏علیه و ‏آله و سلّم بود ؛ خودش نان و سرکه و روغن مى‏خورد و به مردم نان و گوشت مى‏خوراند .
المحاسن : ۲ / ۲۷۹ / ۱۹۰۱ منتخب میزان الحکمة : ۳۴۲

پیامبر خدا صلى الله علیه و آله :
یَومُ غَدیرِ خُمٍّ أفضَلُ أعیادِ اُمَّتی وهُوَ الیَومُ الَّذی أمَرَنِی اللّه ُ تَعالى ذِکرُهُ فیهِ بِنَصبِ أخی عَلِیِّ بنِ أبی طالِبٍ عَلَما لِاُمَّتی ، یَهتَدونَ بِهِ مِن بَعدی؛
روز غدیر خم، برترین عید امّت من است و آن، روزى است که خداوند متعال به من فرمان داد تا برادرم على بن ابى طالب را نشانه اى براى امّتم قرار دهم تا پس از من، بدان، راه یابند.
الأمالی للصدوق : ص ۱۸۸ ح ۱۹۷

امام صادق(سلام الله علیه):
لَولا أَنَّ اللَّهَ خَلَقَ أمیرَالْمُؤمنینَ لِفاطِمَةَ ما کان لَها کُفوٌ عَلى ظَهر الْأرضِ؛
اگر خداوند امیرمؤمنان را براى فاطمه نمى‏آفرید در زمین کفوى براى او نبود.
الکافى، ج ۱، ص ۴۶۱

پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله):
حقُّ علیٍّ على هذهِ الاُمّةِ کحَقِّ الوالِدِ على وَلَدِهِ؛
حقّ على بر این امّت همچون حقّ پدر است بر فرزندش.
موسوعه امام على: ج ۸ ص ۹۳ ح ۳۲۵۹

پیامبر خدا(صلی الله علیه و آله):
مَن آذى علیّاً فَقدْ آذانى؛
هر کس على را بیازارد مرا آزرده است.
موسوعه امام على: ج ۱۱ ص ۲۶۶ ح ۶۱۵۴

حضرت علیه السلام می فرمایند:
«… ان الحسن والحسین سبطا هذه الامة وهما من محمد کمکان العینین من الراس واما انا فکمکان الید من البدن واما فاطمة فکمکان القلب من الجسد … ؛
حسن و حسین علیهما السلام دو سبط این امت هستند، و آن دو برای محمد صلی الله علیه و آله همانند دو چشم برای سرند، و من [برای محمد صلی الله علیه و آله] همانند دست برای بدن هستم، و فاطمه علیها السلام [برای محمد صلی الله علیه و آله] همانند قلب برای بدن است .»
بحارالانوار، ج ۳۹، ص ۳۵۲

امام صادق علیه السلام می فرمایند:
«… لولا ان امیرالمؤمنین علیه السلام تزوجها لما کان لها کفو الی یوم القیامة علی وجه الارض آدم فمن دونه؛(
به راستی اگر امیرالمؤمنین علیه السلام فاطمه علیها السلام را به ازدواج خود در نیاورده بود، تا روز قیامت بر روی زمین از آدم تا پس از آدم برای فاطمه علیها السلام همتایی نبود .»
خصال، ج ۲، ص ۴۱۴ .

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند:
حلقه در بهشت از یاقوت سرخ بوده که روی صفحه طلائی درب نصب گردیده و وقتی حلقه روی درب کوبیده می شود صدای ((یاعلی)) از آن بلند می شود.
علل الشرایع، جلد ۱، ص ۵۴۳

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند:
یاد کنید در مجالس و صحبت های خود فضایل علی ابن ابی طالب (ع) را زیرا یاد کردن از علی بن ابی طالب (ع) یاد از من است و یاد کردن من یاد کردن از خداست.
عین الحیوة ، ص ۵۴۸

قال على – علیه السلام -:
ما ترکت صلاة اللیل منذ سمعت قول النبى -صلى الله علیه وآله – صلاة اللیل نور، فقال ابن الکواء و لیلة الهریر؟ قال : و لیلة الهریر؛
از روزى که رسول خدا (صلى الله علیه وآله) فرمودند: ((نماز شب نور است ))، نماز شب را ترک نکردم. ابن کواء از حضرت پرسید حتى در لیلة الهریر (شب عملیات جنگ صفین ) امام فرمودند: حتى در آن شب .
(بحارالانوار، ج ۴۱، ص ۱۷).

قال الصادق – علیه السلام -:
و کان على- علیه السلام- اذا قام الى الصلوة فقال : وجهت وجهى للذى فطرالسموات والارض ، تغیر لونه حتى یعرف ذلک فى وجهه ؛
وقتى على (علیه السلام) به نماز مى ایستاد و آیه شریفه: ((رو مى آورم با تمام وجودم به کسى که آسمانها وزمین را آفرید))را مى خواند، رنگ و چهره مبارک او متغیر مى شد، به طورى که تغییر حالت و دگرگونى از صورت مبارکش به خوبى مشاهده مى گشت.
(میزان الحکمه ، ج ۵ ص۳۸۱).

قال الصادق – علیه السلام -:
کان على – علیه السلام – اذا اماله امر فزع قام الى الصلاة ثم تلا هذه الایة ((استعینوا بالصبر و الصلاة )) ؛
شیوه على (ع ) چنان بود که چون مشکل مهمى براى او پیش مى آمد، به نماز مى ایستاد و این آیه را مى خواند: ((…واستعینوا بالصبر و الصلاة )).
(تفسیر درالمنثور، ج ۱، ص ۶۷)

قالَ الإمامُ الْحَسَنُ الْمُجتبی – عَلَیْهِ السَّلام – :
لَقَدْ فارَقَکُمْ رَجُلٌ بِالاْمْسِ لَمْ یَسبِقْهُ الاْوَّلُونَ، وَ لا یُدْرِکُهُ أَلاْخِرُونَ؛
امام حسن مجتبی – علیه السلام – پس از شهادت پدرش امیرالمؤمنین علی – علیه السلام -، در جمع اصحاب فرمودند: شخصی از میان شماها رفت که در گذشته مانند او نیامده است، و کسی در آینده نمی تواند هم تراز او قرار گیرد.
احقاق الحقّ، ج ۱۱، ص ۱۸۳

قالَتْ فاطِمَةُ الزَّهْراء – سلام الله علیها – :
إنَّ السَّعیدَ کُلَّ السَّعیدِ، حَقَّ السَّعیدِ مَنْ أحَبَّ عَلیّاً فی حَیاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ ؛
حضرت فاطمه زهرا – سلام الله علیها – فرمودند:
همانا حقیقت و واقعیّت تمام سعادت ها و رستگاری ها در دوستی علی – علیه السلام – در زمان حیات و پس از رحلتش خواهدبود.
شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج ۲، ص ۴۴۹

قالَتْ فاطِمَةُ الزَّهْراء – سلام الله علیها – :
أبَوا هِذِهِ الاْمَّةِ مُحَمَّدٌ وَ عَلی، یُقْیمانِ أَودَّهُمْ، وَ یُنْقِذانِ مِنَ الْعَذابِ الدّائِمِ إنْ أطاعُوهُما، وَ یُبیحانِهِمُ النَّعیمَ الدّائم إنْ واقَفُوهُما ؛
حضرت فاطمه زهرا – سلام الله علیها – فرمودند:
حضرت محمّد (صلی الله علیه وآله) و علی – علیه السلام -، والِدَین این امّت هستند، چنانچه از آن دو پیروی کنند آن ها را از انحرافات دنیوی و عذاب همیشگی آخرت نجات می دهند و از نعمت های متنوّع و وافر بهشتی بهره مندشان می سازند.
بحارالأنوار، ج ۲۳، ص ۲۵۹، ح ۸

قالَتْ فاطِمَةُ الزَّهْراء – سلام الله علیها – :
وَهُوَ الإمامُ الرَبّانی، وَالْهَیْکَلُ النُّورانی، قُطْبُ الأقْطابِ، وَسُلالَةُ الاْطْیابِ، النّاطِقُ بِالصَّوابِ، نُقْطَةُ دائِرَةِ الإمامَةِ ؛
حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) در تعریف امام علی – علیه السلام – فرمودند:
او پیشوائی الهی و ربّانی است، تجسّم نور و روشنائی است، مرکز توجّه تمامی موجودات و عارفان است، فرزندی پاک از خانواده پاکان می باشد، گوینده ای حقّ گو و هدایتگر است، او مرکز و محور امامت و رهبریّت است.
ریاحین الشّریعة، ج ۱، ص ۹۳

قالَ الاْمامُ علی – علیه السلام – :
لَوْ لاَ الدّینُ وَ التُّقی، لَکُنْتُ أدْهَی الْعَرَبِ ؛
امام علی – علیه السلام – فرمودند:
چنانچه دین داری و تقوای الهی نمی بود، هر آینه سیاستمدارترین افراد بودم ـ ولی دین و تقوا مانع سیاست بازی می شود ـ.
اعیان الشّیعة، ج ۱، ص ۳۵۰

قالَ رَسُولُ اللّهِ – صلی الله علیه وآله – لِعَلی – علیه السلام – :
أنَا رَسُولُ اللّهِ الْمُبَلِّغُ عَنْهُ، وَ أنْتَ وَجْهُ اللّهِ وَ الْمُؤْتَمُّ بِهِ، فَلا نَظیر لی إلاّ أنْتَ، وَ لا مِثْلَ لَکَ إلاّ أنَا؛
رسول خدا – صلی الله علیه وآله – به امام علی – علیه السلام – فرمودند:
من رسول خدا هستم، که از طرف او تبلیغ و هدایت می نمایم و تو وجه اللّه می باشی، که امام و مقتدای (بندگان خدا) خواهی بود، پس نظیری برای من وجود ندارد مگر تو و همانند تو نیست مگر من.
تفسیر البرهان، ج ۴، ص ۱۸۴

امام صادق (علیه السلام ) می فرمایند:
کان علی – علیه السلام – اذااماله امر فزع قام الی الصلاة ثم تلا هذه الایة “واستعینوا بالصبر والصلاة “؛
شیوه امام علی (علیه السلام ) چنان بود که چون مشکل مهمی برای او پیش می آمد، به نمازمی ایستاد و این آیه را می خواند: “… واستعینوا بالصبر و الصلاة “.
( تفسیر درالمنثور، ج ۱، ص ۶۷ )

رسول خدا (ص) به امام على (ع) فرمودند:
من رسول خدا هستم، که از طرف او تبلیغ و هدایت می‌کنم. و تو وجه اللّه هستی، که امام و مقتداى (بندگان خدا) خواهى بود، پس نظیرى براى من وجود ندارد مگر تو و همانند تو نیست، مگر من.
تفسیر البرهان: ج ۴، ص ۱۸۴

رسولُ اللّه‏(صلى‏الله‏علیه‏و‏آله وسلم)می فرمایند :
ذِکرُ علیٍّ عبادةٌ؛
یاد و ذکر على، عبادت است.
موسوعه امام على علیه السلام، ج ۸ ص ۱۴۳، ح ۳۴۵۷

پیامبراکرم صلى‏ الله ‏علیه‏ و‏ آله وسلم می فرمایند :
بى اُنذِرتُم وَ بِعَلىِّ بنِ أبى طالِبِ اهْتَدَیتُم… وَ بِالْحَسَنِ اُعْطیتُمُ الإْحسانُ وَ بِالْحُسَینِ تَسعَدونَ وَ بِهِ تَشقونَ ألا وَ إنَّ الْحُسَینَ بابٌ مِن أبوابِ الْجَنَّةِ مَن عاداهُ حَرَّمَ اللّه‏ُ عَلَیهِ ریحَ الْجَنَّةِ؛
به وسیله من هشدار داده شدید و به وسیله على علیه ‏السلام هدایت مى‏یابید و به وسیله حسن احسان مى‏شوید و به وسیله حسین خوشبخت مى‏گردید و بدون او بدبخت. بدانید که حسین درى از درهاى بهشت است، هر کس با او دشمنى کند، خداوند بوى بهشت را بر او حرام مى‏کند.
مأة منقبة، ص ۲۲ .

امام علی (علیه السلام):
لَولا… ما اَخَذَ اللّه‏ُ عَلَى الْعُلَماءِ اَلاّ یُقارّوا عَلى کِظَّةِ ظالِمٍ وَ لا سَغَبِ مَظْلومٍ لاََلْقَیْتُ حَبْلَها عَلى غارِبـِها؛
اگر خداوند از علما پیمان نگرفته بود که با پرخورى ظالم و گرسنگى مظلوم آرام نگیرند، زمام خلافت را به حال خود رها مى‏کردم.
نهج البلاغه، از خطبه ۳٫

حضرت علی(علیه السلام) می فرمایند:
اَدَّبتُ نَفسى فَما وَجَدتُ لَها بِغَیرِ تَقوَى الاِلهِ مِن اَدَبِ؛
به ادب و تربیت نفس خود پرداختم و براى‏آن ادبى بهتر از تقواى الهى در تمام حالاتش نیافتم.
اعلام الدین، ص ۲۷۳

قال الصادق – علیه السلام -:
و کان على – علیه السلام – اذا قام الى الصلوة فقال : ((وجهت وجهى للذى فطر السموات و الارض )) تغیر لونه حتى یعرف ذلک فى وجهه ؛
هنگامى که على (ع ) به نماز مى ایستاد، این آیه شریفه را مى خواند: ((رو مى آورم با تمام وجودم به کسى که آسمانها و زمین را آفرید)) و رنگ مبارک حضرتش تغییر مى کرد، به طورى که تغییر حالت و دگرگونى از صورت مبارکش به خوبى مشاهده مى گشت .
(میزان الحکمه ، ج ۵، ص ۳۸۱)

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : مَنْ کنتُ مَولاهُ فَعلیٌ مَولاهُ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: هر کسی من مولای او هستم، علی مولای اوست.
«بحار الانوار، ج ۳۷، ص ۱۰۸»

قالَ رسولُ الله – صلی الله علیه و آله – : لَمّا اُسرِیَ بی اِلَی السَّماءِ فأَوحَی اِلیَّ ربّی ما أَوحَی، ثُمَّ قالَ یا مُحمد اِقرء عَلی علیّ بن ابی طالِب، امیرالمؤمنین … .
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: شبی که مرا به معراج بردند، از سوی پروردگارم به من چیزهایی وحی شد، سپس به من گفت: ای محمّد، علی بن ابی‌طالب را به نام امیرمؤمنان بخوان، این اسمی است که هیچ کسی قبل از او و بعد از او بدین اسم نامیده نشده است.
«بحار الانوار، ج ۳۷، ص ۲۹۰»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
ثلاث من أبواب البر: سخاء النفس، وطیب الکلام، والصبر علی الأذی.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
سه چیز از درهای نیکی است: سخاوت نفس و نیکویی گفتار و شکیبایی در برابر آزار.
«المحاسن، ج ۱، ص ۶۶، ح ۱۴»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
عود لسانک لین الکلام و بذل السلام، یکثر محبوک و یقل مبغضوک.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
زبانت را به نرم گویی و سلام کردن (به دیگران) عادت ده، تا دوست دارانت زیاد شوند و بدخواهانت اندک.
«غررالحکم، ح ۶۲۳۱»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
عود لسانک حسن الکلام تأمن الملام.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
زبانت را به نیکو گویی عادت ده، تا از سرزنش ایمن مانی.
«غررالحکم، ح ۶۲۳۳»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
لا ترخص لنفسک فی شئ من سئ الأقوال والأفعال.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
به خودت اجازه کمترین زشت گفتاری و زشت کرداری، مده.
«غررالحکم، ح ۱۰۱۹۰»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
من حسن کلامه کان النجح أمامه.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
هر که گفتارش نیکو باشد، پیروزی در برابر اوست.
«غررالحکم، ح ۸۴۹۵»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
نکیر الجواب من نکیر الخطاب.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
زشتی پاسخ (که می شنوی)، از زشتی سخن است (که می گویی).
«غررالحکم، ح ۹۹۶۳»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
أجملوا فی الخطاب تسمعوا جمیل الجواب.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
زیبا سخن بگویید، تا پاسخ زیبا بشنوید.
«غررالحکم، ح ۲۵۶۸»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
قولوا الخیر تعرفوا به، واعملوا الخیر تکونوا من أهله.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
گفتار نیک بگویید، تا به آن شناخته شوید و کارهای نیک انجام دهید تا از اهل آن (نیکو کاران) باشید.
«بحارالانوار، ج۷۱، ص ۳۱۱، ح ۹»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
لا تقولن ما یسوؤک جوابه.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
هرگز سخنی را که از جوابش ناراحت می شوی، مگوی.
«غررالحکم، ح ۱۰۱۵۵»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
أحسن الکلام مازانه حسن النظام، وفهمه الخاص والعام.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
بهترین سخن، آن است که به زیبایی نظم (نیکویی تألیف و ترکیب) آراسته باشد و خواص و عوام آن را بفهمند.
«غررالحکم، ح ۳۳۰۴»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
أحسن الکلام ما لا تمجه الآذان و لا یتعب فهمه الأفهام.
امام علی (علیه السلام) فرمودند: بهترین سخن آن است که گوشها از شنیدن آن رنجیده و بیزار نشود و فهمیدن آن اندیشه ها را به رنج نیندازد.
«غررالحکم، ح ۳۳۷۱»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
الکلام کالدواء، قلیله ینفع و کثیره قاتل.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
سخن چون داروست، اندکش سود می بخشد و بسیارش کشنده است.
«غررالحکم، ح۲۱۸۲»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
إیاک و فضول الکلام، فإنهیظهر من عیوبک ما بطن، و یحرک علیک من أعدائک ما سکن.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
از زیاده گویی بپرهیز که آن عیب های پنهان تو را آشکار می سازد و کینه های آرام گرفته دشمنانت را بر ضد تو تحریک می کند.
«غررالحکم، ح ۲۷۲۰»

قال الإمام علی (علیه السلام) :
من عذب لسانه کثر إخوانه.
امام علی (علیه السلام) فرمودند:
کسی که زبانش شیرین باشد، برادرانش زیاد شوند.
«غررالحکم، ح ۷۷۶۱»

قال الإمام علی – علیه السلام – لما مر برجل یتکلم بفضول الکلام: إنک تملی علی حافظیک کتابا إلی ربک، فتکلم بما یعنیک ودع ما لا یعنیک.
امام علی – علیه السلام – وقتی بر مردی گذشت که زیاده گویی می کرد، فرمودند: بدان که تو بر دو فرشته نگهبان اعمالت مطلبی املا می کنی و به سوی پروردگارت می فرستی، پس سخنانی بگو که برایت سودمند باشد و از سخنان بیهوده دم فرو بند.
«أمالی الصدوق، ص ۳۷، ۴»

قال الإمام علی – علیه السلام – : سوء المنطق یزری بالبهاء و المروة.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: زشت گویی شکوه و مروت را لکه دار می کند.
«غررالحکم، ح ۵۶۲۱»

قال الإمام علی – علیه السلام – : سنة اللئام قبح الکلام.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: شیوه ی فرومایگان زشت گویی است.
«غررالحکم، ح ۵۵۵۱»

قال الإمام علی – علیه السلام – : لا تسئ اللفظ و إن ضاق علیکالجواب.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: سخن بد مگوی اگر چه از پاسخ درماندی.
«غررالحکم، ح ۱۰۲۶۷»

قال الإمام علی – علیه السلام – : من ساء لفظه ساء حظه.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر کس سخنش بد باشد، بهره بد برد.
«غررالحکم، ح ۹۱۷۳»

قال الإمام علی – علیه السلام – : من ساء کلامه کثر ملامه.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر که گفتارش بد باشد، ملامت بسیار شنود.
«غررالحکم، ح ۸۴۹۶»

قال الإمام علی – علیه السلام – : إیاک و ما یستهجن من الکلام، فإنه یحبس علیک اللئام و ینفر عنک الکرام.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: بپرهیز از به زبان آوردن سخنان زشت، زیرا که فرومایگان را گرد تو جمع می کند و گران مایگان را از تو می راند.
«غررالحکم، ح ۲۷۲۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : لا یَعدمُ الصبورُ الظّفَر و ان طالَ به الزّمان.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: انسان صبور و شکیبا، پیروزی را از دست نمی دهد گر چه زمان رسیدن آن طولانی شود.
«بحار الانوار، ج ۷۱، ص ۹۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : کَمْ یُفْتَح بالصَّبرِ من غَلَقٍ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: چه بسیارند گره های پیچیده و مشکلات سختی که با صبر گشوده می شوند.
«تصنیف غررالحکم، ص ۲۸۵، ح ۶۳۶۸»

قال الامام علی – علیه السّلام – : لکُلِّ نعمةٍ مفتاح و مِغْلاقٌ: فمِفْتاحُها الصّبرُ و مغِلاقُها الکَسَلُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: برای تمام نعمت ها کلید و قفلی مقرر شده است، پس کلید آن صبر و قفل آن تنبلی است.
«شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج ۲۰، ص ۲۸۵»

قال امیرالمؤمنین – علیه السّلام – : إنّ الصّبرَ و حُسنَ الخُلقِ والبرََّ و الحِلمَ من أخلاق الانبیاء.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: صبر و شکیبائی و اخلاق نیکو و بردباری، از اخلاق پیامبران است.
«بحار الانوار، ج ۷۱، ص ۹۳»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الصّبرُ أحسَنُ حُلَلِ الایمان ِو أشرَفُ خلائقِ الانسان.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: صبر، بهترین جامه ایمان و برترین خوی انسان است.
«غررالحکم، ص ۲۸۱، ح ۶۲۳۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : ثَوابُ الصّبرِ أعلی الثّوابِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: پاداش صبر، بالاترین پاداش ها است.
«تصنیف غررالحکم، ص ۲۸۱، ح ۶۲۴۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : مَنْ صَبَرَ علی طاعَةِ الله و عَنْ معاصیهِ فَهو المجاهدُ الصّبور.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: کسی که بر طاعت پروردگارش و اجتناب از معصیت او صبر نماید، همانا او مجاهد صبوری است (که در راه خدا به جهاد برخواسته است).
«تصنیف غررالحکم، ص ۲۸۳، ح ۶۳۰۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : صابِروُا أنفُسَکُم علی فعلِ الطّاعاتِ و صُونُوها عن دَنَسِ السیّئاتِ تَجدُوا حَلاوَةَ الایمان.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: در انجام طاعت پروردگار صبر پیشه کنید و نفس خود را از آلوده شدن به پلیدی گناهان حفظ نمائید، آنگاه شیرینی و حلاوت ایمان را در می یابید.
«تصنیف غررالحکم، ص ۲۸۳، ح ۶۳۱۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اِنّکَ لَنْ تُدْرِکَ ما تُحبُّ من رّبِکَ الاّ بالصّبرِ عمّا تَشتَهی.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: همانا تو به آنچه دوست داری از پروردگارت به تو برسد دست نمی یابی مگر اینکه در مقابل خواسته های نفسانی مقاومت کنی.
«تصنیف غررالحکم، ص ۲۸۳، ح ۶۳۰۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الصّبرُ جنَّةٌ من الفاقَةِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: صبرو بردباری سپری در برابر فقر و تنگدستی است.
«بحار الانوار، ج ۷۷، ص ۲۴۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الصّبرُ کفیلٌ بالظَّفّرِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: صبر، ضامن پیروزی است.
«تصنیف غررالحکم، ص ۲۸۳، ح ۶۳۱۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : زَینُ الدّین الصّبرُ و الرضا.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: زینت و زیبائی دین، صبر و رضا (به قضای پروردگار) است.
«تصنیف غررالحکم، ص ۲۸۱، ح ۶۲۴۳»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الصّبرُ ثمرةُ الایمان.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: صبر، ثمره و نتیجه ایمان است.
«تصنیف غررالحکم، ص ۲۸۰، ح ۶۲۱۷»

قال الامام علی – علیه السّلام – : أقوی عَدوِّ الشدائِدِ الصّبر.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: قوی ترین دشمن سختی ها، صبر و شکیبائی است.
«تصنیف غررالحکم، ص ۲۸۲، ح ۶۲۷۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : ایّها النّاس علیکم بالصّبر، فاِنَّهُ لا دینَ لِمَنْ لا صبرَ لهُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: ای مردم ! بر شما باد به صبر و شکیبائی، همانا کسی که صبر نداشته باشد، دین نخواهد داشت.
«بحار الانوار، ج ۷۱، ص ۹۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : أفضَلُ العبادةِ الصّبرُ والصّمت ُو انتظارُ الفَرَج.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: برترین عبادت ها، صبر، خاموشی و انتظار فرج می باشد.
«بحار الانوار، ج ۷۴، ص۴۲۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الصَّبرُ فی الامور بمنزِلَة ِالرّأس ِمن الجسَدِ فاذا فارَقَ الرأسُ الجسَدَ فَسَدَ الجسدُ فاذا فارقَ الصّبرُ الامورَ فسدَتِ الامورُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: صبر در کارها همانند سر در بدن است، همان طور که وقتی سر از بدن جدا شود، بدن فاسد می گردد، اگر صبر از کارها جدا شود، کارها تباه و فاسد خواهد شد.
«بحار الانوار، ج ۷۱، ص ۷۳»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الصَّبرُ صَبران، صبرٌ علی ما تکرَه و صبرٌ ممّا تُحبّ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: صبر بر دو قسم است، صبر برآنچه که دوست نداری و به تو رسیده است و صبر بر چیزی که دوست می داری و نمی توانی به آن دست یابی.
«بحار الانوار، ج ۷۱، ص ۹۵»

عن الامام علی – علیه السّلام – : الصَّبرُ امّا صبرٌ علی المصیبَةِ أو علی الطّاعَةِ أو عَنِ المَعصیةِ و هذا القسمُ الثالثُ أعلی دَرَجةً من القسمینِ الأوّلینِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: صبر، یا صبر بر مصیبت است یا بر اطاعت خدا و یا در مقابل معصیت، که قسم سوم از دو قسم دیگر با ارزش تر می باشد.
«شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج ۱، ص ۳۱۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اَخْلِصْ تَنَلْ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اخلاص داشته باش، کامیاب و سعادتمند می شوی.
«غررالحکم، ح ۲۲۴۸»

قال الامام علی – علیه السّلام – : عَلی قَدْرِ قُوَّةِ الدِّینِ یکونُ خُلُوُصُ النِّیَّةِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: خلوص نیت به اندازة شدت دینداری است.
«غررالحکم، ح ۶۱۹۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اِخْلاصُ الْعَمَلَ مِنْ قُوَّةِ الیَقینِ وَ صَلاحُ النِّیَّةِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اخلاص عمل ناشی از نیروی یقین و درستی و پاکی نیت است.
«غررالحکم، ح ۱۳۰۱»

قال الامام علی – علیه السّلام – : کَیْفَ یَسْتَطیعُ اْلاخلاصَ مَنْ یَغْلِبُهُ الْهَوی؟
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: چگونه کسی که هوی و هوس بر او چیره است، می تواند اخلاص داشته باشد؟
«غررالحکم، ح ۶۹۷۷»

قال الامام علی – علیه السّلام – : مَنْ اَخْلَصَ بَلَغَ الآمالَ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: هر که اخلاص ورزد، به آرزوهایش برسد.
«غررالحکم، ح ۷۶۷۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اَلْمُخْلِصُ حَرِیٌّ بِالاِجابَةِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: مخلص، سزاوار اجابت (دعا) است.
«غررالحکم، ح ۷۹۳»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اَلزُّهدُ سَجِیَّةُ المُخْلِصینَ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: پارسایی، سرشت و خوی مخلصان است.
«غررالحکم، ح ۶۶۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اَلْعِبادَةُ الْخالِصَةُ اَنْ لایَرجُوَا الرَّجلُ اِلاّ رَبَّهُ وَ لا یَخافُ اِلاّ ذَنْبَهُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: عبادت خالص آن است که آدمی جز به پروردگار خویش امید نبندد و جز از گناه خویش نترسد.
«غررالحکم، ح ۲۱۲۸»

قال الامام علی – علیه السّلام – : فَرَضَ اللهُ … الصِّیامَ ابْتِلاءً لاخلاصِ الْخَلْقِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: خداوند روزه را واجب کرد تا اخلاص بندگان را بیازماید.
«نهج البلاغه، حکمت ۲۵۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : فی إخْلاصِ النَّیّاتِ نَجاحُ الأُمُورِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: موفقیت در کارها به خالص کردن نیّت ها است.
«غررالحکم، ح ۶۵۱۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اَلْعَمَلُ کلُّهُ هَباءٌ الاّ ما اُخْلِصَ فیهِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اعمال همه بر باد است، مگر آنچه از روی اخلاص باشد.
«غررالحکم، ح ۱۴۰۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : لَوْ خَلَصَتْ النِّیّاتُ لَزَکَّتِ الاعمالُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اگر نیت ها خالص شود، اعمال پاکیزه گردد.
«غررالحکم، ح ۷۵۷۸»

قال الامام علی – علیه السّلام – : عِندَ تَحَقُّقِ الاخلاصِ تَستَنیرُ البَصائرُ‌.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: چون اخلاص تحقق یابد، دیدة بصیرت روشن شود.
«غررالحکم، ح ۶۲۱۱»

قال الامام علی – علیه السّلام – : بِالاخلاصِ تُرفَعُ الاعمالُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: به سبب اخلاص، اعمال (به درگاه خدا) بالا می رود.
«غررالحکم، ح ۴۲۴۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : فی الاِخلاصِ یکونُ الْخَلاصُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: رهایی و نجات در اخلاص است.
«تنبیه‌ الخواطر، ج ۲، ص ۱۵۴»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الاخلاصُ شیمةُ افاضِلِ النّاسِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اخلاص، خوی برترین مردمان است.
«غررالحکم، ح ۵۹۷»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اَلاِخلاصُ عِبادَةُ الْمُقَرَّبینَ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اخلاص، عبادت مقربان الهی است.
«غررالحکم، ح ۱۹۷»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الأخلاصُ اَشْرَفُ نَهایَةٍ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اخلاص عالی ترین هدف است.
«غررالحکم، ح ۸۵۱»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الاخلاصُ ثَمرةُ الیَقینِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اخلاص ثمره یقین است.
«غررالحکم، ح ۸۵۳»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الاخلاصُ مِلاکُ العِبادَةِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اخلاص، ملاک و معیار عبادت است.
«غررالحکم، ح ۸۵۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : تَمامُ الاخلاصِ تَجَنُّبُ الْمَعاصی.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اخلاص کامل، دوری کردن از گناهان است.
«بحارالانوار، ج ۷۷، ص ۲۱۳»

قال الامام علی – علیه السّلام – : أصْلُ الاخلاصِ اَلیأسُ مِمّا فی اَیْدی النّاسِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: ریشة اخلاص ناامید شدن از چیزهایی است که در دست مردمان است.
«غررالحکم، ح ۳۹۸»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اَلإخْلاصُ غایَةُ الدِّینِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: اخلاص، نهایت و هدف دین است.
«غررالحکم، ح ۱۳۴۰»

امام على(علیه السلام) فرمودند:
عودوا رحمکم الله بعد انقضاء مجمعکم بالتوسعة على عیالکم، والبر باخوانکم والشکر لله عزوجل على ما منحکم، واجتمعوا یجمع الله شملکم، و تباروا یصل الله الفتکم، و تهانؤا نعمة الله کما هنا کم الله بالثواب فیه على اضعاف الاعیاد قبله و بعده الا فى مثله…
بعد از پایان گردهم آیى خود (در روز غدیر) به خانه برگردید، خدا بر شما رحمت فرستد. به خانواده خود گشایش و توسعه دهید، به برادران خود نیکى کنید، خداوند را بر این نعمت که شما را بخشیده است، سپاس گزارید، متحد شوید تا خدا به شما وحدت بخشد، نیکویى کنید تا خدا دوستیتان را پایدار کند، به همدیگر نعمت خدا را تبریک بگوئید، همانطور که خداوند در این روز با چندین برابر عیدهاى دیگر پاداش دادن به شما تبریک گفته، این گونه پاداشها جز در روز عید غدیر نخواهد بود.
بحارالانوار ۹۷: ۱۱۷٫

عن امیر المؤمنین(علیه السلام) قال:
… فکیف بمن تکفل عددا من المؤمنین والمؤمنات وانا ضمینه على الله تعالى الامان من الکفر والفقر؛
امیر مؤمنان(علیه السلام) فرمودند:
… چگونه خواهد بود حال کسى که عهده دار هزینه زندگى تعدادى از مردان و زنان مؤمن (در روز غدیر) باشد، در صورتى که من پیش خدا ضامنم که از کفر و تنگدستى در امان باشد.
وسائل الشیعه ۷: ۳۲۷٫

عن امیر المؤمنین(علیه السلام) قال:
… اذا تلاقیتم فتصافحوا بالتسلیم و تهابوا النعمة فى هذا الیوم، و لیبلغ الحاضر الغائب، والشاهد الباین، ولیعد الغنى الفقیر والقوى على الضعیف امرنى رسول الله(صلی الله علیه و آله و سلم) بذلک.
امیر المؤمنین(علیه السلام) (در خطبه روز عید غدیر) فرمودند:
وقتى که به همدیگر رسیدید همراه سلام، مصافحه کنید، و در این روز به یکدیگر هدیه بدهید، این سخنان را هر که بود و شنید، به آن که نبود برساند، توانگر به سراغ مستمند برود، و قدرتمند به یارى ضعیف، پیامبر مرا به این چیزها امر کرده است.
وسائل الشیعه ۷: ۳۲۷٫

امام على(علیه السلام) فرمودند:
ان هذا یوم عظیم الشان،فیه وقع الفرج، ورفعت الدرج و وضحت الحجج وهو یوم الایضاح والافصاح من المقام الصراح،ویوم کمال الدین و یوم العهد المعهود…
امروز (عید غدیر) روز بس بزرگى است. در این روز گشایش رسیده و منزلت (کسانى که شایسته آن بودند) بلندى گرفت و برهان هاى خدا روشن شد و از مقام پاک با صراحت سخن گفته شد و امروز روز کامل شدن دین و روز عهد و پیمان است.
بحارالانوار، ۹۷: ۱۱۶٫

قال الامام علی – علیه السلام – : الحِرْصُ أَحَرُّ مِنَ النَّارِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: حرص سوزنده‏تر از آتش است.
«جامع الأخبار، ص ۳۸۳، ح ۱۰۷۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : إظهَارُ الحِرصِ یُورِثُ الفَقرَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: حرص زدن موجب فقر می شود.
«بحار الانوار، ج ۷۳، ص ۱۶۲»

قال الإمام علی – علیه السّلام – : حبُّ الدنیا یوجِبَ الطمع.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: دوستی دنیا سبب طمع می شود.
«غرر الحکم، ص ۱۴۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : لَحُبُّ الدنیا صَمَّت الأسماعَ عن سماعِ الحکمةِ و عَمِّیَت القلُوب عن نورِ البصیرةِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: البته دوستی دنیا گوشها را از شنیدن حکمت کر می کند و دلها را از دیدن نور بصیرت کور می کند.
«غرر الحکم، ص ۶۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : حبُّ الدنیا یُفسِد العقلَ، و یُهِمُّ القّلبَ عن سماعِ الحکمةِ، و یُوجب الیمَ العقاب.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: دوستی دنیا عقل را فاسد و دل را از شنیدن حکمت اندوهگین می سازد و موجب عذاب دردناک می شود.
«مستدرک الوسائل، ج ۱۲، ص ۴۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : طَلَبْتُ الخُضُوعَ فما وَجَدتُ اِلاّ بِقبُولِ الحَقِّ، اِقبلُوا الحقَّ فَاِنَّ قَبُول الحقَّ یُبعدُ من الکِبرِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: خضوع را (از خدا) خواستم، پس نیافتم تواضع و خضوع را جز در تسلیم در برابر حق، (پس) حق را بپذیرید، زیرا قبول آن آدمی را از تکبّر دور می سازد.
«جامع الاخبار، فصل ۷۱، ص ۱۴۴»

قال الامام علی – علیه السّلام – : مِنْ اَقْبَحِ الکِبرِ، تکبُّرُ الرَّجُلِ علی ذَوی (ذی) رَحِمِهِ وَ اَبناءِ جنسِهِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: از زشت ترین تکبرها، تکبر کسی است که در برابر خویشان و همنوعان خود تکبر می ورزد.
«عیون الحکم و المواعظ، ص ۴۷۳»

قال الامام علی – علیه السّلام – : التَّکَبُرُ علی المتکبِّرِ هُوَ التّواضُعِ بِعَیْنِهِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: تکبر در برابر شخص متکبر عین تواضع است.
«نهج البلاغه، حکمت ۴۱۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : ضَع فَخرَکَ واحطُط کِبرَکَ و اذکُر قَبرَکَ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: فخر و مباهات را کنار بگذار و خود را خالی از تکبر کن و به یاد قبر خود باش.
«نهج البلاغه، حکمت ۳۹۸»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الکِبرُ مَصیَدَةُ اِبلیسَ العُظمی.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: تکبر دام بزرگ شیطان است.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : من تکبَّرِ النّاسِ ذَلَّ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: هر کس بر مردم تکبر بورزد ذلیل می شود.
«بحارالانوار، ج ۷۷، ص ۲۳۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : لا یَتَعَلَّمُ مَن یتکَبَّرُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: کسی که تکبر می ورزد چیزی را نمی آموزد.
«غرر الحکم، ح ۱۰۵۸۶»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اِستَعذُّوا باللهِ مِن لواقِحِ الکِبرِ… فَلَو رَخَّصَ اللهُ فی الکِبرِ لِاَحَدٍ مِن عِبادِهِ لَرَخَّصَ فیه لِخاصَّةِ اَنبیائِهِ وَ اَولیائِهِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: به خدا پناه ببرید از عواقب تکبر… . اگر خدا تکبر را برای احدی از بندگانش مجاز می دانست، بدون تردید برای خواص از انبیاء و اولیاء خود، تجویز می نمود.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الحِرصُ و الکِبرُ و الحَسَدُ دَواعٍ اِلی التَّقَحُّمِ فی الذُّنُوب.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: حرص و تکبر و حسد، انگیزه روی آوردن به گناه و عصیان می باشند.
«نهج البلاغه، حکمت ۳۷۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اِیّاک و الکِبرَ فَانَّهُ اَعْظَمُ الذُّنُوبِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: از تکبر بر حذر باش، زیرا که تکبر بزرگترین گناهان است.
«غرر الحکم، ح ۱۹۸۵»

قال الامام علی – علیه السلام – : اَلمُؤمِنُ لا یَغُشُّ أخَاهُ وَ لا یَخُونُهُ وَ لا یَخذُلُهُ وَ لا یَتَّهِمُهُ وَ لا یَقُولُ لَهُ: أنَا مِنکَ بَرِئٌ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: مومن با برادر مومنش فریبکاری نمی کند و به او خیانت نمی ورزد و او را خوار نمی سازد و به او تهمت نمی زند و به او نمی گوید من از تو بیزارم.
«بحار الأنوار، ج ۲، ص ۱۴۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن وَقَفَ نَفسَهُ مَوقِفَ التُّهَمَةِ فَلا یَلُومَنَّ مَن أسَاءَ بِهِ الظَّنَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: کسی که خود را در معرض تهمت قرار دهد نباید کسی را که به او گمان بد برد، سرزنش کند.
«بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۹۰»

قال الامام علی – علیه السلام – : إیَّاکَ وَ مَوَاطِنَ التُّهَمَةِ وَ المَجلِسَ المَظنُونَ بِهِ السُّوءُ، فَإنَّ قَرینَ السُّوءِ یَغُرُّ جَلِیسَهُ.
امام علی – علیه السلام – فرمود : از رفت و آمد به جاهای تهمت برانگیز و مجالسی که گمان بد به آنها برده می‏شود بپرهیز؛ زیرا دوست بد همنشین خود را می‏فریبد.
«بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۹۰»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن دَخَلَ مَدَاخِلَ السُوءِ اِتَّهَمَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر که به جاهای بد رفت و آمد کند، مورد بدگمانی و تهمت واقع شود.
«بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۹۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : اَلبُهتَانُ عَلَی البَرِئِ أعظَمُ مِنَ السَّمَاءِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: بهتان زدن به آدم بی گناه (گناهش) بزرگتر از آسمان است.
«بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۳۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : لا قحَةَ کَالبُهتِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هیچ بی شرمی و وقاحتی چون بهتان زدن نیست.
«غرر الحکم، ح ۴۴۳۸»

قال الامام علی – علیه السلام – : إِیَّاکم وَالمِزَاحُ، فَإِنَّهُ یَجِرُّ السَّخِیمَةَ وَیُورِثُ الضَّغِینَةَ، وَهُوَ السَّبُ الأَصغَرُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: از شوخی بپرهیزید؛ زیرا که شوخی بدخواهی می آورد و کینه بر جای می گذارد و آن دشنام کوچک است.
«الکافی، ج ۲، ص ۶۶۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : دَعِ المِزَاحَ، فَإِنَّهُ لِقَاحُ الضَّغِینَةِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: شوخی را رها کن؛ زیرا شوخی بارورکننده کینه است.
«غرر الحکم، ح ۵۱۳۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن مَزَحَ اُستُخِفَّ بِهِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر که شوخی کند، به سبب آن شوخی، سبک می شود.
«بحار الأنوار، ج ۷۷، ص ۲۳۵»

قال الامام علی – علیه السلام – : اَلمِزَاحُ یُورِثُ الضَّغَائِنَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: شوخی، کینه بر جای می گذارد.
«تحف العقول، ص ۸۶»

قال الامام علی – علیه السلام – : لِکلِّ شَئٍ بَذرٌ وَبَذرُ العَدَاوَةِ اَلمِزَاحُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر چیزی را بذری است و بذر دشمنی شوخی است.
«غرر الحکم، ح ۷۳۱۶»

قال الامام علی – علیه السلام – : زَعَمَ اِبنُ النَّابِغَةِ أنی تِلعابة تِمزَاحَةٌ ذُو دُعَابَةٍ، اُعَافِسُ وَاُمَارِسُ، هَیهَاتَ! یَمنَعُنِی مِن ذَاکخَوفُ المَوتِ وَذِکرُ البَعثِ وَالحِسَابِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: پسر نابغه (عمروعاص) پنداشته است که من اهل زیاده روی در بازیگری و شوخی کردنم و مردم را به بازی و بیهودگی می گیرم، هرگز، ترس از مرگ و یاد قیامت و حسابرسی مرا از این کارها باز داشته.
«نهج السعاده، ج ۲، ص ۸۷»

قال الامام علی – علیه السلام – : فی السَّفَهِ وَکثرَةِ المِزَاحِ اَلخُرقُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: در سبک سری و شوخی زیاد، حماقت نهفته است.
«غرر الحکم، ح ۶۵۲۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن کَثُرَ مِزَاحُهُ قَلَّ وِقَارُهُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر که زیاد شوخی کند، وقارش کم می شود.
«غرر الحکم، ح ۸۴۳۲»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن کثُرَ مِزَاحُهُ اُستُجهِلَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر که زیاد شوخی کند، نادان شمرده می شود.
«غرر الحکم، ح ۷۸۸۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : کثرَةُ المِزَاحِ تَسقُطُ الهِیبَةَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: شوخی زیاد (انسان را) از هیبت می اندازد.
«غرر الحکم، ح ۷۱۰۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن کثُرَ مِزَاحُهُ لم یَخِلَّ مِن حَاقِدٍ عَلَیهِ وَ مُستَخِفٍّ بِهِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر که زیاد شوخی کند، از داشتن بدخواه و کسی که او را خفیف شمارد بی نصیب نخواهد بود.
«غرر الحکم، ح ۸۹۳۰»

قال الإمام علی – علیه السلام – : اتخذوا التواضع مسلحة بینکم وبین عدوکم إبلیس وجنوده، فإن له من کل امة جنودا وأعوانا، ورجلا وفرسانا.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: تواضع و فروتنی را سلاح میان خود و دشمنانتان یعنی ابلیس و سپاهیانش قرار دهید، زیرا او در هر امتی لشکریان و یاران و نیروهای پیاده و سواره، دارد.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲»

قال الإمام علی – علیه السلام – (من کتاب له إلی الحارث الهمدانی): احذر الغضب، فإنه جند عظیم من جنود إبلیس.
امام علی – علیه السّلام – (در نامه خود به حارث همدانی)، فرمودند: از خشم دوری کن، زیرا که خشم یکی از لشگریان بزرگ ابلیس است.
«نهج البلاغه، نامه ۶۹»

قال الإمام علی – علیه السلام – (من کتابه للأشتر): إیاک والإعجاب بنفسک، والثقة بما یعجبک منها، وحب الإطراء، فإن ذلک من أوثق فرص الشیطان فی نفسه لیمحق ما یکون من إحسان المحسنین.
امام علی – علیه السّلام – (در نامه خود به مالک اشتر)، فرمودند: از خودپسندی و تکیه به آنچه موجب خودپسندی تو می شود و از علاقه به مدح و ستایش دوری کن، زیرا این خصلتها از مهمترین فرصتهای شیطان است تا نیکی نیکوکاران را نابود کند.
«نهج البلاغه، نامه ۵۳»

قال الإمام علی – علیه السلام – : مجالسة أهل الهوی منساة للإیمان و محضرة للشیطان.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: همنشینی با هوسرانان باعث از یاد رفتن ایمان و حاضر شدن شیطان است.
«نهج البلاغه، خطبه ۸۶»

قال الإمام علی – علیه السلام – : إنما بدء وقوع الفتن أهواء تتبع … فهنالک یستولی الشیطان علی أولیائه، وینجو الذین سبقت لهم من الله الحسنی.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: در حقیقت نقطه آغاز فتنه ها و گمراهیها، پیروی از هواهای نفس است، در این جاست که شیطان بر دوستان خود استیلا می یابد، اما کسانی که پیشتر لطف خدا شامل حالشان گشته است (از سلطه شیطان) می رهند.
«نهج البلاغه، خطبه ۵۰»

قال الإمام علی – علیه السلام – : أکثر الدعاء تسلم من سورة الشیطان.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: زیاد دعا کن، تا از گزند شیطان محفوظ مانی.
«بحار الأنوار، ج ۷۸، ص ۸»

قال الإمام علی – علیه السلام – : الشیطان موکل به – أی العبد – یزین له المعصیة لیرکبها، ویُمَنیِه التوبة لیُسَوِفَها.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: شیطان بر بنده گماشته شده است و معصیت را در نظرش می آراید تا مرتکب آن شود و او را به توبه کردن امیدوار می سازد تا آن را به تأخیر اندازد.
«نهج البلاغه، خطبه ۶۴»

قال الإمام علی – علیه السلام – : أن الشیطان یُسَنِی لکم طُرُقَه ، ویرید أن یَحُلَ دینَکم عقدة عقدة، ویعطیکم بالجماعة الفرقة.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: همانا شیطان راههای خود را برای شما هموار می کند و می خواهد گره های دین شما را یکی پس از دیگری سست گرداند و به جای اتحاد، تفرقه به شما دهد.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۲۱»

قال الإمام علی – علیه السلام – : اعلموا أن الشیطان إنما یُسَنِی لکم طُرُقَه لتتبعوا عَقِبَهُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بدانید که همانا شیطان راههای خود را برای شما هموار می کند تا از او دنباله روی کنید.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۳۸»

قال الإمام علی – علیه السلام – : یا کمیل! إن إبلیس لا یعد عن نفسه، وإنما یعد عن ربه لیحملهم علی معصیته فیورطهم.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: ای کمیل! ابلیس از طرف خود وعده نمی دهد، بلکه از جانب پروردگارش وعده می دهد تا آنان را به معصیت او وا دارد و در ورطه هلاکتشان افکند.
«بشارة المصطفی، ص ۲۷»

قال الإمام علی – علیه السلام – : الله الله فی عاجل البغی و آجل وخامة الظلم وسوء عاقبة الکبر، فإنها مصیدة إبلیس العظمی، ومکیدته الکبری.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: از خدا بترسید از (کیفر) سرکشی در این جهان و از زیان ستمگری در آن جهان و از فرجام بد کبر، زیرا اینها (سرکشی و ستمگری و کبر) عظیم ترین دام و بزرگ ترین فریب ابلیس است.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۲۹»

قال الإمام علی – علیه السلام – : فاحذروا – عباد الله – عدو الله أن یعدیکم بدائه، و أن یستفزکم بندائه، وأن یجلب علیکم بخیله و رجله … .
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: ای بندگان خدا! از دشمن خدا (شیطان) بر حذر باشید که همانا او شما را به درد خود گرفتار می کند و با فریاد خویش شما را از جا می پراند و نگرانتان می سازد و سواران و پیادگان خود را علیه شما فراهم می آورد.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲»

قال الإمام علی – علیه السلام – (فی ذم أتباع الشیطان): اتخذوا الشیطان لأمرهم ملاکا، واتخذهم له أشراکا، فباض وفرخ فی صدورهم، … !
امام علی – علیه السّلام – (در نکوهش پیروان شیطان)، فرمودند: آنان ملاک کارهاشان را شیطان قرار دادند و شیطان هم آنها را در دام خود قرار داد پس در سینه های آنان تخم کرد و جوجه گذاشت و به تدریج در خردهای آنان نفوذ کرد و با چشمهایشان نگریست و با زبانشان سخن گفت، پس آنها را گرفتار خطاها و لغزشها کرد و نادرستی را در نظرشان آراست، کارهای آنان مانند کار کسی است که شیطان در قدرتش شریک شده و زبان او را به باطل گویا کرده است!
«نهج البلاغه، خطبه ۷»

قال الإمام علی – علیه السلام – : احذروا عدوا نفذ فی الصدور خفیا، و نفث فی الآذان نجیا.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بپرهیزید از آن دشمنی که پنهانی در سینه ها نفوذ می کند و آهسته در گوشها افسون می دمد.
«غرر الحکم، ح ۲۶۲۳»

قال الإمام علی – علیه السلام – : فاعتبروا بما کان من فعل الله بإبلیس، إذ أحبط عمله الطویل وجهده الجهید (الجمیل) وکان قد عبد الله ستة آلاف سنة، لایدری أمن سنی الدنیا أم من سنی الآخرة.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: از کاری که خدا با ابلیس کرد درس بگیرید، هنگامی که کار دراز مدت و کوششهای توان فرسای او را باطل ساخت، او شش هزار سال خدا را پرستش کرده بود که معلوم نیست آیا از سالهای دنیاست یا از سالهای آخرت.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲»

سَمِعَ امیرالمؤمنین – علیه السّلام – رجلاً یَطربُ بالطَنبور فمنعه و کَسَرَ طنبورَه … فقال: اِنّه یقول: سَتَندِم سَتَندِم اَیا صاحبی سَتَدخُل جهنَّم اَیا ضاربی.
امام علی – علیه السّلام – شنید مردی طنبور می نوازد، وی را از این کار منع کرد و طنبورش را شکست و از وی خواست که توبه کند او هم توبه کرد، سپس به او فرمودند: آیا می دانی هنگامی که طنبور نواخته می شود چه می گوید؟ عرض کرد جانشین رسول خدا – صلی الله علیه و آله – داناتر است. حضرت فرمودند: می گوید: بزودی پشیمان می شوی، به زودی پشیمان می شوی ای صاحب من! به زودی داخل جهنم می گردی ای نوازنده من!
«مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۲۰»

قال الامام علی – علیه السلام – : مِن وَصِیَّتِهِ لابنِهِ الحَسَنِ – علیه السلام – : إنَّمَا قَلبُ الحَدَثِ کَالأرضِ الخَالِیَةِ مَا أُلقِیَ فِیهَا مِن شَئٍ قَبِلَتهُ، فَبَادَرتُکَ بِالأدَبِ قَبلَ أَن یَقسُوَ قَلبُکَ وَیَشتَغِلَ لُبُّکَ.
امام علی – علیه السلام – در سفارشی به فرزند بزرگوارشان امام حسن – علیه السلام – فرمودند: دل جوان، در حقیقت همچون زمین خالی و بایری است که هر تخمی در آن افکنده شود، می پذیردش. از این رو، پیش از آن که دلت سخت گردد و اندیشه ات مشغول و گرفتار شود، به تربیت تو مبادرت کردم.«نهج البلاغه، نامه ۳۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : القُلُوبُ قَاسِیَةٌ عَن حَظِّهَا، لاهِیَةٌ عَن رُشدِهَا، سَالِکَةٌ فی غَیرِ مِضمَارِهَا، کَأَنَّ المَعنِیَّ سِوَاهَا، وَکَأَنَّ الرُّشدَ فی إِحرَازِ دُنیَاهَا !.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: دلها در به دست آوردن بهره (و حظ معنوی) خود، سخت گشته اند و از رستگاری خویش غافل شده اند و در راهی جز مسیر خویش، ره می سپارند؛ گویی مقصود چیزی جز دلهاست و گویی رستگاری آنها در به دست آوردن دنیایشان است!
«نهج البلاغه، خطبه ۸۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : قَلبُ الکَافِرِ أَقسَی مِنَ الحَجَرِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: دل کافر، سخت تر از سنگ است.
«جامع الأخبار، ص ۳۸۳، ح ۱۰۷۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : وَ مَن لَجَّ وَ تَمَادَی فَهُوَ الرَاکِسُ الَّذِی رَانَ اللهُ عَلَی قَلبِهِ وَ صَارَت دَائِرَةُ السَّوءِ عَلَی رَاسِهِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر آن کس که (در گمراهی) لجاجت ورزیده و ستیزه نماید، او همان پیمان شکن نگونساری است که خدا بر دلش پرده کشیده و پیشامدهای بد روزگار، بر فراز سر او می چرخند.
«نهج البلاغه، نامه ۵۸»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَا جَفَّتِ الدُّمُوعُ إلا لِقَسوَةِ القُلُوبِ، وَمَا قَسَتِ القُلُوبُ إلا لِکَثرَةِ الذُّنُوبِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: اشکها نخشکیدند، مگر به سبب سخت شدن دلها و دلها سخت نشد، مگر به سبب فزونی گناهان.
«علل الشرائع، ص ۸۱، ح ۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : لا یَطُولَنَّ عَلَیکُمُ الأمَدُ فَتَقسُوا قُلُوبُکُم.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: نقطه پایان زندگی (مرگ) را دور و دراز نبینید که دلهایتان سخت می شود.
«کشف الغمه، ج ۲، ص ۳۵۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اذا رأی أحدُکم امرأةً تُعجِبُهُ فلیأتِ أهلَه فانّ عند أهله مثلَ ما رأی … .
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: هر گاه فردی از شما زنی را دید و به شگفت آمد به نزد همسرش رود، زیرا نظیر آنچه دیده است در همسر خود او نیز هست، پس شیطان را به دل خود راه ندهد و چشم خود را از آن زن برگرداند؛ و اگر همسر ندارد دو رکعت نماز بخواند و بسیار حمد خدا گوید و بر پیامبر و آل او صلوات فرستد، و آن گاه از خداوند درخواست کند که از فضل خویش (همسری) عطایش فرماید، خداوند هم از روی مهر و رأفت خود نیاز او را برطرف می سازد.
«بحار الانوار، ج ۱۰، ص ۱۱۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : لیس فی البدن شئٌ أقلُّ شکراً من العین فلا تُعطُوها سُؤلها فَتَشغَلَکم عن ذکر الله عزّوجلّ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: در بدن عضوی کم سپاس تر از چشم نیست، پس خواهش آن را بر آورده نسازید که شما را از یاد خدای بزرگ و بلند مرتبه باز می دارد.
«بحار الانوار، ج ۱۰۴، ص ۳۶»

قال الامام علی – علیه السّلام – : من غَضَّ طرفه قلَّ أَسَفهُ و أمِنَ تلفهُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: هر کس (از گناه) چشم فرو بندد اندوهش کمتر شده و از نابودی در امان ماند.
«غرر الحکم، ص ۳۵۴»

قال الامام علی – علیه السّلام – : مَن أطلق طرفَه کثر أسَفُهُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: هر کس چشم خود را رها کند، اندوهش بسیار شود.
«بحار الانوار، ج ۷۷، ص ۲۸۶»

قال الامام علی – علیه السّلام – : مَن نَظَرَ بعینِ هواه إفتَتَنَ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: کسی که با چشم هوی و هوس نگاه کند، در فتنه و گناه افتد.
«غرر الحکم، ص ۳۶۸»

قال الامام علی – علیه السّلام – : نَهی رسول الله – صلّی الله علیه و آله – أن ینظر الرجلُ إلی عورة أخیه المسلم و قال: من تأمَّل عورةَ أَخیه المسلم لَعَنَه سبعون ألف ملکٍ و نَهی المرأةَ إن تنظر إلی عورةِ المرأة.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: رسول خدا – صلّی الله علیه و آله -‌ نهی فرمودند از این که مرد به عورت برادر مسلمانش نگاه کند و فرمودند هر کس با توجّه به عورت برادر مسلمانش نظر افکند، هفتاد هزار فرشته او را لعنت کنند، و همچنین نهی فرمودند از نگاه کردن زن به عورت زن دیگر.
«من لا یحضره الفقیه، ج ۴، ص ۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – فی صفة المتقین: غَضُّو أبصارهم عمّا حرَّم الله علیهم.
امام علی – علیه السّلام – در وصف پرهیزگاران فرمودند: دیدگان خود را از آنچه خداوند بر آنان حرام کرده است فرو بسته اند.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۸۴»

قال الامام علی – علیه السّلام – : العینُ جاسوسُ القلب و بریدُ العقل.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: چشم، جاسوس دل و پیک عقل است.
«بحار الانوار، ج ۱۰۴، ص ۴۱»

ارسال نظر

درباره‌ی این وبلاگ

این پایگاه توسط تبیان گیلان برای واحد مبلغین طراحی و راه اندازی شده است. تمام حقوق آن متعلق به مرکز تحقیقات اینترنتی تبیان گیلان و اداره کل تبلیغات اسلامی استان گیلان است..

تصاویر

دسته‌ها

بایگانی

  • admin: علیک سلام نه وطن محسوب نمی شود وهرباکه می آیی قصدده روز [...]
  • admin: علیک سلام نه وطن محسوب نمی شود باید قصدده روز نمایید تو [...]
  • admin: علیک السلام اگربیش ازحدمسافت شرغی باشد مسافرمحسوب مشو [...]
  • admin: علیک السلام اصلا شماجنب نشده وان اب هم منی نیست ونجس هم [...]
  • admin: علیک السلام اصلا شماجنب نشده وان اب هم منی نیست ونجس هم [...]