احادیث رذایل اخلاقی (۲)

دسته: احادیث رذایل اخلاقی

۲ آذر ۱۳۹۰

قال الامام الصادق – علیه السلام – : اَلیَأسُ مِن رَوحِ اللهِ أَشَدُّ بَرداً مِنَ الزَّمهَرِیرِ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: نومیدی از رحمت خدا، سردتر از زمهریر است.
«بحار الأنوار، ج ۷۲، ص ۳۳۸»

قال الامام علی – علیه السلام – (فی صِفَةِ المُنَافِقِینَ): حَسَدَةُ الرَّخَاءِ وَ مُؤَکدُو البَلاءِ، وَ مُقنِطُو الرَّجَاءِ.
امام علی – علیه السلام – (در وصف منافقان) فرمودند: حسودانِ آسایش (دیگران) هستند و به گرفتاری (مردم) دامن می زنند و امید را به یأس می کشانند.
«نهج البلاغه، خطبه ۱۹۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : کلُّ قَانِطٍ آیِسٌ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر ناامیدی، ناکام است.
«غرر الحکم، ح ۶۸۴۲»

قال الامام علی – علیه السلام – : قَتَلَ القُنُوطُ صَاحِبَهُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: ناامیدی، صاحب خود را می کشد.
«غرر الحکم، ح ۶۷۳۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : فی القُنُوطِ اَلتَّفرِیطُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: نومیدی، موجب تفریط و تقصیر می شود.
«بحار الأنوار، ج ۷۷، ص ۲۱۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : أَعظَمُ البَلاءِ اِنقِطَاعُ الرَّجَاءِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: بزرگترین بلا, ناامیدی است.
«غرر الحکم، ح ۲۸۶۰»

قال الامام الحسن – علیه السلام – : اَلْغَفْلَةُ تَرکُکَ الْمَسْجِدَ، وَ طَاعَتُکَ الْمُفْسِدَ.
امام حسن – علیه السلام – فرمودند: غفلت آن است که مسجد رفتن (برای نماز) را ترک کنی و از شخص مفسد فرمان بری.
«بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۱۱۵»

قال الامام علی – علیه السلام – : دَوَامُ الْغَفْلَةِ یُعْمِی الْبَصِیرَةَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: ادامه یافتن غفلت، دیده بصیرت را کور می کند.
«غررالحکم، ح ۵۱۴۶»

قال الامام الباقر – علیه السلام – : إِیَّاکَ وَ الْغَفْلَةَ، فَفِیهَا تَکُونُ قَسَاوَةُ الْقَلْبِ.
امام باقر – علیه السلام – فرمودند: از غفلت بپرهیز؛ زیرا که در آن، قساوت دل است.
بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۱۶۴
قال الامام علی – علیه السلام – : مَنْ غَلَبَتْ عَلَیْهِ الْغَفْلَةُ مَاتَ قَلْبُهُ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر که غفلت بر او چیره گردد، دلش بمیرد.
«غررالحکم، ح ۸۴۳۰»

قال الامام علی – علیه السلام – : سکْرُ الْغَفْلَةِ وَ الْغُرُورِ أَبْعَدُ إِفَاقَةً مِنْ سُکِْرِ الْخَمُورِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: مستی غفلت و فریب، دیرتر از مستی شرابها زایل می شود.
«غررالحکم، ح ۵۶۵۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : وَیْلٌ لمَنْ غَلَبَتْ عَلَیْهِ الْغَفْلَةُ، فَنَسِیَ الرِحْلَةَ وَ لم یَسْتَعِدَّ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: وای بر کسی که غفلت بر او چیره آید و در نتیجه سفر (آخرت) را فراموش کند و خود را آماده نسازد.
«غررالحکم، ح ۲۶۵۶»

قال الامام علی – علیه السلام – : فی السُّکُونِ إلی الغفلَةِ اِغْتِرَارٌ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: روی آوردن به غفلت، موجب فریب خوردن است.
«غررالحکم، ح ۶۴۵۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : الغَفلَةُ ضِدُّ الحَزْمِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: غفلت، ضد هوشیاری است.
«غررالحکم، ح ۱۰۳۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : الغَفْلَةُ فَقْدٌ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: غفلت، موجب گم کردن (راه حق) است.
«غررالحکم، ح ۸۵»

قال الامام علی – علیه السلام – : الغَفْلَةُ طَربٌ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: غفلت، باعث آشفتگی (یا سرمستی) می شود.
«غررالحکم، ح ۲۲۱»

قال الامام علی – علیه السلام – : الغَفْلَةُ تَکْسِبُ الاغْتِرَارَ، و تُدْنِی مِنَ الْبَوَارِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: غفلت، فریب خوردگی می آورد و به هلاکت نزدیک می گرداند.
«غررالحکم، ح ۲۱۲۵»

قال الامام علی – علیه السلام – : اَلْغَفْلَةُ ضَلالَةٌ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: غفلت، گمراهی است.
«غررالحکم، ح ۱۹۶»

قال الامام علی – علیه السلام – : الغَفْلَةُ ضَلالُ النُّفُوسِ و عُنْوَانُ النّحُوسِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: غفلت، گمراهی جانها و سر لوحه شومی ها و نافرجامی هاست.
«غررالحکم، ح ۱۴۰۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : الغَفْلَةُ شِیمَةُ النَّوکَی.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: غفلت، خصلت احمقان است.
«غررالحکم، ح ۸۹۷»

قال الامام علی – علیه السلام – : فَیَالَهَا حَسْرَةً عَلَی کُلِّ ذِی غَفْلَةٍ أنْ یَکُونَ عُمْرُهُ عَلَیْهِ حُجَّةً، وَ أنْ تُؤَدِّیَهُ أیَامُهُ إلی الشَّقْوَةِ!
امام علی – علیه السلام – فرمودند: ای دریغا بر هر غافلی که عمرش بر ضد او حجت باشد و روزهایش او را به سوی بدبختی کشاند!
«نهج البلاغه، خطبه ۶۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : الغَفْلَةُ أضَرُّ الاَعْدَاءِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: غفلت، زیانبارترین دشمنان است.
«غررالحکم، ح ۴۷۲»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إِذَا رَأَیتُمُ العَبدَ مُتَفَقِّداً لِذُنُوبٍ (النَّاسِ) نَاسِیاً لِذُنُوبِهِ، فَاعلَمُوا أَنَّهُ قَد مُکِرَ بِهِ.
امام صادق – ‏علیه السلام – فرمودند: هر گاه دیدید بنده گناهان مردم را می‏جوید و گناهان خودش را از یاد برده است، بدانید که گرفتار مکر خدا شده است.
«مستطرفات السرائر، ۵۶۹»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : مَنْ دَخَلَهُ الْعُجْبُ هَلَکَ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: هر که مبتلا به خودپسندی شود، نابود می گردد.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۱۳»

الامام الصادق – علیه السلام – : لا جَهْلَ أَضَرُّ مِنَ العُجْبِ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: هیچ نادانی ای زیانبارتر از خودپسندی نیست.
«الاختصاص، ص ۲۲۷»

قال الامام الهادی – علیه السلام – : العُجْبُ صَارِفٌ عَنْ طَلَبِ الْعِلْمِ، داعٍ إِلَی الغمطِ.
امام هادی – علیه السلام – فرمود: خودپسندی، (آدمی را) از طلب علم باز می دارد و به تحقیر دیگران فرا می خواند.
«بحار الانوار، ج ۷۲، ص ۱۹۹»

قال الامام علی – علیه السلام – : العُجْبُ هَلاکٌ، والصَبْرُ مَلاکٌ.
امام علی – علیه السلام – فرمود: خودپسندی، مایه نابودی است و شکیبایی مایه سامان یافتن (کارها).
«الخصال، ص ۵۰۶، ح ۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : الإِعْجَابُ ضِدُّ الصَّوَابِ، وآفَةُ الأَلْبَابِ.
امام علی – علیه السلام – فرمود: خودپسندی، دشمن درستی و آفت خردهاست.
«تحف العقول، ص ۷۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : آفَةُ الدِّینِ سُوءُ الظَّنِّ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: آفت دین بدگمانی است.
«غرر الحکم، ۳۹۲۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن کَثُرَت رَیبَتُهُ کَثُرَت غَیبَتُهُ.
امام علی – ‏علیه السلام – فرمودند: هرکه گمانهای بدش زیاد باشد، غیبتش (از مردم یا مردم از او) زیاد شود.
«غرر الحکم، ح ۸۰۹۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : أَسوَأُ النَّاسِ حَالاً مَن لم یَثِق بِأَحَدٍ لِسُوءِ ظَنِّهِ، وَلم یَثِق بِهِ أَحَدٌ لِسُوءِ فِعلِهِ.
امام علی‏ – علیه السلام – فرمودند: آن کس از همه حال و روزش بدتر است، کسی است که به سبب بدگمانیش به هیچ کس اعتماد ندارد و به سبب بدرفتاریش هیچ کس به او اعتماد نمی‏کند.
«بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۹۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن غَلَبَ عَلَیهِ سُوءُ الظَّنِّ لم یَترُک بَینَهُ و بَینَ خَلِیلٍ صُلحاً.
امام علی‏ – علیه السلام – فرمودند: هرکه بدگمانی بر او چیره شود، بین او و دوستانش دوستی ای باقی نمی ماند.
«غرر الحکم، ح ۸۹۵۰»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن سَاءَ ظَنُّهُ سَاءَت طَوِیَّتُهُ.
امام علی‏ – علیه السلام – فرمودند: هرکه بدگمان باشد، بدنهاد و بد طینت شود.
«غرر الحکم، ح ۷۷۹۲»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَن سَاءَت ظُنُونُهُ اِعتَقَدَ الخِیَانَةَ بِمَن لا یَخُونُهُ.
امام علی‏ – علیه السلام – فرمودند: هرکه گمانهای بد برد، کسی را که به او خیانت نمی‏کند، خیانتکار شمارد.
«غرر الحکم، ح ۸۸۳۷»

قال الامام علی – علیه السلام – : اَلرَّجُلُ السُّوءُ لایَظُنُّ بِأَحَدٍ خَیراً، لأنَّهُ لا یَرَاهُ إلا بِوَصفِ نَفسِهِ.
امام علی – ‏علیه السلام – فرمودند: آدم بد، به هیچ کس خوشبین نیست ؛ زیرا همه را مانند خودش می بیند.
«غرر الحکم، ح ۲۱۷۵»

قال الامام علی – علیه السلام – : شَرُّ النَّاسِ مَن لا یَثِقُ بِأَحَدٍ لِسُوءِ ظَنِّهِ، وَلا یَثِقُ بِهِ أَحَدٌ لِسُوءِ فِعلِهِ.
امام علی‏ – علیه السلام – فرمودند: بدترین مردم کسی است که به سبب سوء ظنی که دارد به هیچ کس اعتماد نمی‏کند و دیگران نیز به سبب بد کرداریش به او اعتماد نمی‏کنند.
«غرر الحکم، ح ۵۷۴۸»

قال الامام علی – علیه السلام – : سُوءُ الظَّنِّ بِالمُحسِنِ شَرُّ الإِثمِ وَأَقبَحُ الظُّلمِ.
امام علی‏ – علیه السلام – فرمودند: بدبینی به نیکوکار بدترین گناه و زشت‏ترین ستم است.
«غرر الحکم، ح ۵۵۷۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : سُوءُ الظَّنِّ بِمَن لا یَخُونُ مِنَ اللُّؤمِ.
امام علی‏ – علیه السلام – فرمودند: بدبینی به کسی که خیانت نمی‏کند، از پستی است.
«غرر الحکم، ح ۵۵۷۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : سُوءُ الظَّنِّ یُفسِدُ الاُمُورَ وَیبعثُ عَلَی الشُّرُورِ.
امام علی‏ – علیه السلام – فرمودند: بدگمانی کارها را تباه می‏کند و باعث روی آوردن به انواع بدیها می‏شود.
«غرر الحکم، ح ۵۵۷۵»

قال الامام علی – علیه السلام – : لا دِینَ لِمُسِئِ الظَّنِّ.
امام علی‏ – علیه السلام – فرمودند: برای بد گمان، دینی نیست (دین ندارد).
«غرر الحکم، ح ۱۰۵۱۱»

قال الامام علی – علیه السلام – مِن کِتَابِهِ لِلأَشتَرِ لَمَّا وَلاهُ مِصرَ: إِنَّ البُخلَ وَالجَورَ وَالحِرصَ غَرَائِزُ شَتَّی یَجمَعُهَا سُوءُ الظَّنِّ بِاللهِ، کُمُونُهَا فی الأَشرَارِ.
امام علی‏ – علیه السلام – (در فرمان استانداری مصر به مالک اشتر) فرمودند: همانا بخل و ستم و آزمندی (حرص) خصلتهای گوناگونی هستند که منشأ آنها بدگمانی به خداست و در نهاد اشرار از مردمان نهفته‏اند.
«بحار الانوار، ج ۷۷، ص ۲۴۳»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إِنَمَّا الجًبَّارُ الملعُونُ مَن غَمَصَ النَّاسَ وَ جَهِلَ الحَقَّ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: جباری که مورد لعن است کسی است که مردم را خوار و سبک بشمارد و نسبت به حق نادانی ورزد.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۱۱»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : مَنْ حَقَّرَ مُومِناً لِقِلَّةِ مَالِهِ حَقَّرَهُ اللهُ فَلَم یَزَلْ عِنْدَ اللهِ مَحْقُوراً حَتَّی صَنَعَ یَتُوبَ مِمَّا.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: هر کس مومنی را به خاطر کمی مالش تحقیر کند، خدا او را تحقیر خواهد نمود و پیوسته در نزد خدا تحقیر شده خواهد بود تا از کاری که انجام داده توبه نماید.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۵۱»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : مَنْ اِسْتَذَلَّ مُومِناً وَ حَقَّرَهُ لِقِلَّةِ ذَاتِ یَدِهِ وَ لِفَقْرِِهِ شَهَّرَهُ اللهُ یَوْمَ القِیامَةِ عَلَی رُوُوسِ الْخَلائِقِ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: هر کس مومنی را به خاطر تنگدستی و ناداریش خوار شمارد، خداوند او را در برابر همه خلائق رسوا خواهد ساخت.
«ثواب الأعمال، ص ۵۷۰»

قال الامام علی – علیه السلام – : و مَن تَکَبَّرَ حُقِّرَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: هر کس تکبر ورزد، تحقیر گردد.
«نهج السعادة، ج ۱، ص ۵۴»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إنَّ اللهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالی یَقُولُ: مَنْ أَهَانَ لی وَلِیّاً فَقَدْ أَرْصَدَ لِمُحَارِبَتِی و اَنَا أَسْرَعُ شَئ إِلَی نُصْرَةِ أوْلِیَائِی.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: خدای تبارک و تعالی می‏فرماید: هر که یکی از دوستان مرا خوار شمارد، آماده جنگ با من شده است و من در یاری دادن دوستدارانم شتابنده ترینم.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۵۱»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : مَنْ حَقَّرَ مُؤمِناً مِسْکِیناً لم یَزَلِ اللهُ لَهُ حَاقِراً مَاقِتاً حَتَّی یَرْجِعَ عَنْ مَحْقَرَتِِِِِِِِِِهِ إیَّاهُ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: هر که مؤمن بینوایی را حقیر شمارد، خداوند پیوسته او را تحقیر کند و دشمنش دارد تا آن گاه که از تحقیر او دست بردارد.
«بحار الانوار، ج ۷۲، ص ۵۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : أَمَرَنِی رَبِّی بِحُبِّ المَسَاکِینَ المُسلِمِینَ وَ اعلَمُوا أَنَّهُ مَن حَقَّرَ أَحَداً مِنَ المُسلِمِینَ أَلقَی اللهُ عَلَیهِ المَقتَ مِنهُ وَ المَحقَرَةَ حَتَّی یَمقُتَهُ النَّاسُ وَ اللهُ لَهُ أَشَدُّ مَقتاً.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: پروردگارم مرا فرمان داده به محبّت داشتن به مسلمانان فقیر و بدانید هر کس فردی از مسلمانان را تحقیر کند، خدا بر او غضبناک خواهد شد و او را خوار خواهد نمود تا مردم بر او غضب کنند و خدا غضبش بیشتر است.
«مستدرک سفینة البحار، ج ۲، ص ۳۳۴»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : حَسبُ ابْن آدَمَ مِنَ الشَّرِ أَنْ یُحَقِّرَ أَخَاهُ الْمُسْلِمَ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: در بدی فرزند آدم همین بس که برادر مسلمان خود را کوچک شمارد.
«تنبیه الخواطر، ج ۲، ص ۱۲۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : لا تُحَقِّرَنَّ أحَداً مِنَ الْمُسْلِمِینَ، فَإِنَّ صَغِیرَهُمْ عِنْدَ اللهِ کَبِیرٌ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: هیچ مسلمانی را خوار و حقیر مشمار؛ زیرا کوچک آنان هم نزد خداوند بزرگ است.
«تنبیه الخواطر، ج ۱، ص ۳۱»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : مَنْ اِسْتَذَلَّ مُؤمِناً أَوْ مُؤمِنَةً أَوْ حَقَّرَهُ لِفَقْرِهِ أَوْ قِلَّةِ ذَاتِ یَدِهِ، شَهَّرَهُ اللهُ تَعَالی یَوْمَ القِیَامَةِ ثُمَّ یُفْضِحُهُ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: هر کس مرد یا زن مؤمنی را خوار و ذلیل شمارد و یا به سبب تهیدستی یا کم بضاعتی حقیر شمارد، خدای تعالی در روز رستاخیز او را انگشت‏نما و سپس رسوا و مفتضحش کند.
«بحار الانوار، ج ۷۲، ص ۴۴»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : ألا وَ مَنِ اسْتَخَفَّ بِفَقِیرٍ مُسْلِمٍ فَقَدْ اِسْتَخَفَّ بِحَقِّ اللهِ، وَ اللهُ یَسْتَخِفُّ بِهِ یومَ القِیَامَةِ إلا أنْ یَتُوبَ.
پیامبر اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: آگاه باشید که هر کس مسلمان فقیری را خوار و سبک بشمارد حق خدا را سبک شمرده و در روز قیامت خدا او را خوار و سبک خواهد نمود مگر اینکه توبه نماید.
«بحار الانوار، ج ۷۲، ص ۳۷»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : إنّما الشَّحیح مَنْ منع حقَّ الله و أنفقَ فی غَیرِ حقِّ اللهِ عزّوجل.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: بخیل کسی است که از پرداخت حق خدا (مانند زکات و خمس) خودداری نموده، در راه غیر خدا بذل و بخشش می‌کند.
«معانی الاخبار، ص ۲۴۶»

سُئلَ الامام الحسن – علیه السّلام – عن البُخل، فقال: هو أنْ یَری الرَّجلُ ما أنفقهُ تَلَفاً و ما أمسَکَهُ شرَفا.
از امام حسن – علیه السّلام – در مورد معنای بخل پرسیدند، حضرت فرمودند: بخل آن است که انسان آنچه را انفاق و خرج می‌کند از دست رفته و بیهوده بپندارد و آنچه را که نگه می‌دارد، مایه شرف و بزرگی بداند.
«بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۱۱۳»
قال الامام الرّضا – علیه السّلام – : البَخیلُ بَعیدٌ مِن الله، بَعیدٌ من الجَنَّةِ، بَعیدٌ مِن النّاس، قریبٌ مِن النّار.
امام رضا – علیه السّلام – فرمودند: انسان بخیل از خدا، بهشت و مردم دور و به آتش دوزخ نزدیک است.
«بحار الانوار، ج ۶۸، ص ۳۵۶»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : جاهلٌ سَخِیٌّ أفضلُ مِن ناسکٍ بخیل.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: نادان با سخاوت و گشاده دست از پارسای بخیل، برتر است.
«بحار الانوار، ج ۷۴، ص ۲۸۸»

قال الامام الصادق – علیه السّلام – : لا یَطمَعَنَّ البَخیلُ فی صِلَةِ الرَّحم.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: شخص بخیل نسبت به صله رحم رغبتی از خود نشان نمی‌دهد.
«بحار الانوار، ج ۷۳، ص ۳۰۴»

قال الامام الصّادق – علیه السّلام – : خیارُکُم سُمَحائکُم و شِرارُکُم بُخَلائکُم.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: بهترین شما، جوانمردان با سخاوت و بدترین شما، بخیلانتان هستند.
«بحار الانوار، ج ۷۰، ص ۳۰۷»

قال الامام الصادق – علیه السّلام – : حَسْبُ البَخیلِ مِنْ بُخلِهِ سوء الظنِّ بِرَبِّهِ، مَن ‌أیْقَنَ بالخَلَفِ جادَ بالعطیِّه.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: برای (گنه‌گار بودن) بخیل همین بس که به پروردگارش بدگمان است، کسی که به جایگزینی انفاق و بخشش از طرف خداوند یقین داشته باشد، نیکو بخشش می‌کند.
«بحار الانوار، ج ۷۰، ص ۳۰۷»

قال الامام الصادق – علیه السّلام – : إنْ کانَ الخَلَفُ مِنَ الله عزّوجل حقّاً فَالبُخلُ لِماذا؟
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: اگر جایگزینی انفاق و بخشش از طرف خداوند حق است (که حق است)، پس بخل ورزیدن برای چه؟
«بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۱۹۰»

قال الامام علی – علیه السّلام – : عَجِبتُ لِلبَخیلِ یَستَعجِلُ الفقرَ الذی مِنهُ هَرَبَ و یَفُوتُهُ الغِنَی الذی إیّاه طَلَبَ فَیَعیشُ فی الدّنیا عَیْشَ الفُقراء و یُحاسَبُ فی الاخرةِ حِسابَ الأغنیاء.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: در شگفتم از برای شخص بخیل که می‌شتابد به سوی تنگدستی و فقری که از آن گریزان است و مال و ثروتی را که می‌جوید از دست می‌دهد، لذا در دنیا مانند فقیران زندگی می‌کند و در آخرت مانند توانگران به حسابش رسیدگی می‌شود.

«نهج البلاغه، حکمت ۱۲۱»

قال الامام الرّضا – علیه السّلام – : البخل یُمَزِّقُ العِرض.
امام رضا – علیه السّلام – فرمودند: بخل، انسان را رسوا و بی‌آبرو می‌کند.
«بحار الانوار، ج ۷۸، ص ۳۵۷»

قال الامام علی – علیه السّلام – : لیس لِبخیلٍ حبیبٌ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: شخص بخیل، دوست و رفیقی ندارد.
«غررالحکم، ص ۳۱۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : أبْخَلُ النّاس مَن بَخِلَ علی نَفسِهِ بِمالِهُ و خَلَّفَه لِوارثِهِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بخیل‌ترین مردم کسی است که با ثروتش بر خود بخل ورزد و آن را برای وارثش بر جای نهد.
«غررالحکم، ص ۱۰۳»

قال الامام علی – علیه السّلام – : البخیلُ یَبْخلُ علی نَفسهِ بالیَسیرِ مِن دنیاهُ و یَسْمَحُ لِوارثهِ بِکلّها.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بخیل جز به مقدار کمی از دارائی خود، بر خودش بخل می‌ورزد و (بعد از مدتی) تمام دارائی خود را به وارثش می‌بخشد.
«غررالحکم، ص ۱۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : البخیل أبداً ذلیلٌ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بخیل، همیشه خوار و زبون است.
«غررالحکم، ص ۱۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : البخل جامعٌ لَمساوِی العُیوب و هو زِمامٌ یُقادُ به إلی کلِّ سُوء.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بخل گرد آورنده بدی‌ها و عیب‌ها است و آن افساری است که انسان با آن به سوی هر بدی ای کشیده می‌شود.
«بحار الانوار، ج ۷۳، ص ۳۰۷»

قال الامام علی – علیه السّلام – : البُخلُ جِلبابُ المَسکَنَةِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بخل، جامة فقر و تهیدستی است.
«غررالحکم، ص ۱۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : البَخیلُ ذلیلٌ بینَ أعِزَّتِهِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: شخص بخیل میان دوستان و عزیزان خود، خوار و ذلیل است.
«غررالحکم، ص ۱۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : البُخلُ یُذِلُّ مُصاحِبَهُ و یُعِزُّ مُجانِبَهُ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بخل، صاحب خود را خوار و ذلیل می‌کند و کسی را که از آن دوری کند، عزیز و ارجمند می‌دارد.
«غررالحکم، ص ۱۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : البَخیلُ یَسْمَحُ مِنْ عِرضِهِ بأکثَرِ ممّا أمْسَکَ مِنْ عَرضِهِ و یُضَیِّعُ مِن دینه أضعافَ ما حفظ مِن نَشَبِهِ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بخیل بیشتر از آنچه از مالش امساک می کند از آبرویش می‌بخشد و از دین خود چندین برابر دارائی و ثروتش تباه می‌سازد.
«غررالحکم، ص ۱۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : مَنْ بَخَلَ بِمالهُ ذَلَّ و مَنْ بَخَلَ بِدینِهِ جَلَّ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: کسی که در مال خود بخل ورزد، خوار و ذلیل گردد و آن کسی که نسبت به دین خود بخل ورزد، عزیز و بزرگوار شود.
«غررالحکم، ص ۳۳۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : البُخلُ باخراجِ ما أفْترضه الله سُبْحانه من الأموالِ أقْبَحُ البُخل.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بخل ورزیدن نسبت به پرداخت آنچه خداوند سبحان (از اموال) واجب کرده است، زشت‌ترین نوع بخل است.
«غررالحکم، ص ۱۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : البخیل فی الدنیا مَذمومٌ‌ و فی الآخرة مُعذَّبٌ مَلوم.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بخیل در دنیا دچار مذمت و نکوهش و در آخرت گرفتار عذاب و سرزنش می‌شود.
«غررالحکم، ص ۱۹»

قال الامام علی – علیه السّلام – : النظر إلی البخیل یُقسِی القَلبَ.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: نگاه کردن به شخص بخیل، باعث قساوت و تیر‌‌‌‌گی قلب می‌شود.
«بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۵۳»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : اللّهمَّ إنّی أعوذ بِکَ مِنَ البُخل … .
پیامبراکرم – صلی الله علیه و آله – در دعائی به خداوند عرضه می‌دارد: خدایا! پناه می‌برم به تو از بخل و تنگ نظری.
«محجة البیضاء، ج ۶، ص ۷۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : حُرَّمتِ الجنةُ عَلی المَنّان و البخیل و القَتّات.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: بهشت بر کسی که (بر مردم) منت می‌گزارد و نیز بر انسان بخیل و سخن چین حرام شده است.
«بحار الانوار، ج ۷۰، ص ۳۰۸»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : البُخلُ أذمُّ الأخلاق.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: بخل، مذموم ترین خلق و خوی است.
«بحار الانوار، ج ۶۹، ص ۱۹۹»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : لا یَنبغی لِلمُؤمن أنْ یکونَ بَخیلاً و لا جباناً.
رسول خدا- صلی الله علیه و آله – فرمودند: برای مؤمن شایسته نیست که بخیل و ترسو باشد.
«محجة البیضاء، ج ۶، ص ۷۴»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : خصلَتانِ لاتَجتمعانِ فی مسُلِم: البُخل و سُوءُ الخلَق.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: دو خصلت است که در مسلمان جمع نمی‌شود: بخل و بد اخلاقی.
«بحار الانوار، ج ۷۰، ص۳۰۲»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : لا یَدخُلُ الجنَةَ بخیلٌ.
رسول خدا – صلی الله علیه و آله – فرمودند: بخیل، وارد بهشت نمی‌شود.
«محجة البیضاء، ج ۶، ص ۷۱»

قال رسول الله – صلّی الله علیه و آله – : أربعُ خصالٍ من الشِّقاء: جُمودُ العین و قَساوةُ القلب و بُعدُ الأمل و حُبُّ البقاء.
رسول خدا – صلّی الله علیه و آله – فرمودند: چهار خصلت از شقاوت و بدبختی است: خشکی چشم، قساوت قلب (سنگدلی) و آرزوی دراز و دوستیِ باقی ماندن در دنیا.
«بحارالانوار، ج ۷۰، ص ۱۶۴»

قال رسول الله – صلّی الله علیه و آله – : یهرُمُ ابنُ آدم و تشبُّ منه اثنتان: الحرصُ و الأمل.
رسول خدا – صلّی الله علیه و آله – فرمودند: آدمیزاد پیر می شود و دو چیز در او جوان می گردد: یکی حرص و آز و دیگری آرزوی دراز.
«مجموعه ورّام، ص ۲۰۵»

قال الامام علی – علیه السّلام – : ما أطال عبدٌ الأملَ إلاّ أساءَ العَمَل.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: هیچ بنده ای آرزویش را طولانی نکرد، مگر این که کردارش را زشت نمود.

قال الامام علی – علیه السّلام – : انَّ أخوفَ ما أخافُ علیکم خصلتان: اِتِّباعُ الهَوی و طُولُ الأمَل، و أمّا اتّباعُ الهَوی فیصُدُّ عن الحق، و أمّا طول الأمَل فَیُنسِی الاخرة.
امام علی – علیه السّلام – فرمودند: بیش از هر چیز از دو خصلت بر شما نگران و ترسانم: هواپرستی و آرزوی دراز، چرا که هواپرستی حق را مسدود می کند و آرزوی دراز آخرت را از یاد می برد.
«تحف العقول، ص ۲۲۴»

قال الامام الکاظم – علیه السلام – : مَنِ اقْتَصد وَ قَنَعَ بَقیتْ علیه النِّعمة و مَن بذَّر و أسرف زالتْ عنه النّعمة.
امام موسی کاظم – علیه السلام – فرمودند: کسی که در زندگی میانه‌روی و قناعت کند، نعمتش باقی می‌ماند، و کسی که اسراف و زیاده روی نماید، نعمتش زایل شود.
«تحف العقول، ص ۳۰۱»

قال الامام العَسْکری – علیه السلام – : علیْکَ بِالاِقْتصاد و ایّاک و الاِسْرافَ فانَّه مِنْ فِعلِ الشَّیطنة.
امام حسن عسکری – علیه السلام – فرمودند: میانه‌روی کن و از اسراف برحذر باش؛ زیرا اسراف و زیاده‌روی از کارهای شیطان است.
«سفینة البحار، ج ۱، ص ۶۱۶»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إنَّ القصدَ أمرٌ یُحِبّهُ الله – عزَّ وَ جلَّ – و إن السَّرَف یُبغِضُه الله حتّی طَرحُک النَّواة فانّها تَصلح لشئ و حتّی صَبُّک شرابَک.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: میانه‌روی را خدای بزرگ و بلند مرتبه دوست دارد و بر اسراف و زیاده روی خشم می‌ورزد، حتی به اندازه دور انداختن هسته خرمایی؛ زیرا قابل مصرف است و یا به مقدار دور ریختن باقی مانده نوشیدنی.
«بحار الانوار، ج ۷۱، ص ۳۴۶»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إنّما الاسرافُ فیما أتلفَ المالَ و أضَرَّ بالبدن.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: اسراف آن است که مال را از بین ببرد و به بدن زیان برساند.
بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۳۰۳

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إنَّ السَّرَفَ یُورِثُ الفَقْرَ و إنَّ القصدَ یورث الغِنی.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: همانا اسراف، فقر و تنگدستی آورد و میانه‌روی بی‌نیاز گرداند.
«وسائل الشیعة، ج ۱۲، ص ۴۱»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إنَّ معَ الاِسراف قِلَّة البَرکة.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: به درستی که با اسراف و زیاده‌روی، کمی برکت است.
«وسائل الشیعة، ج ۱۵، ص ۳۶۱»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : … لِلْمُسرِف ثلاثُ عَلاماتٍ: یَشْترِی ما لیس له و یَلْبِسُ ما لیس له و یأکُلُ ما لیس له … .
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: اسراف‌کننده سه نشانه دارد: چیزهایی را می‌خرد و می‌پوشد و می‌خورد که در شأن او نیست.
«بحار الانوار، ج ۷۲، ص ۲۰۶»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إتَّق الله وَ لاتُسْرِفْ و لا تُقَتِّر ولکِنْ بَینَ ذلک قَوامٌ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: تقوای الهی پیشه کن (و از خدا بترس) و اسراف مکن و برخود سخت مگیر، بلکه (میانه‌رو باش که) میانه روی مایه استواری است.
«تفسیر نورالثقلین، ج ۳، ص ۱۵۶»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : مَن أنفق شیئاً فی غَیر طاعة الله فهو مُبذِّر و مَنْ أنفق فی سبیل الله فَهو مُقتصِد.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: کسی که چیزی (مالی هر چند اندک) را در غیر راه خدا بدهد، اسراف کار و کسی که چیزی را در راه خدا بدهد، میانه‌رو است.
«بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۳۰۲»

مِن کتابِ علی – علیه السلام – إلی زیاد: فدَعِ الإسراَف مُقتصداً و اذکُرْ فِی الْیَوم غداً و أمسِک مِن المال بقدر ضرورتک و قَدِّم الفَضلَ لَیوم حاجتک.
حضرت علی – علیه السلام – در نامه‌ای که برای زیاد نوشت، فرمودند: از اسراف بپرهیز و میانه‌روی را برگزین و از امروز به فکر فردا باش و به اندازه نیازمندی خود از مال (دنیا) نگهدار و زیادی آن را برای روز نیازمندیت (آخرت) پیش فرست.
«نهج البلاغه، نامه ۲۱»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : مَن أعطی فی غَیر حقّ فقد أسرف، و مَنْ منع مِنْ حقّ فقد قتر.
رسول اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که در غیر راه حق هزینه کند، اسراف کرده است و کسی که از راه حق باز دارد (وخودداری کند)، سخت‌گیری کرده (و بخل ورزیده) است.
تفسیر نورالثقلین، ج ۴، ص ۳۱

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : مَنِ اقْتصد فی مَعیشَته رَزَقَهُ الله و مَن بذَّر حرمه الله.
رسول اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که در زندگی‌اش میانه‌روی کند، خدا او را روزی می‌دهد و کسی که اسراف و زیاده‌روی کند، محرومش سازد.
«وسائل الشیعة، ج ۱۵، ص ۲۵۹»

قال رسول الله – صلی الله علیه و آله – : لا خیرَ فی السَّرَف و لا سَرَفَ فی الخیر.
رسول اکرم – صلی الله علیه و آله – فرمودند: در اسراف و زیاده‌روی خیری نیست و در امور خیر اسراف نیست.
«بحار الانوار، ج ۷۷، ص ۱۶۹»

قال الامام علی – علیه السلام – : ذَرِ السَّرَفَ فانَّ المُسرفَ لایُحمَد جُودُه و لا یُرحَم فقره.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: اسراف و زیاده‌روی را واگذار؛ زیرا اسراف کننده نه بخشش‌اش ستایش می شود و نه به تهیدستی و فقرش ترحّم می‌شود.
«غررالحکم، ص ۲۰۷»

قال الامام علی – علیه السلام – : ما فَوقَ الْکَفاف إسرافْ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: آن چه از حد کفایت بیشتر باشد، اسراف و زیاده‌روی است.
«غررالحکم، ص ۳۸۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : وَیْحَ الْمُسرِفَ ما أبعدَه عن صَلاح نَفسه و استدراک أمره.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: وای بر اسراف‌کار که چقدر از مصحلت خویش و اصلاح کار خود، دور است.
«تصنیف غررالحکم، ص ۳۵۹»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَنِ افْتَخَرَ بالتَّبذیر اُحتُقِر بالأفلاس.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: کسی که به زیاد‌ه‌روی افتخار کند، با فقر و تنگدستی خوار و زبون می‌گردد.
«غررالحکم، ص ۳۳۲»

قال الامام علی – علیه السلام – : التّبذیرُ عنوانُ الفاقَة.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: زیاده‌روی، مقدمه فقر و تنگدستی است.
غررالحکم، ص ۲۱

قال الامام علی – علیه السلام – : الاسرافُ یُفنِی الجَزیلَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: اسراف، نعمت فراوان را نابود می سازد.
«غررالحکم، ص ۱۵»

قال الامام علی – علیه السلام – : لا غِنی مع الاسْراف.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: بی‌نیازی (و ثروت) با اسراف و زیاده‌روی حاصل نمی‌شود.
«غررالحکم، ص ۱۱۶»

قال الامام علی – علیه السلام – : أقبحُ البَذلِ السَّرَف.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: زشت‌ترین بذل و بخشش، اسراف و زیاده‌روی است.
غررالحکم، ص۴۳۰

قال الامام علی – علیه السلام – : إنَّ إعطاءَ الْمال فی غیر حقّه تبذیرٌ و إسرافٌ و هو یَرفعُ صاحبَه فی الدّنیا و یَضَعَهُ فی الآخرة.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: بخشش‌های بی جا (از مال و ثروت) زیاده روی و اسراف است و آن مال بخشنده اش را در دنیا رفعت می دهد و در آخرت به زیر می‌کشد (خوار و ذلیل می‌کند).
نهج‌ البلاغه، خطبه ۱۲۶

عِنِ الْإِمامِ الرضا – علیه السّلام – قال: إِنَّ الله تَعَالی حَرَّمَ الْخَمْرَ لما فِیها مِنْ الْفَسادِ وَ بُطْلانِ الْعُقُولِ فِی الْحَقایِقِ وَذَهابِ الْحَیاءِ مِنَ الْوَجْهِ.
امام رضا – علیه السّلام – فرمودند: خداوند متعال خمر را به خاطر ایجاد تباهی و عاجز ماندن عقول از درک حقایق و از بین رفتن حیاء، حرام نمود.
«مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۱۳۷»

عِنِ الْإِمامِ الرضا – علیه السّلام – قال: مَنْ زَوَّجَ کرِیمَتَهُ لِشارِبِ الْخَمْرِ فَقَدْ قَطَعَ رَحِمَهُ.
امام رضا – علیه السّلام – فرمودند: کسی که دختر خود را به آدم شراب خوار (به عنوان همسر) بدهد، حقیقتاً قطع رحم نموده است.
«مستدرک الوسائل، ج ۳، ص ۱۳۹»

قال مُحَمَّد بْنُ عَلِیٍّ – علیه السّلام – … تَاللهِ أَفاعِیلُ الْخَمْرِ تَعْلُوا عَلی کلِّ ذَنْبٍ کما تَعْلُوا شَجَرَتُها عَلی کلِّ شَجَرَةٍ.
امام جواد – علیه السّلام – فرمودند: قسم به خدا، شرب خمر بالاترین (بزرگترین) گناهان است، چنان که درخت آن نیز بالای سایر درختان است.
«نور الثقلین، ج ۵، ص ۱۶۴»

قالَ اَلْاِمامُ الْباقِرُ – علیه السّلام – : لَعَنَ رَسُولُ اللهِ – صلَی الله علیه و آله – فِی الْخَمرِ عَشَرَةً غارِسَها وَحارِسَها وَعاصِرها وَشارِبَها، وَساقِیها وَحامِلَها وَالْمَحْمُولَةَ إِلَیْهِ وَبایِعَها وَمُشْتَرِیها وَآکلَ ثَمَنِها.
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – ده کس را در مورد شراب نفرین کرد: باغبان، نگهبان، شراب ساز، میگسار، ساقی، حمل کننده، انباردار، خریدار، فروشنده، و کسی که سود آن را دریافت می دارد.
«وسائل الشیعه، ج ۱۲، ص ۱۶۵»

عَنْ أبِی عَبْدِاللهِ – علیه السّلام – قالَ: وَلا تَاْتِمَنْ عَلی شارِبِ الْخَمْرِ فَاِنَّ اللهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ فِی کتابِهِ «وَلا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَکمْ» فَایُّ سَفِیهٍ أَسْفَهُ مِنْ شارِبِ الْخَمْرِ.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: به کسی که خمر می نوشد اعتماد نکن، زیرا خداوند در قرآن می فرماید: «اموال خود را به دست سفهاء ندهید» (و افزود): کدام سفیه و احمقی، سفیه تر از شراب خوار است.
«الکافی، ج ۵، ص ۲۹۹»

قالَ الامام الْباقِرُ – علیه السّلام – : مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فَسَکرَ مِنْها لَمْ یَقْبَلِ اللهُ صَلاتَهُ أَرْبَعِینَ یَوْماً فَاِنْ تَرَک الصَّلاةَ فِی هذِهِ الْأَیَّامِ ضُوعِفَ عَلَیْهِ الْعَذابُ لِتَرْک الصَّلاةِ.
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: کسی که شراب بنوشد و از آن مست شود تا چهل روز نماز او قبول نمی شود، پس اگر نمازی را در این روزها ترک کند، عقاب و کیفر وی نیز به خاطر ترک نماز، چند برابر خواهد شد.
«ثواب الأعمال، ص ۵۵۱»

عَن الامام الباقر – علیه السّلام – قال: ما عُصِیَ اللهُ بِشَیْءٍ أَشَدُّ مِنْ شُرْبِ الْمُسْکرِ.
امام باقر – علیه السّلام – فرمودند: نافرمانی نشده است خداوند به چیزی بدتر از شرب خمر.
«وسائل الشیعه، ج ۱۷، ص ۲۵۰»

عَن الامام علی – علیه السّلام – قالَ: أَرْبَعَةٌ لا تَدْخُلُ واحِدَةٌ مِنْهُنَّ بَیْتاً إِلاّ خَرِبَ وَ لَمْ یُعَمَّرْ الْخِیانَةُ وَالسِّرْقَةُ وَشُرْبُ الْخَمْرِ وَالزِّنا.
أمیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: چهار چیز است که داخل نمی شوند در خانه ای مگر این که آن را خراب کنند، آنهم به گونه ای که قابل جبران نباشد: خیانت، دزدی، شراب و زنا.
«الخصال، ص ۲۴۱»

عَنْ أمِیرِ الْمُؤْمِنینَ – علیه السّلام – قالَ: لَوْ وَقَعَتْ قَطْرَةٌ فِی بِئْرٍ فبنیتْ مَکانَها مَنارَةٌ لَمْ أؤُذن عَلَیْها.
أمیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: اگر یک قطره شراب در چاهی افتد و پس از چندی آن چاه از بین برود و بجای آن مناره مسجدی بنیان شود. من بالای آن مناره اذان نخواهم گفت.
«سفینة البحار، ص ۴۲۸»

عَنْ أمِیرِ الْمُؤْمِنینَ – علیه السّلام – قالَ: السُّکرُ أَرْبَعَةُ سُکراتٍ: سُکرُ الْمالِ وَسُکرُ النَّوْمِ وَسُکرُ الْمُلْک وَسُکرُ الشَّرابِ کلُّ مُسْکرٍ خَمْرٌ.
أمیرالمؤمنین – علیه السّلام – فرمودند: مستی چهار نوع است: مستی مال، مستی خواب، مستی قدرت و مستی شراب و هر چیزی که موجب مستی شود، آن «خمر» بشمار می آید.
«المواعظ العددیه، ص ۳۰۷»

قالَ اَلْاِمامُ الصَّادِقُ – علیه السّلام – : ما بَعَثَ الله نَبِیّاً قَطُّ إِلاّ وَقَدْ عَلِمَ اللهُ أَنَّهُ إِذا أَکمَلَ لَهُ دِینَهُ کانَ فِیهِ تَحْرِیمُ الْخَمْرِ وَلَمْ تَزَلْ الْخَمْرُ حَراماً.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: هیچ پیامبری مبعوث نگشت جز آنکه خدا او را آگاه کرد که آنگاه دین وی کامل می گردد که در آن «خمر» تحریم شده باشد، (به همین دلیل) هیچ گاه حرمت از خمر زائل نشده است.
«وسائل الشیعه، ج ۷، ص ۲۳۷»

عَن الامام الصادق – علیه السّلام – قالَ: ثَمَنُ الْخَمْرِ سُحْتٌ.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: پولی که بابت قیمت خمر دریافت می شود حرام است.
«من لا یحضره الفقیه، ج ۳، ص ۱۷۱»

قال الامام الصادق – علیه السّلام – : مَنْ سَلَّمَ عَلی شارِبِ الْخَمْرِ أَوْ عانَقَهُ أَوْ صافَحَهُ أَحْبَطَ اللهُ عَلَیْهِ عَمَلَ أَرْبَعِینَسَنََةٍ.
امام صادق – علیه السّلام – فرمودند: کسی که به شراب خوار سلام کند یا با او مصافحه نماید و یا با او معانقه کند، خداوند عبادات چهل سالش را نابود کند.
«لئالی الأخبار، ج ۵، ص ۲۱۶»

مُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قالَ: سَئَلْتُ مِنَ الصَّادِقِ – علیه السّلام – لِمَ حَرَّمَ اللهُ الخَمْرَ؟ قالَ حَرَّمَ اللهُ الْخَمْرَ لِفِعْلِها وَ فَسادِهالِأَنَّ مُدْمِنَ الْخَمْرِ تُورِثُهُ الْإرْتَعاشَ وَ تَذْهَبُ بِنُورِهِ وَ تَهْدِمُ مُرُوَّتَهُ وَ … .
مفضل بن عمر گوید: از امام صادق – علیه السّلام – پرسیدم چرا خداوند شراب را حرام نمود: امام – علیه السّلام – فرمودند: خدا شراب را حرام دانست، بخاطر فساد و تباهی ای که در آن است، چرا که آدمی بر اثر نوشیدن آن تعادل خود را از دست می دهد و ایمان او نابود می گردد و مروت وی نیز از بین می رود و به ارتکاب زنا با محارم و خونریزی می پردازد و هنگامی که مستی بر او قلبه کرد، قبح کردار زشت خویش را ادراک نمی کند.
«وسائل الشیعه، ج ۱۷، ص ۲۴۴»

عَن الامام الصادق – علیه السّلام – قالَ: ما اُحِبُّ أَنْ انظُرَ إِلَیْهِ وَلا أَشُمُّهُ فَکیْفَ أتَداوی بِهِ.
امام صادق – علیه السّلام – (در پاسخ طبیبی که می خواست با شراب امام را درمان کند) فرمودند: من دوست ندارم (حتی) آن را ببینم و استشمام کنم، پس چگونه به وسیله آن خود را درمان کنم؟
«من لا یحضره الفقیه، ج ۴، ص ۳۰۱»

قال رسول الله – صلَی الله علیه و آله – : کل مسکرٍ حرامٌ و ما اسکَرَ کثیرُه فقلیلُهُ حرامٌ.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: هر مست کننده ای حرام است و چیزی که زیاد آن مایه مستی است، اندک آن نیز (گرچه به ظاهر مستی نیاورد) حرام خواهد بود.
«الکافی، ج ۶، ص ۴۰۸»

قالَ رَسُولُ اللهِ – صلَی الله علیه و آله – : مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ لَمْ تُقْبَلْ لَهُ صَلاةٌ أَرْبَعِینَ لَیْلَةً فَاِنْ عادَ فَأَرْبَعِینَ لَیْلَةً مِنْ یَوْمِ شُرْبِها فَاِنْ ماتَ فِِی تِلْک الْأَرْبَعِینَ لَیْلَةً مِنْ غَیْرِ تَوْبَةٍ سَقاهُ اللهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ مِنْ طِینَةِ خَبالٍ.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که شراب می نوشد نماز وی تا چهل شبانه روز مقبول نیست و اگر بار دیگر لب به شراب زد بازهم تا چهل شبانه روز از زمان نوشیدنش، نماز وی مقبول نیست و اگر بدون «توبه» در این چهل روز بمیرد، خداوند متعال وی را از «طینت خبال» سیراب خواهد ساخت.
«تفسیر القمی، ج ۱، ص ۱۸۱»

عَنِ النَّبِیِّ – صلَی الله علیه و آله – قالَ: مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فَأَجْلِدُوهُ فَاِنْ عادَ فَأَجْلِدُوهُ فَاِنْ عادَ الرَّابِعَةَ فَاقْتُلُوه.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: شراب خوار را تازیانه بزنید و اگر دوباره نوشید بازهم او را شلاق بزنید تا اینکه در مرتبه چهارم او را به قتل برسانید.
«تفسیر قمی، ج ۱، ص ۱۸۰»

عَنِ النَّبِیِّ – صلَی الله علیه و آله – قالَ: مَنْ قَضی حاجَتَهُ فَکأَنَّما قَتَلَ أَلْفَ مُؤْمِنٍ أَوْ هَدَمَ الْکعْبَةَ أَلْفَ مَرَّةٍ.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که حاجت شارب الخمر را برآورد، چنان است که هزار مؤمن را کشته است و هزار بار کعبه را تخریب کرده است.
«لئالی الأخبار، ج ۵، ص ۲۱۶»

قالَ النَّبِیِّ – صلَی الله علیه و آله – : مَنْ أَطْعَمَ شارِبَ الْخَمْرِ لُقْمَةً مِنَ الطَّعامِ أَوْ شَرْبَةً مِنَ الْماءِ یُسَلِّطُ اللهُ فِی قَبْرِهِ حَیَّاتٍ وَ عَقارِبَ.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که به شراب خوار غذا و یا آب دهد، خداوند در قبر بر او مارها و عقرب ها را مسلط می گرداند.
«لئالی الأخبار، ص ۲۱۷»

عَنِ النَّبِیِّ – صلَی الله علیه و آله – قالَ: و إِنْ مَرِضَ فَلا تَعودُوه وَ إِنْ ماتَ فَلا تَحضُروه.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: اگر شارب الخمر مریض شد، عیادتش نکنید و اگر مُرد، (در تشییع جنازه اش) حاضر نشوید.
«الکافی، ج ۶، ص ۳۹۷»

قالَ النَّبِیَّ – صلَی الله علیه و آله – : وَ مَنْ أقْرَضَهُ فَقَدْ أَعانَ عَلی قَتْلِ مُؤْمِنٍ.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: کسی که مالی را به شارب الخمر قرض دهد، چنان است که در قتلمؤمنی دست دارد.
«لئالی الأخبار، ج ۵، ص ۲۱۷»

عَنِ النَّبِیِّ – صلَی الله علیه و آله – قالَ: شارِبُ الْخَمْرِ مَلْعُونٌ، شارِبُ الْخَمْرِ کعَبَدَةِ الْأَوْثانِ یُحْشَرُ یَوْمَ الْقِیامَةِ مَعَ فِرْعَوْنَ وَ هامانَ.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: شراب خوار ملعون است، شراب خوار مانند بت پرستان است و در روز قیامت با فرعون و هامان محشور می شود.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۱۴»

قالَ رَسُولُ اللهِ – صلَی الله علیه و آله – : ثَلاثَةٌ لا یَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ: مُدْمِنُ خَمْرٍ، وَمُدْمِنُ سِحْرٍ وَ قاطِعُ رَحِمٍ.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: سه کس داخل بهشت نمی شوند؛ شراب خوار، ساحر و قاطع رحم.
«نور الثقلین، ج ۵، ص ۴۱»

عَنِ النَّبِیَّ – صلَی الله علیه و آله – قالَ: یا عَلِیُّ جُعِلَتِ الذُّنُوبُ کلُّها فِی بَیْتٍ وَجُعِلَ مِفْتاحُها شُرْبُ الْخَمْرِ.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: یا علی، تمام خباثت و بدیها در خانه ای قرار داده شده است و کلید آن خانهشراب است.
«بحار الأنوار، ج ۷۷، ص ۴۷»

عَنِ النَّبِیِّ – صلَی الله علیه و آله – قالَ: سَلِّمُوا عَلی الْیَهُودِ وَالنَّصاری وَ لا تُسَلِّمُوا علی شارِبِ الْخَمْرِ.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: به یهود و نصاری سلام کنید ولی به شراب خوار سلام نکنید.
«سفینة البحار، ص ۴۲۸»

عَنِ النَّبِیِّ – صلَی الله علیه و آله – قالَ: یا عَلِیُّ شارِبُ الخَمْرِ لا یَقْبَلُ عَزَّ وَجَلَّ صَلاتَهُ أَرْبَعِینَ یَوْماً فَاِنْ ماتَ فِی الْأَرْبَعِینْ ماتَ کافِراً.
پیامبر اکرم – صلَی الله علیه و آله – فرمودند: یا علی، خداوند عزوجل نماز آدم شراب خوار تا چهل روز قبول نمی کند و اگر در ظرف چهل روز بمیرد، کافر از دنیا رفته است.
«بحار الأنوار، ج ۷۷، ص ۴۷»

قال الامام الرضا – علیه السلام – : عِلَّةُ ضَربِ الزَّانِی عَلَی جَسَدِهِ بِأَشَدِّ الضَّربِ لِمُبَاشِرَتِهِ الزَّانِ، وَاستِلذَاذِ الجَسَدِ کلِّهِ بِهِ، فَجُعِلَ الضَّربُ عُقُوبَةً لَهُ، وَعِبرَةً لِغَیرِهِ، وَهُوَ أَعظَمُ الجِنَایَاتِ.
امام رضا – علیه السلام – فرمودند: علت آن که بر پیکر زناکار باید با سخت ترین ضربات تازیانه زد، این است که بدن مرتکب زنا شده و با تمام وجود از آن لذّت برده است. لذا تازیانه به عنوان کیفر بدن و درس عبرت برای دیگران قرار داده شده است و زنا بزرگترین جنایت است.
«عیون أخبار الرضا – علیه السلام -، ج ۲، ص ۹۷»

قال الامام الکاظم – علیه السلام – : یُجلَدُ الزَّانِی اَشَدَّ الجَلدِ وَجَلدُ المُفتَرِی بَینَ الجَلدَینِ.
امام کاظم – علیه السلام – فرمودند: زناکار را باید به سخت ترین ضربت تازیانه زد و افترا زننده را باید با ضربات متوسط حدّ زد.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۳۳»

قال الامام الرضا – علیه السلام – : حُرِّمَ الزِّنَا لِمَا فِیهِ مِنَ الفَسَادِ مِن قَتلِ الأَنفُسِ، وَذِهَابِ الأنسَابِ، وَتَرک التَّربِیَةِ لِلأَطفَالِ، وَفَسَادِ المَوَارِیثِ، وَمَا أشبَهَ ذَلِک مِن وُجُوهِ الفَسَادِ.
امام رضا – علیه السلام – فرمودند: زنا به علت مفاسدی که در بردارد مانند قتل نفس، از بین رفتن و مخدوش شدن اصل و نسب، ترک تربیت کودکان، تباه شدن موضوع ارث و میراث و امثال این مفاسد، حرام شده است.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۲۴»

قال الامام الباقر – علیه السلام – : وَجَدنَا فی کتَابِ رَسُولِ اللهِ – صلی الله علیه و آله – إِذَا ظَهَرَ الزِّنَا مِن بَعدِیکثُرَ مَوتُ الفُجأَةِ.
امام باقر – علیه السلام – فرمودند: در کتاب رسول اکرم – صلی الله علیه و آله – یافتیم که: هنگامی که بعد از من زنا آشکار گردد، مرگهای ناگهانی زیاد شود.
«الکافی، ج ۲، ص ۳۷۴»

قال الامام الباقر – علیه السلام – لَمَّا سُئِلَ عَن رَجُلٍ اِغتَصَبَ اِمرَأَةً فَرجَهَا: یُقتَلُ مُحصِناً کانَ أَو غَیرَ مُحصِنٍ.
امام باقر – علیه السلام – در پاسخ به سؤال از حکم مردی که به زور به زنی تجاوز کند، فرمودند: باید کشته شود، خواه دارای همسر باشد یا نباشد.
«الکافی، ج ۷، ص ۱۸۹»

قال الامام علی – علیه السلام – : کذَبَ مَن زَعَمَ أَنَّهُ وُلِدَ مِن حَلالٍ وَ هُوَ یُحِبُّ الزِّنَا.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: دروغ می گوید کسی که زنا را دوست داشته باشد و خود را حلال زاده پندارد.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۱۱۴»

قال الامام الباقر – علیه السلام – : ثَلاثَةٌ لا یَقبَلُ اللهُ لَهُم صَلاةً: مِنهُم الدَّیُّوثُ الَّذِی یُفجَرُ بِاِمرَأَتِهِ.
امام باقر – علیه السلام – فرمودند: خداوند نماز سه نفر را نمی پذیرد: یکی از آنها مرد بی غیرت است که با زنش زنا می شود.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۱۱۵»

قال الامام الباقر – علیه السلام – : قِیلَ یَا رَسُولَ اللهِ: وَمَا الدَّیُّوثُ؟ قَالَ: اَلَّذِی تَزنِی اِمرَأَتُهُ وَ هُوَ یَعلَمُ.
امام باقر – علیه السلام – فرمودند: عرض شد ای رسول خدا بی غیرت کیست؟ حضرت فرمودند: مردی که زنش زنا می دهد و او از آن اطلاع دارد.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۱۴۴»

قال الامام علی – علیه السلام – : حَدُّ الزَّانِی أَشَدُّ مِن حَدِّ القَاذِفِ، وَحَدُّ الشَّارِبِ أَشَدُّ مِن حَدِّ القَاذِفِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: (ضربت) حدّ زناکار باید محکمتر از ضربت حدّ افترا زننده (به زنا) باشد و ضربت حدّ شراب خوار محکمتر از ضربت حدّ افترا زننده (به شراب خواری).
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۳۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : فَرَضَ اللهُ … تَرک الزِّنَا تَحصِیناً لِلنَّسَبِ وَتَرک اللَّوَاطِ تَکثِیراً لِلنَّسلِ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: خداوند واجب فرمود … ترک زنا را برای حفظ اصل و نسب وترک لواط را برای زیاد شدن نسل.
«نهج البلاغه، حکمت ۲۵۲»

قال الامام علی – علیه السلام – : اَلزِّنَا یُوَرِّثُ الفَقرَ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: زنا، موجب فقر می شود.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۲۳»

قال الامام علی – علیه السلام – : أَلا اُخبِرُکم بِأَکبَرِ الزِّنَا؟ … هِیَ اِمرَأَةٌ تُوَطِّئُ فَرَاشَ زَوجِهَا فَتَأتِی بِوَلَدٍ مِن غَیرِهِ فَتَلزَمُهُ زَوجَهَا، فَتِلک الَّتِی لا یُکلِّمُهَا اللهُ، وَلا یَنظُرُ إِلَیهَا یَومَ القِیَامَةِ، وَلا یُزَکیهَا وَلَهَا عَذَابٌ أَلِیمٌ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: آیا شما را از بزرگترین زنا خبر ندهم؟ … زنی که به شوهرخود خیانت کند و از بیگانه فرزندی بیاورد و او را به شوهر خود بچسباند. خداوند در روز قیامت با چنین زنی سخن نمی گوید و به او نمی نگرد و پاکش نمی کند و وی را عذابی دردناک باشد.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۲۶»

قال الامام علی – علیه السلام – : مَا زَنَی غَیُورٌ قَطُّ.
امام علی – علیه السلام – فرمودند: غیرتمند، هرگز زنا نمی کند.
«نهج البلاغه، حکمت ۳۰۵»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إِنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَذَاباً یَومَ القِیَامَةِ رَجُلٌ أَقَرَّ نُطفَتَهُ فی رَحِمٍ تَحرُمُ عَلَیهِ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: سخت ترین عذاب را در روز قیامت، آن مردی دارد که به حرام با زنی نزدیکی کند.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۲۶»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : عَلامَاتُ وَلَدِ الزِّنَا ثَلاثٌ سُوءُ المَحضَرِ وَ الحَنِینُ إِلی الزِّنَا وَ بُغضُنَا أَهلَ البَیتِ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: نشانه های زنا زاده سه چیز است: بدگویی پشت سر دیگران، علاقه مندی به عملزنا و دشمنی با ما اهل بیت.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۱۹»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : ثَلاثَةٌ لا یُکلِّمُهُمُ اللهُ تَعَالی وَلا یُزَکیهِم وَلَهُم عَذَابٌ أَلِیمٌ مِنهُمُ المَرأَةُ الَّتِی تُوَطِّئُ (عَلَی) فَرَاشَ زَوجِهَا.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: سه کس اند که خدای متعال با آنان سخن نمی گوید و پاکشان نمی کند و آنان را عذابی دردناک است. یکی از آنها زنی است که به شوهر خود خیانت کند.
«ثواب الأعمال، ج ۲، ص ۳۱۲»

قال الامام الصادق – علیه السلام – (مِن أَسئِلَةِ الزِّندِیقِ عَنهُ – علیه السلام -): لِمَ حَرَّمَ اللهُ الزِّنَا؟ قَالَ: لِمَا فِیهِ مِنَ الفَسَادِ، وَذِهَابِ المَوَارِیثِ، وَاِنقِطَاعِ الأَنسَابِ لا تَعلَمُ المَرأَةُ فی الزِّنَا مَن أَحبَلَهَا، وَلا المَولُودُ یَعلَمُ مَن أَبُوهُ … .
امام صادق – علیه السلام – (در پاسخ به سؤال زندیق که چرا زنا حرام شده است؟) فرمودند: چون مایه فساد و از بین رفتن ارث و میراث و انقطاع نسل است. در زنا زن نمی داند که از چه کسی حامله شده و فرزند نمی داند پدرش کیست، نه صله ارحام به جا آورده می شود و نه خویشاوندی ها معلوم است.
«بحار الأنوار، ج ۱۰۳، ص ۳۶۸»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : اَلذُّنُوبُ الَّتِی تَحبِسُ الرِّزقَ، اَلزِّنَا.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: (از جمله) گناهانی که جلو روزی را می گیرد، زناست.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۲۳»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إِذَا فَشَا الزِّنَا ظَهَرَت الزَّلازِلُ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: هرگاه زنا شیوع یابد، زمین لرزه ها پدیدار شود.
«التهذیب، ج ۳، ص ۱۴۸»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إِذَا کابَرَ الرَّجُلُ المَرأَةَ عَلَی نَفسِهَا ضُرِبَ ضَربَةً بِالسَّیفِ مَاتَ مِنهَا أَو عَاشَ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: هرگاه مردی به زور به زنی تجاوز کند، کیفرش یکضربت شمشیر است؛ خواه بر اثر آن بمیرد یا جان به در برد.
«الکافی، ج ۷، ص ۱۸۹»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : إِنَّ لِوَلَدِ الزِّنَا عَلامَاتٍ: أَحَدُهَا بُغضُنَا أَهلَ البَیتِ، وَثَانِیهَا أَنَّهُ یَحِنُ إِلی الحَرَامِ الَّذِی خُلِقَ مِنهُ، وَثُالِثُهَا اَلاِستِخفَافُ بِالدِّینِ، وَرَابِعُهَا سُوءُ المَحضَرِ لِلنَّاسِ … .
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: زنا زاده نشانه هایی دارد: اول آن که با خاندان ما اهل بیت دشمنی می ورزد، دوم آن که به همان کار حرامی که بر اثر آن آفریده شده است (یعنی زنا) علاقه دارد، سوم آن که به دین اهمیتی نمی دهد، چهارم آن که از مردم به بدی یاد می کند. از برادران خود به بدی یاد نکند مگر کسی که از نطفه حرام یا از زنی که در حیض بوده به دنیا آمده باشد.
«بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۷۹»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : مَن شَغَفَ بِمَحَبَّةِ الحَرَامِ وَشَهوَةِ الزِّنَا فَهُوَ شِرک شَیطَانٍ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: کسی که شیفته حرام و شهوت زنا باشد شریک شیطان است.
«الخصال، ج ۱، ص ۲۱۷»

قال الامام الصادق – علیه السلام – : مُدمِنُ الزِّنَا وَالسَّرقِ وَالشُّربِ کعَابِدِ وَثَنٍ.
امام صادق – علیه السلام – فرمودند: کسی که به زنا و دزدی و شرابخواری معتاد باشد، مانند بت پرست است.
«بحار الأنوار، ج ۷۹، ص ۲۴»

ارسال نظر

درباره‌ی این وبلاگ

این پایگاه توسط تبیان گیلان برای واحد مبلغین طراحی و راه اندازی شده است. تمام حقوق آن متعلق به مرکز تحقیقات اینترنتی تبیان گیلان و اداره کل تبلیغات اسلامی استان گیلان است..

تصاویر

دسته‌ها

بایگانی

  • admin: علیک سلام نه وطن محسوب نمی شود وهرباکه می آیی قصدده روز [...]
  • admin: علیک سلام نه وطن محسوب نمی شود باید قصدده روز نمایید تو [...]
  • admin: علیک السلام اگربیش ازحدمسافت شرغی باشد مسافرمحسوب مشو [...]
  • admin: علیک السلام اصلا شماجنب نشده وان اب هم منی نیست ونجس هم [...]
  • admin: علیک السلام اصلا شماجنب نشده وان اب هم منی نیست ونجس هم [...]