احادیث رذایل اخلاقی (۱)

دسته: احادیث رذایل اخلاقی

۲ آذر ۱۳۹۰

احادیث رذایل اخلاقی
الإمام الصادق علیه السلام :
غَبنُ المُؤمِنِ حَرامٌ ؛
امام صادق علیه السلام :
فریفتنِ مؤمن حرام است.
الکافی: ۵/۱۵۳/۱۵٫

رسول اللّه صلى الله علیه و آله :
مَن غَشَّ أخاهُ المُسلِمَ نَزَعَ اللّه ُ مِنهُ بَرَکَةَ رِزقِهِ ، وأفسَدَ عَلَیهِ مَعیشَتَهُ ، ووَکَلَهُ إلى نَفسِهِ ؛
پیامبر خدا صلى الله علیه و آله :
هر کس با برادر مسلمانش فریبگرى کند ، خداوند برکتِ روزى اش را از او مى ستانَد و گذران زندگى اش را تباه مى سازد و او را به خود وا مى گذارَد .

رسول اللّه صلى الله علیه و آله :
إنَّ أکبَرَ الإِثمِ عِندَ اللّه ِ أن یُضَیِّعَ الرَّجُلُ مَن یَقوتُ ؛
پیامبر خدا صلى الله علیه و آله :
هر آینه بزرگ ترین گناه نزد خدا آن است که انسان ، نان خوران خود را واگذارد .

رسول اللّه صلى الله علیه و آله :
مَلعونٌ مَلعونٌ مَن یُضَیِّعُ مَن یَعولُ !
پیامبر خدا صلى الله علیه و آله :
ملعون است ، ملعون آن که خانواده خود را فرو نهد .
من لا یحضره الفقیه : ۳ / ۱۶۸ / ۳۶۳۱٫

الإمام الباقر علیه السلام :
إنّی أجِدُنی أمقُتُ الرَّجُلَ یَتَعَذَّرُ عَلَیهِ المَکاسِبُ فَیَستَلقی عَلى قَفاهُ ویَقولُ : «اللّهُمَّ ارزُقنی» ویَدَعُ أن یَنتَشِرَ فِی الأَرضِ ویَلتَمِسَ مِن فَضلِ اللّه ِ ، وَالذَّرَّةُ تَخرُجُ مِن جُحرِها تَلتَمِسُ رِزقَها!
امام باقر علیه السلام : همانا در درون خود چنین مى یابم که بیزارم از کسى که کسب و کار بر او دشوار مى آید و بر پشت مى خوابد و مى گوید:
«بار خدایا! مرا روزى بخش» و روان شدن در زمین و طلب کردن فضل خدا را وا مى نهد ، در حالى که مورچه کوچک [نیز] از لانه خود بیرون مى شود و روزى اش را مى جوید .
من لا یحضره الفقیه : ۳ / ۱۵۸ / ۳۵۷۹ .

الإمام الباقر علیه السلام :
لا خَیرَ فِی الکَسَلِ ؛ إذا کَسِلَ الرَّجُلُ أن یُتِمَّ رُکوعَهُ وطَهورَهُ فَلَیسَ فیهِ خَیرٌ لِأَمرِ آخِرَتِهِ ، وإذا کَسِلَ عَمّا یُصلِحُهُ بِمَعیشَةِ دُنیاهُ فَلَیسَ فیهِ خَیرٌ لِأَمرِ دُنیاهُ ؛
امام باقر علیه السلام :
در تنبلى ، خیرى نیست . هر گاه فرد در تکمیل رکوع و طهارت خود تنبلى ورزد ، خیرى در کار آخرتش نیست ؛ و آن گاه که در سامان بخشیدن به گذرانِ زندگى دنیایش تنبلى کند ، خیرى در کار دنیایش نباشد .
الکافی : ۵ / ۸۵ / ۳٫

الإمام الباقر علیه السلام :
إنّی لَأَبغَضُ الرَّجُلَ ـ أو أبغَضُ لِلرَّجُلِ ـ أن یَکونَ کَسلانا عَن أمرِ دُنیاهُ ، ومَن کَسِلَ عَن أمرِ دُنیاهُ فَهُوَ عَن أمرِ آخِرَتِهِ أکسَلُ ؛
امام باقر علیه السلام :
هر آینه من دشمن مى شمارم کسى را که در کار دنیایش تنبلى ورزد ؛ زیرا آن کس که در کار دنیایش تنبلى کند ، در کار آخرتش بیشتر تنبلى مى ورزد .
الکافی : ۵ / ۸۵ / ۴٫

الإمام الباقر علیه السلام :
الکَسَلُ یَضُرُّ بِالدّینِ وَالدُّنیا ؛
امام باقر علیه السلام : ت
تنبلى به دین و دنیا زیان مى رساند .
بحار الأنوار : ۷۸ / ۱۸۰ / ۶۴ .

امام باقر (علیه السلام) می‏فرمایند:
إنّی لَأَبغَضُ الرَّجُلَ ـ أو أبغَضُ لِلرَّجُلِ ـ أن یَکونَ کَسلانا عَن أمرِ دُنیاهُ ، ومَن کَسِلَ عَن أمرِ دُنیاهُ فَهُوَ عَن أمرِ آخِرَتِهِ أکسَل؛
هر آینه من دشمن مى شمارم کسى را که در کار دنیایش تنبلى ورزد؛ زیرا آن کس که در کار دنیایش تنبلى کند، در کار آخرتش بیشتر تنبلى مى ورزد .
الکافی : ۵ / ۸۵ / ۴

پیامبر خدا (صلى الله علیه و آله و سلم) می فرمایند :
خَلَقَ اللّه ُ عز و جل التَّوانِیَ والکَسَلَ ، فَزَوَّجَهُما فَوُلِدَ بَینَهُمَا الفاقَةُ؛
خداوند سستى و تنبلى را آفرید و میان آن دو را پیوند داد ؛ پس از آن دو ، فقر زاده شد .
الفردوس : ۲ / ۱۸۸ / ۲۹۴۰

پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله وسلم) می‏فرمایند:
فای رجل لطم امراته لطمة، امرالله عزوجل مالک خازن النیران فیلطمه علی حر وجهه سبعین لطمة فی نار جهنم؛
هر کس به صورت زنش سیلی بزند، خداوند به آتشبان جهنم دستور می‏دهد تا در آتش جهنم هفتاد سیلی بر صورت او بزند .
مستدرک الوسائل، ج‏۱۴، ص‏۲۵۰ .

قال رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) :
إن أکثر الناس ذنوبا یوم القیامة أکثرهم کلاما فیما لا یعنیه.
پیامبر خدا (صلی الله علیه وآله وسلم) فرمودند:
بیشترین گناه را در روز قیامت آن مردمی دارند که بیشتر سخنان بیهوده می گویند.
«کنز العمال، ح ۸۲۹۳»

قال رسول الله – صلی الله علیه وآله – : أکثر الناس ذنوبا أکثرهم کلاما فیما لا یعنیه.
پیامبر خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: گناه کار ترین مردم کسانی هستند که بیشتر بیهوده گویی می کنند.
«الترغیب و الترهیب، ج ۳، ص ۵۴۰، ح ۵۱»

قال الإمام علی – علیه السلام – : سوء المنطق یزری بالبهاء و المروة.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: زشت گویی شکوه و مروت را لکه دار می کند.
«غررالحکم، ح ۵۶۲۱»

قال الإمام علی – علیه السلام – : سنة اللئام قبح الکلام.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: شیوه ی فرومایگان زشت گویی است.
«غررالحکم، ح ۵۵۵۱»

قال الإمام علی – علیه السلام – : من ساء لفظه ساء حظه.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر کس سخنش بد باشد، بهره بد برد.
«غررالحکم، ح ۹۱۷۳»

قال الإمام علی – علیه السلام – : من ساء کلامه کثر ملامه.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر که گفتارش بد باشد، ملامت بسیار شنود.
«غررالحکم، ح ۸۴۹۶»

رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم :
أىُّ داءٍ أدوى مِنَ البُخلِ ؛
کدامین درد ، دردناک‏تر از تنگْ‏چشمى است؟!
فقه الرضا علیه‏السلام ، ص ۲۷۷ .

رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم :
آفَةُ السَّماحَةِ المَنُّ ؛
آفت بخشش ، منّت‏گذارى است .
معدن الجواهر ، ص ۵۹ .

قال الامام الصادق – علیه السلام – : حَرُمَ الحَرِیصُ خَصلَتَینِ وَ لَزَمَتهُ خَصلَتَانِ: حَرُمَ القِنَاعَةَ فَافتَقَدَ الرَّاحَةَ، وَ حَرُمَ الرِضَا فَافتَقَدَ الیَقِینَ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: آزمند از دو خصلت محروم شده و در نتیجه دو خصلت را با خود دارد: از قناعت محروم است و در نتیجه آسایش را از دست داده است، از رضایت و خرسندی محروم است و در نتیجه یقین را از کف داده است.
«خصال، ص ۶۹، ح ۱۰۴»

قال رسول الله – صلی الله علیه وآله – : الحَرِیصُ مَحرُومٌ، وَ هُوَ مَعَ حِرمَانِهِ مَذمُومٌ فی أیِّ شَئٍ کَانَ، وَ کَیفَ لا یَکُونُ مَحرُوماً و قَد فَرَّ مِن وِثَاقِ اللهِ تَعَالی؟
پیامبر خدا – صلی الله علیه وآله – فرمودند: آدم حریص همیشه محروم است و افزون بر محروم بودن، در هرکاری که می‏کند نکوهیده است و چگونه محروم نباشد در حالی که از بند خدا گریخته است؟
«مصباح الشریعة، ص ۱۸۷»

قال الامام الحسن – علیه السلام – وَ قَد سَأَلَهُ اَبُوهُ عَنِ الفَقرِ، اَلحِرصُ وَالشَّرَهُ.
امام حسن – علیه السلام – در پاسخ به پدر بزرگوارشان که پرسیدند: فقر چیست؟ فرمودند: آزمندی و سیری ناپذیری.
«معانی الأخبار، ص ۲۴۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : الحِرْصُ أَحَرُّ مِنَ النَّارِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: حرص سوزنده‏تر از آتش است.
«جامع الأخبار، ص ۳۸۳، ح ۱۰۷۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : إظهَارُ الحِرصِ یُورِثُ الفَقرَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: حرص زدن موجب فقر می شود.
«بحار الانوار، ج ۷۳، ص ۱۶۲»

قال الإمام علی – علیه السّلام – : حبُّ الدنیا یوجِبَ الطمع.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: دوستی دنیا سبب طمع می شود.
«غرر الحکم، ص ۱۴۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : لَحُبُّ الدنیا صَمَّت الأسماعَ عن سماعِ الحکمةِ و عَمِّیَت القلُوب عن نورِ البصیرةِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: البته دوستی دنیا گوشها را از شنیدن حکمت کر می کند و دلها را از دیدن نور بصیرت کور می کند.
«غرر الحکم، ص ۶۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : حبُّ الدنیا یُفسِد العقلَ، و یُهِمُّ القّلبَ عن سماعِ الحکمةِ، و یُوجب الیمَ العقاب.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: دوستی دنیا عقل را فاسد و دل را از شنیدن حکمت اندوهگین می سازد و موجب عذاب دردناک می شود.
«مستدرک الوسائل، ج ۱۲، ص ۴۲»

قال الامام الباقر – علیه السّلام – : مَثَلُ الحَریصِ عَلَی الدنیا مَثَل دُودَةِ القَزّ، کُلَّما اِزادادَت مِنَ القَزِّ علی نَفسِها لَفّاً کان أَبعَدَ لها من الخروج حتی تَموتَ.
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: شخص حریص بر دنیا مانند کرم ابریشم است که هر چه بیشتر ابریشم بر خود می پیچید راه خروجش دورتر و بسته تر می گردد تا اینکه بمیرد.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۱۶»

قال الإمام الصّادق – علیه السّلام – : من کَثُر اِشْتِباکُه بالدنیا کان أشَدُّ لِحَسْرَتَهِ عند فراقِها.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: هر که به دنیا بیشتر آلوده باشد شدت افسوسش هنگام جدائی از آن بیشتر است.
«الکافی، ج ۲، ص ۲۳۰»

قال الإمام الصّادق – علیه السّلام – : من تعلَّقَ قلبُه بالدُّنیا تَعَلَّقَ قَلْبُه بثلاثٍ خصال: هَمٌّ لا یَفنی، و أَمَل لا یُدرَکُ، و رجاءٌ لا یُنالُ.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: هر کس به دنیا دل بندد به سه خصلت دل بسته می شود: ۱٫ اندوهی که پایان ندارد. ۲٫ آرزوئی که درک نشود. ۳٫ امیدی که بدان نرسد.
«الکافی، ج ۲، ص ۲۳۰»

قال الإمام الصّادق – علیه السّلام – : ما فَتَحَ اللهُ علی عبدٍ باباً من امرِ الدنیا إلا فَتَحَ اللهُ علیه من الحرصِ مِثلَه.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: خداوند دری از امور دنیا را بر بنده نگشاید جز اینکه مانند آن دری از حرص بر او بگشاید.

«الکافی، ج ۲، ص ۳۱۹»

قال الإمام الصّادق – علیه السّلام – : رَأسُ کلِّ خطیئةٍ حبُّ الدنیا.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: سرآغاز هر گناه، دوستی دنیا است.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۱۵»

قال الإمام الصّادق – علیه السّلام – : . . . الحُبُّ أَفضَلُ مِنَ الخَوفِ ثُمَّ قالَ وَ الله ما أَحبَّ اللهَ مَن أَحبَّ الدُّنیا وَ والَی غَیرَنا وَ مَن عَرَفَ حَقَّنا و أحبَّنا فَقَد أَحبَّ اللهَ تَبارکَ و تَعالَی.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: دوستی از ترس برتر است سپس فرمودند: سوگند به خدا کسی که دنیا را دوست داشته باشد خدا را دوست نداشته است و غیر ما را دوست داشته و کسی که حق ما را شناخته و ما را دوست داشته باشد البته خدای تبارک و تعالی را دوست داشته است.
«الکافی، ج ۸، ص ۱۲۸»

قال رسول الله – صلّی الله علیه و آله – : إنه ما سَکَنَ حبُّ الدنیا قَلْبَ عَبدٍ إلا التاطَ فیها بثلاث: شُغلٍِ لا ینفَدُ عناءهُ، و فقرٍ لا یُدرک غِناه، و أملٍ لا ینالُ مُنْتهاه.
رسول خدا – صلّی الله علیه و آله – فرمودند: دوستی دنیا در دل بنده ای جای نگرفت جز اینکه سه خصلت در آن پیوسته وجود دارد: ۱٫ مشغولیتی که رنجش پایان نپذیرد. ۲٫ فقری که توانگریش درک نشود. ۳٫ آرزوئی که به پایانش نرسد.
«بحارالانوار، ج ۷۴، ص ۱۸۸»

قال رسول الله – صلّی الله علیه و آله – : إن أولَ ما عُصِیَ الله عزوجل به ستٌّ: حبُّ الدنیا و حبَّ الرئاسة و حبُ الطعامِ و حبُّ النَومِ و حبُّ الراحةِ و حبُّ النساءِ.
رسول خدا – صلّی الله علیه و آله – فرمودند: سرآغاز نافرمانی خدا – عزوجل – شش چیز است: ۱٫ دوستی دنیا. ۲٫ دوستی ریاست. ۳٫ دوستی خوراک. ۴٫ دوستی خواب ۵٫ دوستی راحتی ۶٫ دوستی زنان.
«الکافی، ج ۲، ص ۲۸۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : مِنْ اَقْبَحِ الکِبرِ، تکبُّرُ الرَّجُلِ علی ذَوی (ذی) رَحِمِهِ وَ اَبناءِ جنسِهِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: از زشت ترین تکبرها، تکبر کسی است که در برابر خویشان و همنوعان خود تکبر می ورزد.
«عیون الحکم و المواعظ، ص ۴۷۳»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الکِبرُ مَصیَدَةُ اِبلیسَ العُظمی.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: تکبر دام بزرگ شیطان است.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲»

قال الامام علی – علیه السّلام – : من تکبَّرِ النّاسِ ذَلَّ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: هر کس بر مردم تکبر بورزد ذلیل می شود.
«بحارالانوار، ج ۷۷، ص ۲۳۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : لا یَتَعَلَّمُ مَن یتکَبَّرُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: کسی که تکبر می ورزد چیزی را نمی آموزد.
«غرر الحکم، ح ۱۰۵۸۶»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اِستَعذُّوا باللهِ مِن لواقِحِ الکِبرِ… فَلَو رَخَّصَ اللهُ فی الکِبرِ لِاَحَدٍ مِن عِبادِهِ لَرَخَّصَ فیه لِخاصَّةِ اَنبیائِهِ وَ اَولیائِهِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: به خدا پناه ببرید از عواقب تکبر… . اگر خدا تکبر را برای احدی از بندگانش مجاز می دانست، بدون تردید برای خواص از انبیاء و اولیاء خود، تجویز می نمود.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۲»

قال رسول الله – صلّی الله علیه و آله – : اکثر اهل جَهنمَ المتَکَبّروُنَ.
پیامبر اکرم – صلّی الله علیه و آله – فرمودند: بیشتر اهل دوزخ متکبران هستند.
«ثواب الاعمال، ص ۵۰۲»

قال ابو جعفر – علیه السّلام – : الکِبرُ مَطایا النّار.
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: کبر از مرکب های دوزخ است (که انسان را به جهنم می برد).
«ثواب الاعمال، ص ۵۰۰»

قال الصادق – علیه السّلام – : ما من رجُلٍ تکبَّرَ او تَجَبَّرَ اِلا لِذِلّةٍ وَجَدَها فی نفسِهِ.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: کسی تکبر نمی ورزد جز آنکه کمبود و ذلتی در درون خود احساس می کند.
«الکافی، ج ۳، ص ۴۶۲»

قال الصّادق – علیه السّلام – : اَعظَمُ الکِبرِ اَن تَسَفَهَ الحقَّ وَ تَغَمِصَ النّاس.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: عظیم ترین حالت تکبر آن است که در برابر حق تجاهل ورزی (خود را به سفاهت بزنی) و مردم را نادیده بگیری.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۱۱»

قال ابو عبدالله – علیه السّلام – : اِنَّ المُتکبّرینَ یَجعَلُونَ فی صُورَةِ الذّرِّ یَتَوَطَّأُهُمُ النّاس حتّی یَفرغَ اللهُ مِن الحساب.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: انسانهای متکبر در قیامت به صورت مورچگان پدیدار می گردند و زیر دست و پای مردم قرار می گیرند تا خداوند از حسابرسی فارغ گردد.
«الکافی، ج ۳، ص ۴۲۴»

قال الصادق – علیه السّلام – : اَلاِستِکبارُ هُوَ اوَّلُ مَعصیَةٍ عُصِیَ اللهُ بِهِ.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: تکبر ورزی، اولین گناهی است که به عنوان نافرمانی از خدا، صورت پذیرفته است.
«بحارالانوار، ج ۶۰، ص ۲۷۴»

قالَ سَئَلتُ ابا عبدِاللهِ – علیه السّلام – عن اَدنی الاِلحادِ قال: اِنَّ الکِبرَ اَدناهُ.
راوی می گوید از امام صادق – علیه السّلام – درباره کمترین درجه الحاد (بی دینی) سئوال کردم، امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: کمترین درجه الحاد، تکبر است.
«الکافی، ج ۳، ص ۴۲۳»

قال الباقر – علیه السّلام – : قال رسول الله – صلّی الله علیه و آله – : ویلٌ لِمَن یَختالُ فی الارضِ یُعارضُ جَبّارَ السّمواتِ و الارضِ.
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: پیامبر – صلّی الله علیه و آله – فرموده است: وای بر کسی که در زمین تکبر ورزد که با خدای جبار آسمانها و زمین به معارضه برخاسته.
«ثواب الاعمال، ص ۶۲۷»

قال الامام علی – علیه السّلام – : الحِرصُ و الکِبرُ و الحَسَدُ دَواعٍ اِلی التَّقَحُّمِ فی الذُّنُوب.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: حرص و تکبر و حسد، انگیزه روی آوردن به گناه و عصیان می باشند.
«نهج البلاغه، حکمت ۳۷۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : اِیّاک و الکِبرَ فَانَّهُ اَعْظَمُ الذُّنُوبِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: از تکبر بر حذر باش، زیرا که تکبر بزرگترین گناهان است.
«غرر الحکم، ح ۱۹۸۵»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إنَّ مِنَ الغِیبَةِ أَن تَقُولَ فی أَخِیکَ مَا سَتَرَهُ اللهُ عَلَیهِ، وَ إنَّ مِنَ البُهتَانِ أَن تَقُولَ فی أخیکَ مَا لَیسَ فِیهِ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: غیبت آن است که در مورد برادرت آنچه را خدا پوشانده بیان کنی و بهتان آن است که آنچه در او نیست را به او نسبت دهی.
«بحار الانوار، ج ۲، ص ۲۴۸»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إذَا اِتَّهَمَ المُؤمِنُ أخَاهُ اِنمَاثَ الإیمَانُ مِن قَلبِهِ کَمَا یَنمَاثُ المِلحُ فی المَاءِ.
امام صادق – علیه السلام – فرمود : هرگاه مؤمن به برادر (دینی) خود تهمت زند، ایمان در قلب او ناپدید می شود همچنان که نمک در آب حلّ می‏شود.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۶۱»

قال الامام زین العابدین – علیه السلام – : مَن رَمَی النَّاسَ بِمَا فِیهِم رَمُوهُ بِمَا لَیسَ فِیهِ.
امام سجاد – علیه السلام – فرمودند: هر کس به مردم عیبی را که دارند نسبت دهد، مردم به او عیبی را که ندارد نسبت دهند.
«بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۱۶۰»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : مَن اِتَّهَمَ أخَاهُ فی دِینِهِ فَلا حُرمَةَ بَینَهُمَا.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: هر کس به برادر دینی خود تهمت زند حرمتی میان آن دو به جا نمی‏ماند.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۶۱»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : … وَ أَمَّا عَلامَةُ الفَاسِقِ فَأَربَعَةٌ: اَللَّهوُ، وَ اللَّغوُ، وَ العُدوَانُ، وَ البُهتَانُ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: فاسق چهار نشانه دارد: (اشتغال به) لهو، لغو، دشمنی و بهتان.
«بحار الانوار، ج ۱، ص ۱۲۰»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : من بَهَّتَ مُؤمِناً أو مُؤمِنَةً أو قَالَ فِیهِ مَا لَیسَ فِیهِ أقَامَهُ اللهُ تَعَالی یَومَ القِیَامَةِ عَلَی تَلٍّ مِن نَّارٍ حَتَّی یَخرُجَ مِمَّا قَالَهُ فِیهِ.
پیامبر خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: هر کس به مرد یا زن مؤمن بهتان زند یا درباره او چیزی بگوید که از آن مبراست خداوند در روز رستاخیز وی را بر تلّی از آتش نگه دارد تا از حرف خود درباره او برگردد.
«بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۱۹۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : اَلمُؤمِنُ لا یَغُشُّ أخَاهُ وَ لا یَخُونُهُ وَ لا یَخذُلُهُ وَ لا یَتَّهِمُهُ وَ لا یَقُولُ لَهُ: أنَا مِنکَ بَرِئٌ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: مومن با برادر مومنش فریبکاری نمی کند و به او خیانت نمی ورزد و او را خوار نمی سازد و به او تهمت نمی زند و به او نمی گوید من از تو بیزارم.
«بحار الأنوار، ج ۲، ص ۱۴۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن دَخَلَ مَدَاخِلَ السُوءِ اِتَّهَمَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر که به جاهای بد رفت و آمد کند، مورد بدگمانی و تهمت واقع شود.
«بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۹۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : اَلبُهتَانُ عَلَی البَرِئِ أعظَمُ مِنَ السَّمَاءِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: بهتان زدن به آدم بی گناه (گناهش) بزرگتر از آسمان است.
«بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۳۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : لا قحَةَ کَالبُهتِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هیچ بی شرمی و وقاحتی چون بهتان زدن نیست.
«غرر الحکم، ح ۴۴۳۸»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : لاتَمزَح فَیَذهَبَ نُورُک.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: شوخی مکن؛ زیرا نورانیّتت از بین می رود.
«أمالی شیخ صدوق، ص ۴۳۶»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : اَلمِزَاحُ السَّبَابُ الأَصغَرُ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: شوخی، دشنام کوچک است.
«الکافی، ج ۲، ص ۶۶۵»

قال الامام علی – علیه السلام – : اَلمِزَاحُ یُورِثُ الضَّغَائِنَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: شوخی، کینه بر جای می گذارد.
«تحف العقول، ص ۸۶»

قال الامام علی – علیه السلام – : لِکلِّ شَئٍ بَذرٌ وَبَذرُ العَدَاوَةِ اَلمِزَاحُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر چیزی را بذری است و بذر دشمنی شوخی است.
«غرر الحکم، ح ۷۳۱۶»

قال الامام علی – علیه السلام – : فی السَّفَهِ وَکثرَةِ المِزَاحِ اَلخُرقُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: در سبک سری و شوخی زیاد، حماقت نهفته است.
«غرر الحکم، ح ۶۵۲۳»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : بینما موسی – علیه السلام – جالسا إذ أقبل إبلیس … قال موسی: فأخبرنی بالذنب الذی إذا أذنبه ابن آدم استحوذت علیه؟ قال: إذا أعجبته نفسه، واستکثر عمله، وصغر فی عینه ذنبه.
رسول خدا – صلّی الله علیه و آله – فرمودند: موسی – علیه السّلام – نشسته بود که ابلیس نزد او آمد، موسی فرمودند: مرا از آن گناهی خبر ده که اگر آدمی مرتکبش شود تو بر او استیلا می یابی؟ ابلیس گفت: هر گاه خودپسند شود و عملش را زیاد بیند و گناهش در نظرش خَُرد آید.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۱۴»

قال الإمام علی – علیه السلام – (من کتاب له إلی الحارث الهمدانی): احذر الغضب، فإنه جند عظیم من جنود إبلیس.
امام علی – علیه السّلام – (در نامه خود به حارث همدانی)، فرمودند: از خشم دوری کن، زیرا که خشم یکی از لشگریان بزرگ ابلیس است.
«نهج البلاغه، نامه ۶۹»

قال الإمام الصادق – علیه السلام – : من لم یبال ما قال وما قیل فیه فهو شرک شیطان، ومن لم یبال أن یراه الناس مسیئا فهو شرک شیطان، ومن اغتاب أخاه المؤمن من غیر ترة بینهما فهو شرک شیطان … .
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: کسی که اهمیت ندهد چه می گوید و درباره اش چه گفته می شود او شریک شیطان است و کسی که برایش مهم نباشد مردم او را بدکار ببینند (و بشناسند نیز) شریک شیطان است و کسی که از برادر مؤمن خود غیبت کند بی آن که میانشان ظلم و ستمی رفته باشد، شریک شیطان است و هر که شیفته حرام و شهوت زنا باشد شریک شیطان است.
«الخصال، ص ۲۱۶»

قال الامام الرضا – علیه السّلام – : اِستماع الاَوتار مِنَ الکبائر.
امام رضا – علیه السّلام – فرمودند: گوش دادن به (صدای) تارهای موسیقی از گناهان کبیره است.
«مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۲۰»

قال الامام الباقر – علیه السّلام – : الغناءُ یُنبِتُ النفاق فی القلب کما یُنبت النخلُ الطلع.
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: غناء و آوازه خوانی نفاق و دروئی را در دل می رویاند همان گونه که درخت نخل، خوشه خرما را رویش می دهد.
«دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۲۰۸»

قال الامام الباقر – علیه السّلام – : الغِناءُ مِمّا وَعَدَاللهُ علیه النارَ و تلاهذه الآیة: و مِنَ الناس مَن یشتری لهوَ الحدیث لیُضِلَّ عن سبیل الله … (لقمان، ۶).
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: غنا و آوازه خوانی از جمله گناهانی است که خداوند برای آن وعده آتش داده است، سپس این آیه را تلاوت فرمودند: «برخی از مردم کسانی هستند که سخن بیهوده را می خرند تا دیگران را از روی نادانی از راه خدا گمراه کنند و آیات الهی را به استهزاء گیرند، برای آنان عذابی خوارکننده خواهد بود».
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۲۲۶»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : بیتُ الغناء بیتٌ لا تُؤمَنُ فیه الفجیعةُ و لا تُجابُ فیه الدَّعوةُ و لا تَدخلُه الملائکة.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: خانه ای که در آن غناء و ساز و آواز نواخته شود، از مصیبت ها و بلاهای دردناک در امان نیست و دعا در آن خانه مستجاب نمی گردد و فرشتگان به آن خانه وارد نمی شوند.
«دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۲۸۰»

عن ابی عبدالله – علیه السّلام – فی قول الله تعالی: «و اجتنبوا قولَ الزُّور» (حج، ۳۰)، قال: قول الزُّورِ الغِناء.
امام صادق – علیه السّلام – درباره سخن خداوند که می فرماید: «از گفتار باطل بپرهیزید» فرمودند: گفتار باطل همان غناء است.
«وسائل الشیعه، ج۱۲، ص۲۲۷»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : شرُّ الاَصواتِ الغِناء.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: بدترین صداها، غناء (و آوازه خوانی) است.
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۲۲۹»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : الغناءُ مجلسٌ لاینظر اللهُ اِلی اَهلهِ.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: مجلس غناء مجلسی است که خدواند به اهل آن نظر (لطف و رحمت) نمی کند.
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۲۸۸»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : الغناءُ یورث النفاقَ و یُعقِبُ الفقر.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: غناء و آوازه خوانی باعث نفاق و دوروئی شده و فقر و تنگدستی را به دنبال دارد.
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص۲۳۰»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : الغناءُ عُشُّ النفاق.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: غناء و آوازه خوانی، لانه نفاق و دوروئی است.
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۲۲۷»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : الغناءُ یُورِثُ الفقر.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: غناء و آوازه خوانی موجب فقر و تنگدستی می گردد.
«مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۱۳»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : اِستماعُ اللَّهو و الغناء یُنبِتُ النفاقَ کما یُنبت الماءُ الزَّرع.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: گوش کردن به چیزهای بیهوده و غناء و آوازه خوانی، نفاق را می رویاند همان گونه که آب کشتزار را می رویاند.
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۲۳۶»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : لا یَحِلُّ بیعُ الغِناء و لا شِراءُه و استماعُه نفاقٌ و تعلیمهُ کُفر.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: خرید و فروش (آلات) غناء و ساز وآواز حلال نیست و گوش دادن به آن، نفاق و دوروئی و آموزش دادنش، کفر و بی دینی است.
«دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۲۰۹»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : مَنْ اَنْعم الله علیه بِنعمةٍ فَجاءَ عند تلک النّعمة بِمِزمارٍ فقد کَفَرَها.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: کسی که خداوند به او نعمتی عطا فرماید و با وجود آن نعمت به نی و ساز و آواز روی آورد، کفران نعمت کرده است.
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۲۳۳»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : اَلمُغَنّیةُ ملعونةٌ و مَن آواها و أکَلَ کسبَها ملعونٌ.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: زن آوازه خوان ملعون است و کسی که او را جای دهد و از درآمد آوازه خوانی او بخورد (روزی خود را بگذراند) نیز ملعون است.
«بحار الانوار، ج ۷۹، ص ۲۱۱»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : لا تَدخلُ الملائکةُ بیتاً فیه خَمرٌ أو دفٌّ أو طَنبُور أو نَردٌ و لا یُستجابُ دعاءُ هُم و تَرتفِع عَنهم البرکةُ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: فرشتگان وارد خانه ای که در آن شراب یا دایره یا طنبور (نوعی از آلات موسیقی) و یا نرد (نوعی وسیله قمار) باشد، نمی شوند و دعای اهل آن خانه مستجاب نمی گردد و برکت از آنان برداشته می شود.
«مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۱۸»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : یُحشَر صاحبُ الغناء مِن قبره اَعمی و اَخرس و اَبکم.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: دارنده (آلات) غناء و آوازه خوانی محشور می شود در حالی که کور و کر و لال است.
«مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۱۹»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : یُحشرُ صاحبُ الطَّنبور یوم القیامةِ و هو أسودُ الوجهِ و بِیَده طنبورٌ من نار و فوقَ رأسه سبعون اَلف ملکٍ، بید کُلُّ ملکٍ مِقْمعَةُ یَضربون رأسَهُ و وجهَه.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: دارنده طنبور (نوعی از آلات موسیقی) روز قیامت محشور می شود در حالی که صورتش سیاه و در دستش طنبوری از آتش است و بالای سرش هفتاد هزار فرشته قرار دارند که در دست هر کدام از آنها عمودی آهنین است که بر سر و صورتش می زنند. «مستدرک الوسائل، ج ۱۳، ص ۲۱۹»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : مَنِ استمعَ اِلی اللَّهو یُذابُ فی اُذُنهِ الآنُک.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که به چیزهای لهو و بیهوده گوش فرادهد (روز قیامت) در گوشش سرب گداخته (و ذوب شده) ریخته می شود.
«دعائم الاسلام، ج ۲، ص ۲۱۰»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : ثلاثٌ یَقسینَ القلبَ: اِستماعُ اللَّهو و … .
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: سه چیز باعث قساوت و سنگ دلی می گردد: (یکی از آنها) گوش دادن به چیزهای لغو و بیهوده است.
«بحار الانوار، ج ۷۹، ص ۲۵۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : اَربعٌ یُفسِدنَ القلبَ و یُنبتنَ النفاقَ فی القلب کما یُنبِتُ الماءَ الشجرَ؛ اِستماعُ اللَّهو و … .
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: چهار چیز است که قلب و روح را تباه و نفاق را در آن می رویاند، همچنان که آب، درخت را می رویاند؛ (یکی از آنها) گوش دادن به چیزهای لغو و بیهوده است.
«بحار الانوار، ج ۷۹، ص ۲۵۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : الغناءُ رُقْیَةُ الزّنا.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: غناء و آوازه خوانی، طلسم زناکاری است.
«بحار الانوار، ج ۷۹، ص ۲۴۷»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : کان اِبلیسُ اَوّلَ مَن تَغَنّی.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: ابلیس نخستین کسی است که به غناء و آوازه خوانی پرداخت.
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۲۳۱»
رذایل اخلاقی
قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : تَرکُ العِبَادَةِ یُقسِی القَلبَ تَرکُ الذِّکرِ یُمِیتُ النَّفسَ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: ترک عبادت، دل را سخت می کند، رها کردن یاد خدا، جان را می میراند.
«تنبیه الخواطر، ج ۲، ص ۱۲۰»

قال الامام الباقر – علیه السلام – : إِنَّ للهِ عُقُوبَاتٍ فی القُلُوبِ وَالأبدَانِ، ضَنکٌ فی المَعِیشَةِ وَ وَهنٌ فی العِبَادَةِ، وَ مَا ضُرِبَ عَبدٌ بِعُقُوبَةٍ أَعظَمَ مِن قَسوَةِ القَلبِ.
امام باقر – علیه السلام – فرمودند: خداوند را برای دلها و بدنها کیفرهایی است؛ تنگی در معیشت و سستی در عبادت و به هیچ بنده ای کیفری بزرگ تر از سنگ دلی چشانده نشده است.
«تحف العقول، ص ۲۹۶»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : شَرُّ العَمَی عَمَی القَلبِ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: بدترین کوری، کوری دل است.
«أمالی شیخ صدوق، ص ۳۹۵»

قال الامام الباقر – علیه السّلام – : لَعَنَ رسول الله – صلّی الله علیه و آله – رجلاً ینظر إلی فَرْجِ امرأةٍ لا تحلُّ له.
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: رسول خدا – صلّی الله علیه و آله – مردی را که به عورت زن نامحرم نگاه کند، لعنت فرمود.
«وسائل الشیعه، ج ۱۴، ص ۱۳۸»

قال الامام علی – علیه السّلام – : مَن نَظَرَ بعینِ هواه إفتَتَنَ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: کسی که با چشم هوی و هوس نگاه کند، در فتنه و گناه افتد.
«غرر الحکم، ص ۳۶۸»

قال الامام علی – علیه السّلام – : نَهی رسول الله – صلّی الله علیه و آله – أن ینظر الرجلُ إلی عورة أخیه المسلم و قال: من تأمَّل عورةَ أَخیه المسلم لَعَنَه سبعون ألف ملکٍ و نَهی المرأةَ إن تنظر إلی عورةِ المرأة.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: رسول خدا – صلّی الله علیه و آله -‌ نهی فرمودند از این که مرد به عورت برادر مسلمانش نگاه کند و فرمودند هر کس با توجّه به عورت برادر مسلمانش نظر افکند، هفتاد هزار فرشته او را لعنت کنند، و همچنین نهی فرمودند از نگاه کردن زن به عورت زن دیگر.
«من لا یحضره الفقیه، ج ۴، ص ۹»

ارسال نظر

درباره‌ی این وبلاگ

این پایگاه توسط تبیان گیلان برای واحد مبلغین طراحی و راه اندازی شده است. تمام حقوق آن متعلق به مرکز تحقیقات اینترنتی تبیان گیلان و اداره کل تبلیغات اسلامی استان گیلان است..

تصاویر

دسته‌ها

بایگانی

  • admin: سلام ازحسن نظرجنابعالی تشکرمی کنم مدیروب [...]
  • admin: علیک سلام آنانکه خاک رابه نظرکیما کنند آیاشود که گوش [...]
  • رامین نظری: با عرض سلام و خداقوت بسیار عالی بود در عین اختصار جامع [...]
  • جعفر: با سلام، من همیشه وقتی زندگی این افراد را مطالعه میکنم [...]
  • admin: قران کریم می فرماید قدافلح من تزکی کسی که خودراازآلودگ [...]